Antoni Chamiec (konsul)
| Data i miejsce urodzenia |
15 stycznia 1891 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
29 czerwca 1965 |
| Poseł III kadencji na Sejm RP | |
| Okres |
od 1930 |
| Przynależność polityczna | |
| Kierownik Konsulatu w Tuluzie we Francji | |
| Okres |
od 1933 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Odznaczenia | |

Antoni Chamiec, Antoni Adam Jaxa-Chamiec herbu Gryf (ur. 15 stycznia 1891 w Andrusze na Wołyniu, zm. 29 czerwca 1965 we Wrocławiu) – polski działacz niepodległościowy, urzędnik konsularny, poseł na Sejm II RP, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Antoni Chamiec urodził się w guberni wołyńskiej Cesarstwa Rosyjskiego. Był synem Mariana (1851–1917) i Leonii z domu Poniatowskiej (1861–1939)[1][2].
Antoni Chamiec studiował chemię i rolnictwo na Uniwersytecie Jagiellońskim (8 semestrów) oraz na uniwersytecie w Lozannie. Ochotniczo służył w WP (1919–1920); przeniesiony do rezerwy w stopniu porucznika. Prowadził własny majątek w Zosinie, w powiecie sarneńskim[1]. Działacz polityczny BBWR na Polesiu oraz poseł na Sejm II RP (1930–1933) z Pińska. W marcu 1933 zrzekł się mandatu posła i zaczął pracować w Ministerstwie Spraw Zagranicznych II Rzeczypospolitej. Od maja 1933 do listopada 1937 był konsulem w Tuluzie we Francji. Następnie pracował w Departamencie Konsularnym MSZ w Warszawie, a potem w gabinecie ministra spraw zagranicznych. Po II wojnie światowej otrzymał jako repatriant gospodarstwo rolne koło Bystrzycy Kłodzkiej. Szybko zrezygnował z prowadzenia gospodarstwa i przeniósł się do Wrocławia, gdzie pracował jako technik-laborant w Ogrodzie Botanicznym przy Uniwersytecie Wrocławskim i nauczyciel w średnim szkolnictwie rolniczym[3][4].
10 października 1915 roku ożenił się w Lublinie z Marią Krzyczkowską, z którą miał czworo dzieci: Mirosławę (1919–2000), historyka oświaty, Witolda (ur. 1922), Zofię i Wandę (ur. 1927)[2].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7552 – 17 maja 1922[5][6][7]
- Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[8]
- odznaka „Za wierną służbę”[2]
- odznaka pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowej[2]
Przypisy
- ↑ a b Grzegorz Rąkowski: Wołyń, Przewodnik krajoznawczo-historyczny po Ukrainie Zachodniej. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2005, s. 127. ISBN 83-89188-32-5.
- ↑ a b c d Chamiec Antoni. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.25-1826 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-08-23].
- ↑ Biogram na stronie Biblioteki Sejmowej ↓.
- ↑ Rocznik Służby Zagranicznej 1939
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 59 z 30 grudnia 1922, s. 943.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 59 z 30 grudnia 1922, s. 943 [online], polona.pl [dostęp 2025-10-12] (pol.).
- ↑ Wykaz odznaczonych orderem „Virtuti Militari“ V klasy za czyny w b. Oddziałach detaszowanych Legjonów Polskich., „Żołnierz Polski” (32 i 33 (311 i 312)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 15 sierpnia 1922, s. 23 [dostęp 2025-10-12], Cytat: por. Chamiec Antoni (pol.).
- ↑ M.P. z 1931 r. Nr 132, poz. 199 (ISAP)
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
- Biogram na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2020-08-25].