Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Chevrolet 210


Chevrolet 210 (Two-Ten) – samochód osobowy klasy pełnowymiarowej produkowany pod amerykańską marką Chevrolet w latach 1953–1957, w ramach dwóch generacji i pięciu lat modelowych. Stanowił pośredni model marki w tym okresie. Produkowany w wersjach nadwoziowych: 2- i 4-drzwiowego sedana, coupé, kabrioletu i kombi (Handyman i Townsman), napędzany silnikami R6 i później V8 o pojemności od 3,9 do 4,6 litra.

Pierwsza generacja

Chevrolet 210 (I)
Ilustracja
Chevrolet 210 sedan 4d. z 1953
Producent

Chevrolet

Zaprezentowany

styczeń 1953

Okres produkcji

1953–1954

Miejsce produkcji

Stany Zjednoczone Oakland
(łącznie 10 fabryk)[a]
Kanada Oshawa

Poprzednik

DeLuxe

Następca

Chevrolet 210 II

Dane techniczne
Segment

D

Typy nadwozia

2 i 4-drzwiowy sedan
5-drzwiowe kombi
2-drzwiowe coupé
2-drzwiowy kabriolet

Silniki

R6: 3,9 l, 108/115/125 KM

Skrzynia biegów

3-biegowa manualna
2-biegowa automatyczna

Napęd

tylny, silnik wzdłużnie z przodu

Długość

4966–5024 mm (1953)[1]

Szerokość

1905 mm (1953)[1]

Wysokość

1603–1664 mm (1953)[1]

Rozstaw osi

2921 mm[1]

Masa własna

1447–1585 kg (1953)[1]

Zbiornik paliwa

61 l[1]

Liczba miejsc

6

Bagażnik

623 l[1]

Dane dodatkowe
Modele
bliźniacze

Chevrolet 150
Chevrolet Bel Air

Pokrewne

Pontiac Chieftain

Konkurencja

Ford Customline
Plymouth Cambridge
Studebaker Champion(inne języki)

Model 1953

Chevrolet 210 sedan 2d. z 1953 – tył
Chevrolet 210 Convertible z 1953
Chevrolet 210 Club Coupe z 1953
Chevrolet 210 sedan 4d. z 1953 – bok

Chevrolet 210 pierwszej generacji został zaprezentowany w styczniu 1953 roku[1].

Nazwa modelu powstała po skróceniu numeru serii produkcyjnej (2100) samochodów Chevroleta w lepszym standardzie wyposażenia Deluxe o jedną cyfrę, ze względu na trendy panujące w latach 50. (odstępowanie od opisowych nazw modeli na rzecz unikalnych)[2]. W materiałach marketingowych była zapisywana jako: Two-Ten (dwa-dziesięć)[1]. Two-Ten zastąpił model DeLuxe dostępny w poprzednich latach[3]. Zgodnie ze specyfiką amerykańskiego rynku, wszystkie modele osobowe marki w tym okresie były takiej samej wielkości i konstrukcji, a różniły się jedynie poziomem wyposażenia i wykończenia i częściowo odmianami nadwoziowymi[1]. Stylistyka całej gamy została unowocześniona w stosunku do poprzedniego modelu, ale pozostała ogólnie podobna, konserwatywna, z odstającymi na boki błotnikami tylnymi, częściowo zakrywającymi koła, i wyraźnie wystającym nosem maski[1]. Nowocześniejszymi akcentami była pojedyncza gięta szyba przednia zamiast dwuczęściowej, zachodząca na boki gięta szyba tylna i podwyższona linia błotników z tyłu zamiast opadającej[1]. Wprowadzono też drobne ulepszenia, w tym zapłon kluczykiem i opcjonalne wspomaganie układu kierowniczego[1].

