Antonina Halicka
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
13 lutego 1908 |
| Data i miejsce śmierci |
30 grudnia 1973 |
| doktor nauk geologicznych | |
| Specjalność: mineralogia | |
| Alma Mater | |
| Doktorat | |
| Profesura |
1955 (ndzw.) |
| Odznaczenia | |

Antonina Halicka z domu Jaroszewicz, 1° v. Kłyszyńska (ur. 13 lutego 1908 w Małym Łoświdzie k. Witebska, zm. 30 grudnia 1973 w Warszawie) – polska geolog.
Życiorys
W 1926 ukończyła gimnazjum w Wilnie, a następnie rozpoczęła studia równocześnie z zakresu chemii i petrografii na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Stefana Batorego. Podczas studiów prowadziła zajęcia na kursach dokształcających, które organizowano dla nauczycieli szkół średnich, wykładała również na Uniwersytecie Robotniczym w Wilnie. Uczestniczyła w spotkaniach Klubu Dyskusyjnego, który organizowała lewica akademicka, a w późniejszym okresie Klub Demokratyczny. Od 1930 była asystentką przy Katedrze Mineralogii i Petrografii Uniwersytetu Stefana Batorego pod kierunkiem Pawła Radziszewskiego, a od 1934 Stanisława Małkowskiego. W 1935 obroniła pracę magisterską pt. „Materiały do charakterystyki petrograficznej profilu dyluwdalnego Łysej Góry koło wsi Szaltory pod Wilnem”, w 1937 jako stypendystka Funduszu Kultury Narodowej odbyła podróże naukowe do Szwecji i Finlandii. Gromadziła również materiały porównawcze z terenów Litwy, Łotwy i Estonii. W latach 1935–1939 uczestniczyła w pracach terenowych zespołu Zakładu Mineralogii i Petrografii USB, który przygotowywał przeglądową mapę petrograficzną Wileńszczyzny z uwzględnieniem problematyki rozmieszczenia surowców mineralnych. W 1939 na podstawie monografii „Zarys petrografii moren Wileńszczyzny” uzyskała stopień doktora nauk ścisłych w zakresie petrografii i geologii. Po zajęciu Wilna przez Armię Czerwoną zaangażowała się w tworzenie Litewskiego Oddziału Komitetu do Spraw Geologii przy Radzie Komisarzy Ludowych ZSRR, prace te przerwała okupacja hitlerowska, ale kontynuowano je po ponownym zajęciu Litwy przez Rosjan.
W lipcu 1945 została repatriowana do Polski i zamieszkała w Warszawie, początkowo powierzono jej stanowisko zastępcy Dyrektora Departamentu Administracji Terenowej, a następnie była zastępcą Dyrektora Departamentu Artykułów Przemysłowych i Polityki Rozdzielnictwa w Ministerstwie Aprowizacji i Handlu. W 1947 została Naczelnikiem Wydziału Studiów Przyrodniczych w Ministerstwie Oświaty, w czerwcu tego samego roku Antoninę Halicką powołano na stanowisko wicedyrektora Muzeum Ziemi w organizacji[1]. 9 czerwca 1948 utworzono muzeum jako instytucję państwową, w 1950 zastąpiła na stanowisku dyrektora profesora Stanisława Małkowskiego. Zasiadała w Komisji Koordynacyjnej PKPG do spraw Planu 6-letniego oraz Komisji Geologii przy Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego, była delegatem Ministerstwa Oświaty w Państwowej Radzie Geologicznej. W 1951 weszła w skład Komitetu Organizacyjnego i uczestniczyła w pracach nad powstaniem Centralnego Urzędu Geologii, a następnie współpracowała przy powstaniu Instytutu Geologii CUG. W 1955 uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego, utrzymała stanowisko dyrektora, gdy w 1959 muzeum przeszło pod zarząd PAN. Antonina Halicka była członkiem Narodowego Komitetu Międzynarodowej Unii Muzealnej (ICOM), brała udział w pracach Sekcji Rady Muzeów przy Ministerstwie Kultury i Sztuki, należała do Zespołu Konsultacyjnego przy Centralnym Zarządzie Muzeów i Ochrony Zabytków. Jako członek ICOM reprezentowała polskie muzealnictwo przyrodnicze na kongresach w Sztokholmie (1959) i w Hadze (1962)[2].
Była członkiem zwyczajnym Polskiego Towarzystwa Geologicznego[3].
Była żoną Bronisława Halickiego, geologa.
Zmarła w Warszawie, spoczywa z mężem na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera K-14-1/2)[4].
Członkostwo
- Zarząd Główny TWP;
- Przewodnicząca Zarządu Stołecznego TWP;
- Komitet Nauk Geologicznych PAN;
- Komitet Historii Nauki i Techniki PAN;
- Rada Naukowa:
- Zakładu Nauk Geologicznych PAN;
- Archiwum PAN;
- Zakładu Historii Nauki i Techniki PAN;
- Muzeum Mazowieckiego w Płocku;
- Ligi Ochrony Przyrody;
- Rady Programowej Wydawnictw Geologicznych.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1969)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1964)
- Złoty Krzyż Zasługi (1946)[5]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)[6]
- Złota Odznaka „Za opiekę nad zabytkami” (1964)
- Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1965)
- Odznaka honorowa „Zasłużony dla Warmii i Mazur” (1961)
- Złota Odznaka honorowa „Za zasługi dla Warszawy” (1971)
- Złota Odznaka Honorowa Ligi Ochrony Przyrody (1969)
Nagrody
- Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy (1966)
Przypisy
- ↑ 60 lat Muzeum Ziemi, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego 13 grudnia 2008
- ↑ Krzysztof Jakubowski, Antonina Halicka (1908-1973), Rocznik Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Vol. X LIX — 3/4 : 435—443
- ↑ Lista członków P.T.G.. „Rocznik Polskiego Towarzystwa Geologicznego”. TOM XVII za rok 1947, s. XXXIV, 1948. Kraków: Polskie Towarzystwo Geologiczne. [dostęp 2026-09-19].
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2026-09-19].
- ↑ M.P. z 1947 r. Nr 25, poz. 113 (ISAP) „za zasługi na polu organizacji administracji publicznej”.
- ↑ M.P. z 1956 r. Nr 3, poz. 27 (ISAP) - Uchwała Rady Państwa z dnia 22 lipca 1955 r. nr 0/1384 - na wniosek Prezesa Centralnego Urzędu Geologii.