Brie de Meaux


Brie de Meaux – tradycyjny francuski ser podpuszczkowy z surowego, niepasteryzowanego mleka krowiego, należący do rodziny serów brie. Wyróżnia się miękkim miąższem, białą skórką porośniętą szlachetną pleśnią oraz aromatem śmietanki, masła i orzechów laskowych. Nazwa pochodzi od miasta Meaux w historycznej krainie Brie. Od 1980 roku ser posiada francuskie oznaczenie AOC, a od 1996 roku jest objęty unijną chronioną nazwą pochodzenia (ChNP, fr. AOP).[1][2]
| Charakterystyka | |
|---|---|
| Kraj | Francja |
| Region | Brie, północno-wschodnia Francja |
| Rodzaj | Ser miękki, podpuszczkowy, pleśniowy |
| Mleko | Surowe mleko krowie |
| Skórka | Biała, porośnięta pleśnią |
| Średnica | 36–37 cm |
| Masa | 2,6–3,3 kg |
| Dojrzewanie | Minimum 4 tygodnie, zwykle 6–8 tygodni |
| Ochrona | AOC (1980), ChNP (1996) |
Historia
Tradycja produkcji serów brie na obszarze położonym na wschód od Paryża sięga średniowiecza. Z Brie de Meaux wiąże się opowieść o Karolu Wielkim, który miał skosztować podobnego sera podczas pobytu w klasztorze w VIII wieku. Nie ma jednak wystarczających podstaw, aby utożsamiać ówczesny ser z dzisiejszym produktem objętym chronioną nazwą pochodzenia.[3][4]
W XIX wieku produkcja Brie de Meaux rozwinęła się poza najbliższą okolicą miasta Meaux, obejmując również tereny położone dalej na wschód, szczególnie departament Moza. W 1980 roku ser otrzymał francuskie oznaczenie AOC, a w 1996 roku jego nazwa została zarejestrowana w systemie europejskim.[1][2]
Obszar produkcji
Produkcja Brie de Meaux jest ograniczona do wyznaczonego obszaru północno-wschodniej Francji, obejmującego departament Sekwana i Marna oraz części departamentów Aube, Loiret, Marna, Górna Marna i Moza. Specyfikacja dopuszcza również dojrzewanie sera w określonych historycznych ośrodkach poza podstawowym obszarem produkcji.[5]
Nazwa produktu jest związana zarówno z pochodzeniem mleka, jak i z tradycyjną technologią wytwarzania oraz dojrzewania sera.[6]
Produkcja
Brie de Meaux wytwarza się wyłącznie z surowego mleka krowiego. Mleko poddaje się działaniu podpuszczki, a powstały skrzep formuje ręcznie za pomocą charakterystycznej, perforowanej łopatki zwanej pelle à brie. Masę serową układa się cienkimi warstwami w dużych, cylindrycznych formach, umożliwiających naturalne odsączanie serwatki.[5][7]
Po odsączeniu ser jest solony na sucho, a następnie przenoszony do dojrzewalni. Na jego powierzchni rozwija się biała skórka pleśniowa, która uczestniczy w procesie dojrzewania i wpływa na konsystencję oraz aromat produktu.[8]
Minimalny okres dojrzewania wynosi cztery tygodnie, jednak pełnię cech smakowych ser osiąga zazwyczaj po sześciu do ośmiu tygodniach. Dojrzewanie postępuje od skórki ku środkowi, stopniowo zmieniając strukturę miąższu z bardziej zwartej w miękką i kremową.[1][5]
Charakterystyka
Brie de Meaux ma kształt dużego, płaskiego krążka o średnicy 36–37 cm i masie 2,6–3,3 kg. Jego cienka skórka jest biała, miejscami pokryta czerwonawymi lub brązowawymi przebarwieniami. Miąższ ma barwę od słomkowożółtej do kremowej.[5]
Młody ser cechuje się delikatnym, mlecznym smakiem i zwartą konsystencją. W miarę dojrzewania staje się bardziej kremowy, a jego aromat nabiera nut masła, śmietanki, orzechów laskowych i grzybów. Dojrzały ser może być lekko płynny bezpośrednio pod skórką.[9][1]