Atrapa przednia w 1953 roku miała kształt owalnego otworu obramowanego grubą chromowaną opaską, wypełnionego przez poziomą belkę z trzema pionowymi żebrami i dużymi okrągłymi światłami parkingowymi na końcach[1]. Pomiędzy błotnikami, których górna linia ciągnęła się od pojedynczych reflektorów do końca nadwozia, była wyższa wystająca maska, ozdobiona emblematem na nosie i ornamentem na górze[1]. Podwyższono linię tyłu, powiększając bagażnik[1]. Tylne lampy zespolone na przedłużeniu wystających błotników były pionowe, składające się z trzech sekcji, z opcjonalnymi światłami cofania na dole[1]. Od tańszego modelu 150 Two-Ten różnił się zewnętrznie przede wszystkim ozdobnymi elementami metalowymi w postaci poziomej listwy bocznej na całą długość, listwy na dolnej krawędzi nadwozia, wygiętymi panelami chroniącymi przednią dolną część błotników tylnych i obramowaniami szyb[1][4]. Droższy Chevrolet Bel Air natomiast miał podwójne listwy na tylnych błotnikach[2]. Podstawowym silnikiem wszystkich Chevroletów był sześciocylindrowy rzędowy Thrift-King(inne języki) OHV o pojemności 3,86 l (235,5 in³) i mocy 108 KM[b], z trzybiegową mechaniczną skrzynią biegów[1]. Za dopłatą 178 dolarów dostępny był silnik w wersji Blue-Flame o mocy zwiększonej do 115 KM, z automatyczną skrzynią biegów Powerglide(inne języki)[1]. Opony miały rozmiar 6,70×15, a w kabriolecie: 7,10×15[1]. Samochody miały tradycyjną konstrukcję, z nadwoziem na ramie skrzynkowej i tylnym zawieszeniem na resorach wzdłużnych[4]. Rozstaw osi 292,1 cm (115 cali) był taki sam jak u poprzedników[5]. Nadwozie było oznaczone w koncernie General Motors jako A-body i jego konstrukcja była dzielona z większym Pontiakiem[6].

Model Two-Ten był najlepiej sprzedającym się samochodem Chevrolet w latach 1953-54 – równoważył styl i luksus, którego brakowało w serii 150, natomiast był tańszy od bardziej luksusowego Bel Air; mimo wszystko będąc jednym z najtańszych samochodów na rynku amerykańskim. Konkurował bezpośrednio w popularnym segmencie cenowym rynku z samochodami: Ford Customline, Plymouth Cambridge (od 1954 Plymouth Savoy) oraz miej popularnym nowym modelem Studebaker Champion(inne języki)[7]. Nabywca 210 miał do wyboru najszerszą gamę nadwozi w roku 1953, mianowicie dwudrzwiowe: kabriolet (Convertible), Club Coupe i hardtop Sport Coupe, dwu- i cztero- drzwiowe sedany oraz czterodrzwiowe kombi[2]. Wszystkie odmiany poza pięciomiejscowym kabrioletem mieściły sześć osób, z tym że kombi występowało w odmianie sześciomiejscowej Handyman i ośmiomiejscowej Townsman, która miała dodatkowe wstawki ozdobne wokół okien symulujące drewno[1][4]. Ceny wynosiły w pierwszym roku od 1707 dolarów za dwudrzwiowy sedan przez 1761 za czterodrzwiowy, 1967 za hardtop, do 2093 za kabriolet i 2273 dolarów za kombi Townsman[1]. Kabriolet miał elektrycznie podnoszony dach[1]. W wyposażeniu dodatkowym obok wspomagania kierownicy było dostępne m.in. radio i osłony kół tylnych[1]. Wyprodukowano ich 649 821 (w tym 332 497 czterodrzwiowych sedanów), co stanowiło 48% produkcji, dzięki czemu 210 był w 1953 roku najliczniejszym modelem marki Chevrolet, która odnotowała duży skok sprzedaży od ubiegłego roku, zajmując pierwsze miejsce na rynku amerykańskim[1].

Model 1954

Chevrolet 210 sedan 2d. z 1954
Chevrolet 210 sedan 4d. z 1954 – tył

W 1954 roku modelowym zmiany stylistyki były niewielkie[8]. Owalna atrapa chłodnicy została poszerzona na całą szerokość nadwozia, stwarzając wrażenie szerszego i nowocześniejszego samochodu[9]. Pozioma belka wewnątrz miała pięć pionowych żeber, a światła parkingowe były podłużne, poziome, na przecięciu belki z brzegami obramowania[8]. Tylne pionowe owalne lampy zespolone otrzymały oprawy z niewielkimi kapturami, tworząc zaczątek płetw[9]. Zmieniły się też ozdobne detale[8]. Bazowym silnikiem stał się Blue-Flame 115 o mocy 115 KM, sprzężony z mechaniczną trzybiegową skrzynią, a za dopłatą był dostępny silnik w wersji o mocy 125 KM, z automatyczną skrzynią biegów Powerglide[8].

