Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Augustynka


Augustynka
wieś
Państwo

 Polska

Województwo

 podlaskie

Powiat

siemiatycki

Gmina

Nurzec-Stacja

Liczba ludności (2011)

218[2][3]

Strefa numeracyjna

85

Kod pocztowy

17-330[4]

Tablice rejestracyjne

BSI

SIMC

0037687[5]

Położenie na mapie gminy Nurzec-Stacja
Mapa konturowa gminy Nurzec-Stacja, w centrum znajduje się punkt z opisem „Augustynka”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej znajduje się punkt z opisem „Augustynka”
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa konturowa województwa podlaskiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Augustynka”
Położenie na mapie powiatu siemiatyckiego
Mapa konturowa powiatu siemiatyckiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Augustynka”
Ziemia52°26′49″N 23°07′32″E/52,446944 23,125556[1]

Augustynka – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie siemiatyckim, w gminie Nurzec-Stacja[5][6].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.

Obejmuje dawne miejscowości Dąbrowa i Klateczka.

Prawosławni mieszkańcy wsi należą do parafii św. Dymitra w Żerczycach, a wierni kościoła rzymskokatolickiego do parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Nurcu-Stacji[7].

Walki w lipcu 1944 roku

W lipcu 1944 roku okolice Augustynki znalazły się na obszarze walk związanych z ofensywą radzieckiej 65. Armii i niemieckim przeciwuderzeniem w rejonie Kleszczel. 23 lipca wojska niemieckie rozpoczęły zbieżne uderzenie na Kleszczele: od północy nacierała 4. Dywizja Pancerna, natomiast od południowego wschodu oddziały 5. Dywizji Pancernej SS „Wiking”[8]. Celem kontrataku było przecięcie wysuniętego ugrupowania 65. Armii, którego część zdążyła już dotrzeć w kierunku Bugu[9].

W wyniku niemieckiego natarcia część walczącej w składzie 105. Korpusu Strzeleckiego 354. Dywizji Strzeleckiej została odcięta od głównych sił armii i skoncentrowała się w rejonie Augustynki[10][11]. Według dowódcy 65. Armii Pawła Batowa dywizja, naciskana przez niemiecką piechotę i wojska pancerne, cofnęła się o około trzy kilometry i przeszła w Augustynce do obrony okrężnej[12].

Dowódca 354. Dywizji gen. Władimir Dżandżgawa urządził punkt obserwacyjny na dzwonnicy cerkwi w Augustynce[13]. Według jego wspomnień położenie dywizji pogarszały niedobory amunicji i paliwa oraz niepełne podciągnięcie artylerii, podczas gdy przeciwnik dysponował czołgami, działami samobieżnymi i transporterami opancerzonymi[13]. Jeszcze przed zamknięciem dróg dojazdowych do Augustynki z Kleszczel przedostała się kolumna samochodowa z amunicją i paliwem; w drodze powrotnej około trzykilometrowy odcinek trasy znajdował się już pod niemieckim ostrzałem[13].

Dżandżgawa nakazał skoncentrować oddziały dywizji wokół Augustynki i utworzyć zwartą obronę okrężną[13]. W następnych dniach odcięte oddziały 354. Dywizji prowadziły ciężkie walki i poniosły znaczne straty[11]. Nie doszło jednak do zniszczenia całej dywizji; po przełamaniu niemieckiego przeciwuderzenia jej oddziały kontynuowały działania bojowe[13]. Po skierowaniu przez dowództwo radzieckie dodatkowych sił rozpoczęto odzyskiwanie terenu utraconego podczas niemieckiego kontrataku, a 354. Dywizja ponownie przesunęła się w kierunku Bugu[11].

Przypisy

  1. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 1123.
  2. ↑ Wieś Augustynka w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2020-12-27], liczba ludności na podstawie danych GUS.
  3. ↑ GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  4. ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 8 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  5. ↑ a b GUS. Wyszukiwarka TERYT
  6. ↑ Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP))
  7. ↑ Opis parafii na stronie diecezji
  8. ↑ Robert Wróblewski. Dywizja „Wiking” w Polsce. Cz. 1: Czeremcha–Kleszczele. „Militaria XX Wieku”, s. 60–69, 2008. 
  9. ↑ Arkadiusz Kulgawczuk. Zubacze w ogniu wojny. „Nad Buhom i Narwoju”, s. 39–43, 2016. 
  10. ↑ Robert Wróblewski. Dywizja „Wiking” w Polsce. Cz. 1: Czeremcha–Kleszczele. „Militaria XX Wieku”, s. 60–69, 2008. 
  11. ↑ a b c Arkadiusz Kulgawczuk. Zubacze w ogniu wojny. „Nad Buhom i Narwoju”, s. 39–43, 2016. 
  12. ↑ Paweł I. Batow: В походах и боях. Wyd. 3. Moskwa: Воениздат, 1974. (ros.).
  13. ↑ a b c d e Władimir N. Dżandżgawa: Немеренные версты. Записки комдива. Moskwa: ДОСААФ СССР, 1979. (ros.).