Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Agostino Chigi


Agostino Chigi
Ilustracja
Agostino Chigi na anonimowym portrecie z XVI wieku
Data i miejsce urodzenia

1466
Siena

Data i miejsce śmierci

1520
Rzym

Zawód, zajęcie

bankier, mecenas sztuki

Agostino Chigi (zwany Wspaniałym, ur. 1466 w Sienie, zm. 1520 w Rzymie[1]) – włoski bankier i mecenas sztuki.

Życiorys

Pochodził z Sieny, jego rodzina zajmowała się handlem zbożem i bankowością. Agostino Chigi stał się najbogatszym kupcem Europy za sprawą uzyskania monopolu na dzierżawę kopalń ałunu, wykorzystywanego do wyprawiania skór i barwienia tkanin[2]. Utrzymywał kontakty handlowe z miastami-państwami Półwyspu Apenińskiego, Konstantynopolem i Niderlandami[3]. Po zamieszkaniu w Rzymie był bankierem papieży: Aleksandra VI, Juliusza II i Leona X[4]. Za sprawą Juliusza II Chigi uzyskał prawo posługiwania się herbem rodziny Della Rovere oraz tytuł księcia palatyńskigo[5]. W latach 1509–1512 wybudował willę, znaną jako Villa Farnesina Za sprawą prowadzenia wystawnego trybu życia był nazywany Wspaniałym[6].

Dla Agostina Chigiego pracowali: Rafael Santi, Sebastiano del Piombo, Giulio Romano, Giovanni Antonio Bazzi i Baldassare Peruzzi, utrzymywał kontakt również z weneckimi twórcami[4][7]. Sebastiano del Piombo trafił do Rzymu za sprawą polecenia Chigiego[8]. Na zlecenie Chigiego Baldassare Peruzzi zaprojektował Villę Farnesina, a w 1511 roku Rafael Santi, Sebastiano del Piombo oraz Peruzzi namalowali we wnętrzach wilii freski[9][10]. Pędzla Rafaela był Triumf Galatei, Sebastiana del Piombo Polifem, a Peruzziego Horoskop Agostina Chigiego[10][11]. W następnych latach Chigi zlecił Rafaelowi udekorowanie kaplic rodzinnych w kościołach Santa Maria del Popolo i Santa Maria della Pace w Rzymie[12].

W 1512 roku ożenił się z Francescą Ordeachii, wcześniej bezskutecznie starał się zawrzeć związek małżeński z Małgorzatą, córką Franciszka II Gonzagi, władcy Mantui[13]. Ponadto Chigi utrzymywał romans z rzymską kurtyzaną Imperią Cognati[14]. Po zawarciu związku małżeńskiego z Francescą Ordeachii Imperia popełniła samobójstwo[15].

Przypisy

  1. ↑ Girardi 2006 ↓, s. 137.
  2. ↑ Ristujczina 2020 ↓, s. 230.
  3. ↑ Ristujczina 2020 ↓, s. 230–231.
  4. ↑ a b Ristujczina 2020 ↓, s. 231.
  5. ↑ Girardi 2006 ↓, s. 80.
  6. ↑ Girardi 2006 ↓, s. 76.
  7. ↑ Girardi 2006 ↓, s. 53, 74.
  8. ↑ Girardi 2006 ↓, s. 74.
  9. ↑ Girardi 2006 ↓, s. 53, 76.
  10. ↑ a b Ristujczina 2020 ↓, s. 232.
  11. ↑ Girardi 2006 ↓, s. 53.
  12. ↑ Ristujczina 2020 ↓, s. 236.
  13. ↑ Ristujczina 2020 ↓, s. 236–237.
  14. ↑ Ristujczina 2020 ↓, s. 232, 237.
  15. ↑ Ristujczina 2020 ↓, s. 237.

Bibliografia

  • Monica Girardi, KLASYCY SZTUKI. Rafael, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2006, ISBN 978-83-60529-00-3.
  • Luba Ristujczina, Rafael Santi, Bielsko-Biała: Dragon, 2020, ISBN 978-83-8172-638-2.