W 1954 produkcja wersji kabriolet, hardtop i najdroższego ośmioosobowego kombi Townsman serii 210 została zakończona (przeniesiono je do serii Bel Air)[8]. Dwudrzwiowe nadwozie Club Coupe otrzymało natomiast dodatkową nazwę Delray (lub Del Ray), stając się bardziej ekskluzywną odmianą ze specjalną winylową tapicerką[8][9]. Ceny nieznacznie wzrosły, aczkolwiek gama ogółem stała się tańsza przez usunięcie droższych odmian[8]. Delray Coupe kosztował 1782 dolarów, a najdroższe kombi Handyman 2133 dolarów[8]. Two-Ten rocznika 1954 z liczbą 524 222 sztuk stanowił nadal najliczniejszy model Chevroleta, który znalazł się jednak na drugim miejscu za Fordem w roku modelowym[8].

W przeciwieństwie do serii 150, model Two-Ten zawsze dostępny był z pełnym wyposażeniem, wliczając automatyczną skrzynię biegów Powerglide, i lepszym standardowym wykończeniem wnętrza, w tym dwoma osłonami przeciwsłonecznymi[1][8]. Tapicerka była z wzorzystych tkanin, dopasowanych kolorem do nadwozia[8]. W 1954 roku w wyposażeniu dodatkowym pojawiło się elektryczne otwieranie szyb i regulacja siedzeń oraz wspomaganie hamulców[8]. W tym roku po raz ostatni montowano instalację elektryczną o napięciu 6 V w samochodach Chevroleta[10].

Silniki

  • R6 3,9 l (235,5 in³) Thrift-King OHV: 108 KM[b] (sprężanie: 7,1:1) (1953)[1]
  • R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame OHV: 115 KM (sprężanie: 7,5:1) (1953, 1954)[8]
  • R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame 125 OHV: 125 KM (sprężanie: 7,5:1) (1954)[8]

Druga generacja

Chevrolet 210 (II)
Ilustracja
Chevrolet 210 II
Producent

Chevrolet

Zaprezentowany

październik 1954

Okres produkcji

1954–1957

Miejsce produkcji

Stany Zjednoczone Oakland i in.
(łącznie 11 fabryk)[c]
Kanada Oshawa

Poprzednik

Chevrolet 210 I

Następca

Chevrolet Biscayne

Dane techniczne
Segment

D

Typy nadwozia

2 i 4-drzwiowy sedan
3 i 5-drzwiowe kombi
2-drzwiowe coupé

Silniki

R6: 3,9 l, 123–140 KM
V8: 4,3 l, 162–205 KM
V8: 4,6 l, 185–283 KM

Skrzynia biegów

3-biegowa manualna
2-biegowa automatyczna

Napęd

tylny, silnik wzdłużnie z przodu

Długość

4968 mm (1955)
5006 mm (1955 kombi)[10]

Szerokość

1878 mm (1955)[10]

Wysokość

1537 mm (1955)[10]

Rozstaw osi

2921 mm[10]

Masa własna

1399–1492 kg (1955)[10]

Zbiornik paliwa

61 l[10]

Liczba miejsc

6

Bagażnik

566 l[10]

Dane dodatkowe
Modele
bliźniacze

Chevrolet 150
Chevrolet Bel Air

Konkurencja

Ford Customline
Ford Fairlane
Plymouth Savoy
Studebaker Champion(inne języki)

Model 1955

Chevrolet 210 II – tył
Chevrolet 210 II Townsman

Chevrolet 210 drugiej generacji, na 1955 rok modelowy, został zaprezentowany w październiku 1954 roku[10].

