Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Cymbidium insigne


Cymbidium insigne
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

liliopodobne (≡ jednoliścienne)

Rząd

szparagowce

Rodzina

storczykowate

Podrodzina

epidendronowe

Rodzaj

Cymbidium

Gatunek

Cymbidium insigne

Nazwa systematyczna
Cymbidium insigne Rolfe
Gard. Chron., ser. 3, 35: 387 (1904)[1]
Synonimy

Synonimy homotypowe

  • Cyperorchis insignis (Rolfe) Schltr.

Synonimy heterotypowe

  • Cymbidium insigne var. album O'Brien
  • Album Cymbidium insigne f. ( O'Brien), O.Gruss & M.Wolff
  • Cymbidium insigne var. sanderi O'Brien
  • Cymbidium sanderi O'Brien[1].

Cymbidium insigne (Rolfe) – gatunek rośliny z rodziny storczykowatych. Rośnie głównie w wilgotnym biomie tropikalnym[1]. Występuje w południowo-wschodniej Azji[1] w górskich lasach pierwotnych na płytkich, piaszczystych glebach wśród skał piaskowcowych na wysokościach od 1000 do 2600 metrów[2].

Rozmieszczenie geograficzne

Występuje w Tajlandii, Wietnamie, Laosie i na Hajnanie[1].

Morfologia

Pokrój
Roślina zielna z dużymi jajowatymi pseudobulwami, z których wyrastają proste, półsztywne liście o długości 60-90 cm i 1,5 cm szerokości.
Kwiaty
Rosną na szczycie łukowatych łodyg o długości ok. 100 cm wyrastających z podstawy młodych, dojrzałych pseudobulw od jesieni do wiosny. Na każdej łodydze znajduje się 10-30 białych, kremowych lub jasnoróżowych kwiatów o średnicy około 7-9 cm[3][4].

Przypisy

  1. ↑ a b c d e The Trustees of the Royal Botanic Gardens, Kew: Cymbidium insigne Rolfe. Plants of the World Online. [dostęp 2025-12-23]. (ang.).
  2. ↑ Cymbidium insigne Rolfe 1904 SECTION Cyperorchis Hunt 1970. Internet Orchid Species Photo Encyclopedia. [dostęp 2025-12-25]. (ang.).
  3. ↑ The Royal Horticultural Society: Cymbidium insigne. rhs.org.uk. [dostęp 2025-12-25]. (ang.).
  4. ↑ Krystyna Oszkinis: Storczyki. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2004, s. 227.