Alfred Ildefons Schuster
| Kardynał prezbiter | ||
Alfredo Ildefonso Schuster (1930) | ||
|
| ||
| Kraj działania | ||
|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | ||
| Data i miejsce śmierci | ||
| Arcybiskup metropolita Mediolanu | ||
| Okres sprawowania |
1929–1954 | |
| Przewodniczący Konferencji Episkopatu Włoch | ||
| Okres sprawowania |
1952–1953 | |
| Wyznanie | ||
| Kościół | ||
| Inkardynacja | ||
| Śluby zakonne |
13 listopada 1900 | |
| Prezbiterat |
19 marca 1904 | |
| Nominacja biskupia |
26 czerwca 1929 | |
| Sakra biskupia |
21 lipca 1929 | |
| Kreacja kardynalska |
15 lipca 1929 | |
| Kościół tytularny | ||
| Data konsekracji |
21 lipca 1929 |
|---|---|
| Miejscowość | |
| Miejsce | |
| Konsekrator | |
| Współkonsekratorzy | |
Alfred Ildefons Schuster (1939) | |
| Czczony przez | |
|---|---|
| Beatyfikacja |
12 maja 1996 |
| Wspomnienie | |
| Szczególne miejsca kultu | |
Alfred Ildefons Schuster OSB, właśc. Alfredo Ludovico Schuster (ur. 18 stycznia 1880 w Rzymie, zm. 30 sierpnia 1954 w Venegono Inferiore) – włoski duchowny rzymskokatolicki, benedyktyn, doktor filozofii, arcybiskup Mediolanu w latach 1929–1954, kardynał prezbiter od 1929, przewodniczący Konferencji Episkopatu Włoch w latach 1952–1953. Błogosławiony Kościoła katolickiego.
Życiorys
Przyszedł na świat w rodzinie niemieckiego imigranta. Ojciec pochodził z Bawarii i był krawcem. Alfredo był dzieckiem z drugiego małżeństwa. W dzieciństwie służył jako ministrant. W 1898 wstąpił do zakonu benedyktynów. Profesję złożył w listopadzie 1900. Uzyskał doktorat z filozofii w 1903, a następnie doktorat z teologii. Święcenia kapłańskie otrzymał 19 marca 1904 w bazylice laterańskiej z rąk kardynała Pietra Respighiego. Później był między innymi mistrzem nowicjatu i przeorem.
26 czerwca 1929 otrzymał nominację na arcybiskupa Mediolanu. Złożył przysięgę wierności przed królem Wiktorem Emmanuelem III jako pierwszy biskup po podpisaniu konkordatu między państwem włoskim a Watykanem. Sakry udzielił mu papież Pius XI w kaplicy Sykstyńskiej. Parę dni wcześniej otrzymał nominację kardynalską z tytułem prezbitera Santi Silvestro e Martino ai Monti. Popierał inwazję Włoch na Etiopię (wojna włosko-abisyńska), gdyż sądził, że za cenę krwi pomoże to nawrócić ten kraj na wiarę katolicką i pomóc w zaprowadzeniu tam rzymskiej cywilizacji[1] (na terytorium Etiopii już w IV wieku istniało jedno z pierwszych państw chrześcijańskich na świecie i do dzisiaj chrześcijanie stanowią większość). Brał udział w konklawe 1939.
Wielokrotnie cenzurowany za krytykę faszyzmu i reżimu Benito Mussoliniego[2].
Zmarł w seminarium pod Mediolanem i pochowany został w mediolańskiej katedrze. Uroczystościom pogrzebowym przewodził patriarcha Wenecji Angelo Giuseppe Roncalli (przyszły papież Jan XXIII).

W roku 1957 otwarto jego proces beatyfikacyjny. Aktu beatyfikacji dokonał papież Jan Paweł II 12 maja 1996 roku.

Wspomnienie liturgiczne bł. Alfreda Ildefonsa obchodzone jest w dzienną pamiątkę śmierci.
Przypisy
- ↑ Zapomniane piekło (tłumaczenie artykułu De Zeit). 13 grudnia 2001. [dostęp 2015-02-04]. (pol.).
- ↑ Grzegorz Kucharczyk, Czerwone karty Kościoła, wyd. 2 rozsz., Dębogóra: Wydawnictwo Dębogóra, [cop. 2008], ISBN 978-83-61374-68-8, OCLC 750827767 [dostęp 2021-05-20].
Zobacz też
- beatyfikowani i kanonizowani przez Jana Pawła II
- kult świętych
- modlitwa za wstawiennictwem świętego
- święci i błogosławieni Kościoła katolickiego
Bibliografia
- The Cardinals of the Holy Roman Church. www2.fiu.edu. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-04)]. – sylwetka w słowniku biograficznym kardynałów (autor: Salvador Miranda) (ang.)
- Catholic-Hierarchy (ang.)