Druga generacja 210, podobnie jak pozostałe modele marki, przeszła radykalne zmiany pod kątem unowocześnienia i usportowienia sylwetki nadwozia, oraz wprowadziła po raz pierwszy silnik V8[10]. Zrezygnowano z odstających błotników tylnych na rzecz pontonowych gładkich boków, a spłaszczona maska była obniżona prawie do wysokości linii błotników przednich, które tworzyły kaptury nad reflektorami[10]. Szyba przednia została silnie wygięta na boki[10]. Górna linia błotników była poprowadzona wysoko, poziomo na całej długości samochodu, z niewielkim wcięciem pod tylnymi oknami[11][12]. Z tyłu błotniki zostały wyciągnięte w niewielkie płetwy, z pionowymi lampami na ostro zarysowanych końcach[10]. Pas przedni z atrapą chłodnicy został dynamicznie pochylony pod ujemnym kątem[11]. W pierwszym roku zastosowano minimalistyczną, nowoczesną, prostokątną kratę atrapy chłodnicy, która nadawała samochodowi sportowy wygląd (jej styl bywał określany jako podobny do ówczesnych modeli Ferrari)[10]. Atrapa nie zajmowała całej szerokości pasa przedniego, a po jej bokach pod reflektorami były wydłużone poziome lampy postojowe[11]. W dalszym ciągu model 210 różnił się zewnętrznie od podstawowego modelu 150 poziomą ozdobną listwą stalową na tylnych błotnikach, łączącą się z ukośną listwą podkreślającą uskok linii bocznej nadwozia, natomiast bogatszy model Bel Air miał jeszcze listwę na przednich błotnikach i obramowania okien[10]. Ozdoby stanowiły nadto obramowania szyb ze stali nierdzewnej, napisy „Chevrolet” po bokach błotników przednich, chromowane oprawy świateł i ornament z dwoma płetwami na masce[10][12].

Pod kątem technicznym, Chevrolet przeprowadził obszerne modyfikacje, wprowadzając nową gamę jednostek small block(inne języki) V8[13]. Nabywca miał możliwość sporego wyboru silników, takich samych jak w modelach 210 i Bel Air. Standardowy pozostał silnik rzędowy sześciocylindrowy 3,9 l (235,5 in³) o mocy 123 KM, za dopłatą był dostępny taki silnik o mocy 136 KM ze skrzynią automatyczną Powerglide, oraz nowy silnik V8 o pojemności 4,3 l (265 in³) i mocy 162 KM albo 180 KM, ze skrzynią mechaniczną lub automatyczną (312 dolarów w najmocniejszej wersji)[10]. Trzybiegowe skrzynie mechaniczne mogły być także zaopatrzone po raz pierwszy w nadbieg[10]. Istotnym ulepszeniem było przejście z 6-woltowej instalacji elektrycznej na 12 V[10]. Wprowadzono też opony bezdętkowe[12]. W wyposażeniu dodatkowym pojawiła się klimatyzacja (565 dolarów)[10].

W gamie nadwozi były dostępne sedany: 2- i 4-drzwiowy, dwa nadwozia coupé: Delray Club Coupe i nowy Hardtop Sport Coupe oraz dwa kombi[10][11]. Kombi ponownie nosiły nazwy Handyman (2-drzwiowe) i Townsman (4-drzwiowe) i wyróżniały się dużymi oknami bocznymi z tyłu, zagiętymi na tylną ścianę[10][11]. Wszystkie odmiany były sześciomiejscowe[10]. Czterodrzwiowy sedan kosztował 1819 dolarów, a najdroższe czterodrzwiowe kombi 2127 dolarów, najtańszy był 2-drzwiowy sedan za 1775 dolarów[10]. Podstawowymi konkurentami pozostawały również nowe w tym roku pośrednie modele Ford Customline i Plymouth Savoy, a także Studebaker Champion DeLuxe(inne języki)[14]. Wyprodukowano w USA 805 309 samochodów modelu 210 rocznika 1955, co stanowiło nadal najliczniejszy model Chevroleta (47%), który zajmował pierwsze miejsce pod względem sprzedaży w roku modelowym w USA[10].

Model 1956

W samochodach 1956 roku modelowego, produkowanych od listopada poprzedniego roku, nadwozie zostało nieco przestylizowane w dynamicznym stylu, dzięki czemu samochód sprawiał wrażenie szybszego i niższego[15]. Wraz ze wzmocnieniem silników, samochód miał wizerunek bardziej sportowego i tak był reklamowany[15][d]. Krata atrapy chłodnicy o dużych prostokątnych oczkach, pochylona pod ujemnym kątem, została poszerzona na szerokość nadwozia[15]. Została ona ponadto lekko wygięta w formie dziobu, a po jej bokach wkomponowano duże prostokątne światła parkingowe[16]. Model 210 otrzymał długie listwy boczne, ciągnące się od przodu na całą długość nadwozia, łączące się ze znaną z poprzedniego roku ukośną listwą podkreślającą uskok linii bocznej na wysokości tylnych szyb, a dalej opadające w dół na błotnikach tylnych (w tym roku również model 150 miał krótsze listwy z przodu, a Bel Air miał podwójne listwy o podobnym przebiegu)[16][17]. Emblemat Chevroleta na nosie maski był podkreślony szerokim „V” w samochodach z silnikiem V8[15]. Napisy „Chevrolet” zostały natomiast przeniesione na błotniki tylne[17]. Ostrzej wyciągnięto zakończenia błotników tylnych, a tylne światła otrzymały formę wystających pocisków na ozdobnych chromowanych oprawach[15][16]. Pod oprawą lewego światła od tego roku był ukryty wlew paliwa[17]. Nowocześniejszy kształt zyskały wycięcia kół tylnych[16].

