Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Antonina Halicka


Antonina Halicka
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

13 lutego 1908
Mały Łoświd

Data i miejsce śmierci

30 grudnia 1973
Warszawa

doktor nauk geologicznych
Specjalność: mineralogia
Alma Mater

Uniwersytet Stefana Batorego

Doktorat

1939
Uniwersytet Stefana Batorego

Profesura

1955 (ndzw.)

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” Złota Odznaka „Za opiekę nad zabytkami” Złota Odznaka honorowa „Zasłużony dla Warmii i Mazur” Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (złota)
Grób prof. Bronisława Halickiego i jego żony Antoniny na cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Antonina Halicka z domu Jaroszewicz, 1° v. Kłyszyńska (ur. 13 lutego 1908 w Małym Łoświdzie k. Witebska, zm. 30 grudnia 1973 w Warszawie) – polska geolog.

Życiorys

W 1926 ukończyła gimnazjum w Wilnie, a następnie rozpoczęła studia równocześnie z zakresu chemii i petrografii na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Stefana Batorego. Podczas studiów prowadziła zajęcia na kursach dokształcających, które organizowano dla nauczycieli szkół średnich, wykładała również na Uniwersytecie Robotniczym w Wilnie. Uczestniczyła w spotkaniach Klubu Dyskusyjnego, który organizowała lewica akademicka, a w późniejszym okresie Klub Demokratyczny. Od 1930 była asystentką przy Katedrze Mineralogii i Petrografii Uniwersytetu Stefana Batorego pod kierunkiem Pawła Radziszewskiego, a od 1934 Stanisława Małkowskiego. W 1935 obroniła pracę magisterską pt. „Materiały do charakterystyki petrograficznej profilu dyluwdalnego Łysej Góry koło wsi Szaltory pod Wilnem”, w 1937 jako stypendystka Funduszu Kultury Narodowej odbyła podróże naukowe do Szwecji i Finlandii. Gromadziła również materiały porównawcze z terenów Litwy, Łotwy i Estonii. W latach 1935–1939 uczestniczyła w pracach terenowych zespołu Zakładu Mineralogii i Petrografii USB, który przygotowywał przeglądową mapę petrograficzną Wileńszczyzny z uwzględnieniem problematyki rozmieszczenia surowców mineralnych. W 1939 na podstawie monografii „Zarys petrografii moren Wileńszczyzny” uzyskała stopień doktora nauk ścisłych w zakresie petrografii i geologii. Po zajęciu Wilna przez Armię Czerwoną zaangażowała się w tworzenie Litewskiego Oddziału Komitetu do Spraw Geologii przy Radzie Komisarzy Ludowych ZSRR, prace te przerwała okupacja hitlerowska, ale kontynuowano je po ponownym zajęciu Litwy przez Rosjan.

W lipcu 1945 została repatriowana do Polski i zamieszkała w Warszawie, początkowo powierzono jej stanowisko zastępcy Dyrektora Departamentu Administracji Terenowej, a następnie była zastępcą Dyrektora Departamentu Artykułów Przemysłowych i Polityki Rozdzielnictwa w Ministerstwie Aprowizacji i Handlu. W 1947 została Naczelnikiem Wydziału Studiów Przyrodniczych w Ministerstwie Oświaty, w czerwcu tego samego roku Antoninę Halicką powołano na stanowisko wicedyrektora Muzeum Ziemi w organizacji[1]. 9 czerwca 1948 utworzono muzeum jako instytucję państwową, w 1950 zastąpiła na stanowisku dyrektora profesora Stanisława Małkowskiego. Zasiadała w Komisji Koordynacyjnej PKPG do spraw Planu 6-letniego oraz Komisji Geologii przy Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego, była delegatem Ministerstwa Oświaty w Państwowej Radzie Geologicznej. W 1951 weszła w skład Komitetu Organizacyjnego i uczestniczyła w pracach nad powstaniem Centralnego Urzędu Geologii, a następnie współpracowała przy powstaniu Instytutu Geologii CUG. W 1955 uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego, utrzymała stanowisko dyrektora, gdy w 1959 muzeum przeszło pod zarząd PAN. Antonina Halicka była członkiem Narodowego Komitetu Międzynarodowej Unii Muzealnej (ICOM), brała udział w pracach Sekcji Rady Muzeów przy Ministerstwie Kultury i Sztuki, należała do Zespołu Konsultacyjnego przy Centralnym Zarządzie Muzeów i Ochrony Zabytków. Jako członek ICOM reprezentowała polskie muzealnictwo przyrodnicze na kongresach w Sztokholmie (1959) i w Hadze (1962)[2].

Była członkiem zwyczajnym Polskiego Towarzystwa Geologicznego[3].

Była żoną Bronisława Halickiego, geologa.

Zmarła w Warszawie, spoczywa z mężem na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera K-14-1/2)[4].

Członkostwo

  • Zarząd Główny TWP;
    • Przewodnicząca Zarządu Stołecznego TWP;
  • Komitet Nauk Geologicznych PAN;
  • Komitet Historii Nauki i Techniki PAN;
  • Rada Naukowa:
    • Zakładu Nauk Geologicznych PAN;
    • Archiwum PAN;
    • Zakładu Historii Nauki i Techniki PAN;
    • Muzeum Mazowieckiego w Płocku;
    • Ligi Ochrony Przyrody;
    • Rady Programowej Wydawnictw Geologicznych.

Ordery i odznaczenia

Nagrody

  • Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy (1966)

Przypisy

  1. ↑ 60 lat Muzeum Ziemi, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego 13 grudnia 2008
  2. ↑ Krzysztof Jakubowski, Antonina Halicka (1908-1973), Rocznik Polskiego Towarzystwa Geologicznego, Vol. X LIX — 3/4 : 435—443
  3. ↑ Lista członków P.T.G.. „Rocznik Polskiego Towarzystwa Geologicznego”. TOM XVII za rok 1947, s. XXXIV, 1948. Kraków: Polskie Towarzystwo Geologiczne. [dostęp 2026-09-19]. 
  4. ↑ Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2026-09-19].
  5. ↑ M.P. z 1947 r. Nr 25, poz. 113 (ISAP) „za zasługi na polu organizacji administracji publicznej”.
  6. ↑ M.P. z 1956 r. Nr 3, poz. 27 (ISAP) - Uchwała Rady Państwa z dnia 22 lipca 1955 r. nr 0/1384 - na wniosek Prezesa Centralnego Urzędu Geologii.