2C-D
|
| ||
| Ogólne informacje | ||
| Wzór Hilla |
C11H17NO2 | |
|---|---|---|
| Masa molowa |
195,26 g/mol | |
| Identyfikacja | ||
| Numer CAS | ||
| PubChem | ||
2C-D – organiczny związek chemiczny z grupy fenyloetyloamin, psychodeliczna substancja psychoaktywna z rodziny 2C.
Po raz pierwszy związek ten został opisany w 1970 roku[1]. W książce Phenetylamines I Have Known and Loved. A Chemical Love Story Alexander Shulgin określa dawkowanie w granicach 20–60 mg, a efekty działania tej substancji utrzymują się 4 do 6 godzin[2]. Zwykle substancja zażywana jest doustnie, może być jednak wciągana do nosa[3]. W latach 70. i 80. XX wieku badano przydatność 2C-D w psychoterapii (m.in. badania Hanscarla Leunera)[4].
Od 2015 roku w Polsce 2C-D jest sklasyfikowany jako substancja psychotropowa grupy II-P[5].
Przypisy
- ↑ Beng-Thong Ho i inni, Amphetamine analogs. II. Methylated phenethylamines, „Journal of Medicinal Chemistry”, 13 (1), 1970, s. 134–135, DOI: 10.1021/jm00295a034 (ang.).
- ↑ Alexander Shulgin, Ann Shulgin, 2C-D, [w:] Phenethylamines I Have Known and Loved. A Chemical Love Story [online] [dostęp 2026-03-27] (ang.).
- ↑ 2C-D Dose, [w:] Erowid [online] [dostęp 2026-03-27] (ang.).
- ↑ Christian B.M. Poulie, Anders A. Jensen, Adam L. Halberstadt, Jesper L. Kristensen, DARK Classics in Chemical Neuroscience: NBOMes, „ACS Chemical Neuroscience”, 11 (23), 2020, s. 3860–3869, DOI: 10.1021/acschemneuro.9b00528 (ang.).
- ↑ Ustawa z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw, „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, 24 czerwca 2015, Dz. U. z 2015 r. poz. 875 (ISAP).
Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.