Moc bazowego silnika sześciocylindrowego 3,9 l podwyższono do 140 KM, opcjonalnie były dostępne silniki V8 o pojemności 4,3 l i mocy od 162 KM do 205 KM (z dwu– lub czterogardzielowym gaźnikiem)[15]. Silniki były oferowane z trzybiegową skrzynią automatyczną, nadbiegiem lub skrzynią automatyczną Powerglide[15][e]. Odmiany nadwoziowe poszerzono o 4-drzwiowy sedan hardtop (Sport Sedan) i 4-drzwiowe 9-miejscowe kombi Beauville[15]. Ceny wzrosły o ok. 7% (sedan czterodrzwiowy – 1955 dolarów, sedan hardtop – 2117 dolarów, najdroższe kombi Beauville – 2348 dolarów)[15]. Wyprodukowano w USA 737 371 samochodów modelu 210, który nadal był najliczniejszym modelem marki Chevrolet, zajmującej również w tym roku modelowym pierwsze miejsce na rynku amerykańskim[15].

Model 1957

W 1957 roku modelowym, który zadebiutował w październiku roku poprzedniego, samochody Chevroleta poddano dalej idącemu przestylizowaniu przedniej i tylnej części[18]. Z przodu otrzymały masywny wygięty zderzak, tworzący dolne obramowanie szerokiej owalnej atrapy chłodnicy[18]. Pośrodku otworu atrapy była pozioma chromowana belka z emblematem Chevroleta na środku i światłami parkingowymi na końcach, zaś po bokach zderzaka były ozdobne wystające do przodu kły[18]. Okrągłe reflektory pod kapturami błotników zostały otoczone ozdobnymi ramkami o kształcie zbliżonym do kwadratowego[19]. Na nosie maski umieszczono napis: „Chevrolet”, podkreślony szerokim „V” w samochodach z silnikiem V8, a na jej grzbiecie były dwa ornamenty po bokach zamiast jednej centralnej ozdoby[18]. Z tyłu błotniki zostały po raz pierwszy wyciągnięte w spiczasto zakończone pionowe płetwy, o poziomej górnej krawędzi[18]. Światła tylne umieszczone zostały u podstawy płetw, a wlew paliwa znajdował się pod chromowaną ozdobą na brzegu lewej płetwy[18][19]. Model 210 miał ponownie listwy boczne na całej długości, opadające w kierunku tylnego zderzaka, a nadto łączące się z nimi wyższe poziome listwy na tylnych błotnikach[19]. W obszarze między listwami na błotnikach, który mógł być lakierowany na inny kolor, były stylizowane napisy „Chevrolet” (w modelu Bel Air obszar ten był wypełniony aluminiowymi ozdobnymi panelami)[19]. Od modelu Bel Air odróżniała go też mniejsza liczba ozdób, w tym krótsze chromowane listwy na samym końcu górnej krawędzi płetw, oraz srebrzona krata atrapy chłodnicy i inne detale zamiast złoconych[19][20].

Bazowym silnikiem pozostał sześciocylindrowy 3,9 l o mocy 140 KM[18]. Obok opcjonalnego silnika V8 o pojemności 4,3 l (265 in³) i mocy 162 KM, który pozostał tylko z mechaniczną skrzynią biegów, wprowadzono nową gamę silników V8 o pojemności 4,6 l (283 in³), dzielonych z Chevroletem Corvette, o mocach w silnikach gaźnikowych w zależności od wersji: 185 KM, 220 KM, 245 KM lub 270 KM[18]. Chevrolet ponadto po raz pierwszy zastosował silnik z wtryskiem paliwa, o mocy 250 KM lub 283 KM, lecz układ ten był jeszcze niedopracowany i problematyczny[18]. Obok skrzyni mechanicznej i automatycznej Powerglide wprowadzono lepszą skrzynię automatyczną Turboglide(inne języki)[18]. Silnik V8 o mocy 162 KM kosztował 100 dolarów, o mocy 220 KM ze skrzynią Turboglide – 408 dolarów, a silnik z wtryskiem 484–755 dolarów[18].