Zawartość tłuszczu wynosi co najmniej 45% w suchej masie, a udział suchej masy w gotowym serze nie może być niższy niż 44%.[5]
Ochrona nazwy pochodzenia
Brie de Meaux jest objęty europejskim systemem ochrony produktów regionalnych. Oznaczenie ChNP wymaga zachowania związku produktu z określonym obszarem geograficznym i przestrzegania szczegółowej specyfikacji produkcji.[2][10]
W 2020 roku Komisja Europejska zatwierdziła zmianę specyfikacji Brie de Meaux, obejmującą wymagania dotyczące produkcji i charakterystyki sera.[11]
Na terenie Polski stosowanie chronionych nazw pochodzenia podlega przepisom unijnym. Nadzór nad jakością handlową i prawidłowym oznakowaniem takich produktów sprawuje Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Zasady ochrony nazw geograficznych określa m.in. rozporządzenie (UE) 2024/1143.[12]
Zastosowanie kulinarne
Brie de Meaux spożywa się najczęściej jako ser stołowy, podawany z pieczywem, owocami i orzechami. Jest również składnikiem desek serów, kanapek oraz potraw zapiekanych. Ze względu na kremową konsystencję dobrze nadaje się do podawania w temperaturze pokojowej.[13]
Przypisy
- ↑ a b c d Brie de Meaux. Institut national de l'origine et de la qualité. (fr.).
- ↑ a b c Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1107/96 dotyczące rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia. Dziennik Urzędowy Wspólnot Europejskich, 1996-06-12. (pol.).
- ↑ Janusz Górski, Forum Mleczarskie Podręcznik 2012, Nathusius Investments, Warszawa 2012, s. 22, ISBN 978-83-934229-1-3.
- ↑ Brie de Meaux. W: Agnès Meilhac: The Oxford Companion to Cheese. Oxford University Press, 2016, s. 87. ISBN 978-0-19-933088-1. (ang.).
- ↑ a b c d e Cahier des charges de l'appellation d'origine « Brie de Meaux ». Institut national de l'origine et de la qualité. (fr.).
- ↑ Le Brie de Meaux et le Brie de Melun, les deux fromages AOP de la région parisienne. Ministère de l'Agriculture, 2022-12-13. (fr.).
- ↑ Sa fabrication. Confrérie du Brie de Meaux. (fr.).
- ↑ La fabrication des Bries de Meaux et de Melun. Syndicat des Bries de Meaux et de Melun. (fr.).
- ↑ Brie de Meaux. Towardia. (ang.).
- ↑ Chroniona Nazwa Pochodzenia – ChNP. Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi. (pol.).
- ↑ Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/914 zatwierdzające zmianę specyfikacji nazwy Brie de Meaux (ChNP). Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, 2020-06-25. (pol.).
- ↑ System chronionych produktów. Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. (pol.).
- ↑ Juliet Harbutt: World Cheese Book. Dorling Kindersley, 2009. ISBN 978-0-7566-5442-9. (ang.).
Bibliografia
- Górski, Janusz. Forum Mleczarskie Podręcznik 2012. Nathusius Investments, Warszawa 2012, s. 22. ISBN 978-83-934229-1-3.
- Meilhac, Agnès. „Brie de Meaux”. W: Donnelly, Catherine (red.). The Oxford Companion to Cheese. Oxford University Press, 2016, s. 87. ISBN 978-0-19-933088-1.
- Masui, Kazuko; Yamada, Tomoko. French Cheeses. Dorling Kindersley, 1996. ISBN 978-0-7513-0896-9.
- Harbutt, Juliet. World Cheese Book. Dorling Kindersley, 2009. ISBN 978-0-7566-5442-9.