Kabalistyczny zapis dat stosowano, podobnie jak chronostych, w okresie baroku.

Ten typowo barokowy pomysł nawiązywał do kabały, w której literom hebrajskim przypisane były liczby. W tym wypadku litery alfabetu łacińskiego odpowiadały następującym liczbom:

A B C D E F G H I K L M N O P Q R S T V X Y Z
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 200 300 400 500

Datę oblicza się sumując wszystkie liczby odpowiadające kolejnym literom tekstu. Zapis stosowano w drukach i rękopisach. W przypadku druków najczęściej podawano pod poszczególnymi słowami sumę liczb ich liter. Autorzy trudzili się nad stworzeniem tekstu, z którego daje się odczytać datę.

 Te  o Pater aeterna in patria pars pace reviset
105 50  246   232 49   251 231  69  489

czyli rok 1722.

Zdarzali się ambitni twórcy, którzy potrafili połączyć chronostych z zapisem kabalistycznym:

Mentes eDoCtas seCtata es LeX sata sorte

Tak datował Szymon Banaczkowski swe dzieło Honor philosophicus, wydane w Krakowie w roku 1760 (datę można odczytać zarówno jako chronostych, jak i w zapisie kabalistycznym).

Zobacz też

Bibliografia


Witaj

Uczę się języka hebrajskiego. Tutaj go sobie utrwalam.

Źródło

Zawartość tej strony pochodzi stąd.

Podziel się