Odmiany nadwoziowe pozostały takie same, a ceny bazowe wzrosły o ok. 10% (sedan czterodrzwiowy – 2174 dolary, kombi Beauville – 2563 dolary)[18]. Wyprodukowano w USA 653 358 samochodów, w tym 260 401 czterodrzwiowych sedanów i 166 414 wszystkich odmian kombi[18]. Stanowiło to 43,3% produkcji marki, natomiast jedynie w tym roku liczniejszy był model Bel Air[18]. Podstawowymi konkurentami w tym roku były całkiem nowe modele Ford Fairlane i Plymouth Savoy[21]. Cała generacja Chevroletów z lat 1955–57 zyskała później status popularnych klasyków, a zwłaszcza model 1957 roku stał się ikonicznym amerykańskim samochodem z lat 50[22]. Produkcja została zakończona jesienią 1957 roku, po czym model 210 został zastąpiony przez Biscayne[23].

Silniki

  • R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame, OHV: 123 KM[b] (sprężanie: 7,5:1, 1-gardzielowy gaźnik) (1955)[10]
  • R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame, OHV: 136 KM (sprężanie: 7,5:1, 1-gardzielowy gaźnik) (1955, tylko skrzynia aut.)[10]
  • R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame, OHV: 140 KM (sprężanie: 7,5:1 lub 8:1, 1-gardzielowy gaźnik) (1956–1957)[15][18]
  • V8 4,3 l (265 in³) Turbo-Fire, OHV: 162 KM (sprężanie: 8:1, 2-gardzielowy gaźnik) (1955–1957)
  • V8 4,3 l (265 in³) Turbo-Fire, OHV: 170 KM (sprężanie: 8:1, 2-gardzielowy gaźnik) (1956, tylko skrzynia aut.)
  • V8 4,3 l (265 in³) Turbo-Fire, OHV: 180 KM (sprężanie: 8:1, 4-gardzielowy gaźnik) (1955)
  • V8 4,3 l (265 in³) Super Turbo-Fire, OHV: 205 KM (sprężanie: 9,25:1, 4-gardzielowy gaźnik) (1956)[15]
  • V8 4,6 l (283 in³) Turbo-Fire 283, OHV: 185 KM (sprężanie: 8,5:1, 2-gardzielowy gaźnik) (1957, tylko skrzynia aut.)[19]
  • V8 4,6 l (283 in³) Super Turbo-Fire 283, OHV: 220 KM (sprężanie: 9,5:1, 4-gardzielowy gaźnik) (1957)[18][19]
  • V8 4,6 l (283 in³) Corvette, OHV: 245 KM (sprężanie: 9,5:1, 2×4-gardzielowy gaźnik) (1957)[18][19]
  • V8 4,6 l (283 in³) Corvette, OHV: 250 KM (sprężanie: 9,5:1, wtrysk paliwa) (1957)[19]
  • V8 4,6 l (283 in³) Corvette, OHV: 270 KM (sprężanie: 9,5:1, 2×4-gardzielowy gaźnik) (1957)[18]
  • V8 4,6 l (283 in³) Corvette, OHV: 283 KM (sprężanie: 10,5:1, wtrysk paliwa) (1957)[18]


Ciekawostki

Dzisiaj modele Bel Air oraz serie samochodów Chevrolet z lat 1953-57 są jednymi z najbardziej poszukiwanych modeli dla kolekcjonerów. Jednakże modele 210 cieszą się specjalnym powodzeniem, szczególnie kabriolet z roku 1953 (bardzo rzadki), Del Ray Club Coupe z ulepszonym wystrojem wnętrza oraz Sport Coupe roczniki 1953 oraz 1955-57[24][25].

Uwagi

  1. ↑ Chevrolety w USA produkowano w 10 miastach: Atlanta (Georgia), Baltimore (Maryland), Flint (Michigan), Janesville (Wisconsin), Kansas City (Missouri), Los Angeles (Kalifornia), Norwood (Ohio), Oakland (Kalifornia), St. Louis (Missouri), Tarrytown (Nowy Jork) (Flory 2008 ↓, s. 482).
  2. ↑ a b c Moc silników samochodów amerykańskich w rzeczywistości podawana była w koniach parowych (HP = 1,0139 KM), a przed 1972 rokiem liczona była jako moc silnika „brutto” (gross BHP) – moc liczona według późniejszych bardziej realistycznych zasad jako moc „netto” była niższa (J. „Kelly” Flory: American Cars, 1960–1972: Every Model, Year by Year. 2004, s. 864. ISBN 978-0-7864-1273-0.).
  3. ↑ Chevrolety w USA produkowano w 1955 w 11 miastach: Atlanta (Georgia), Baltimore (Maryland), Flint (Michigan), Janesville (Wisconsin), Kansas City (Missouri), Los Angeles (Kalifornia), Norwood (Ohio), Oakland (Kalifornia), Saint Louis (Missouri), Tarrytown (Nowy Jork), Willow Run (Michigan) (Flory 2008 ↓, s. 632).
  4. ↑ Przykładowe hasło reklamowe: The Hot One's Even Hotter! (Flory 2008 ↓, s. 709).
  5. ↑ Silnik V8 o mocy 162 KM był dostępny tylko ze skrzynią mechaniczną, a w przypadku automatycznej skrzyni biegów był wzmocniony do 170 KM. Flory 2008 ↓, s. 711.

Przypisy

  1. ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab Flory 2008 ↓, s. 481-484
  2. ↑ a b c Gunnell 2011 ↓, s. rozdział: 1953
  3. ↑ Flory 2008 ↓, s. 403–404, 481–484.
  4. ↑ a b c 1953 Chevrolet. Entirely NEW through and through!, 1952 (ang.). (prospekt)
  5. ↑ Flory 2008 ↓, s. 403–404, 481–483.
  6. ↑ Flory 2008 ↓, s. 469, 535.
  7. ↑ Flory 2008 ↓, s. 484, 533, 540, 558, 609.
  8. ↑ a b c d e f g h i j k l m n Flory 2008 ↓, s. 555-558
  9. ↑ a b c Gunnell 2011 ↓, s. rozdział: 1954
  10. ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa Flory 2008 ↓, s. 631-635
  11. ↑ a b c d e Na podstawie Chevrolet 1955. New Look! New Life (V8 or 6)! New Everything!, 1954 (ang.). (prospekt)
  12. ↑ a b c Gunnell 2011 ↓, s. rozdział: 1955
  13. ↑ Daniel Vaughan: 1955 Chevrolet Series 150. conceptcarz.com, styczeń 2023. [dostęp 2020-07-19]. (ang.).
  14. ↑ Flory 2008 ↓, s. 634, 652, 695.
  15. ↑ a b c d e f g h i j k l Flory 2008 ↓, s. 709-712
  16. ↑ a b c d Na podstawie Chevrolet 1956, 1956 (ang.). (prospekt)
  17. ↑ a b c Gunnell 2011 ↓, s. rozdział 1956
  18. ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s Flory 2008 ↓, s. 789-792
  19. ↑ a b c d e f g h i Gunnell 2011 ↓, s. rozdział: 1957
  20. ↑ Na podstawie Chevrolet 1957, Oshawa: General Motors Products of Canada, 1956 (ang.). (prospekt)
  21. ↑ Flory 2008 ↓, s. 813, 842.
  22. ↑ Flory 2008 ↓, s. 809.
  23. ↑ Flory 2008 ↓, s. 868–870.
  24. ↑ A look at the 1953-1954 Chevrolet. [dostęp 2020-07-19]. (ang.).
  25. ↑ Car of the Week: 1957 Chevrolet Two-Ten Sport Coupe. [dostęp 2020-07-19]. (ang.).

Bibliografia

  • J. "Kelly" Flory: American Cars, 1946–1959: Every Model, Year by Year. McFarland & Company, 2008. ISBN 978-0-7864-3229-5. (ang.).
  • Gunnell, John (Herausgeber): Standard Catalog of American Cars 1946-1975. Krause Publications Inc., Iola, 2002. ISBN 0-87349-461-X.
  • John Gunnell: Standard Catalog of Chevrolet, 1912-2003. Penguin, 2011. (ang.).