Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Diego Alonso


Diego Alonso
ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Diego Martín Alonso López

Data i miejsce urodzenia

16 kwietnia 1975
Montevideo

Wzrost

187 cm

Pozycja

napastnik

Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
1995–1999 Bella Vista 59 (38)
1999–2000 Gimnasia La Plata 32 (17)
2000–2002 Valencia CF 20 (2)
2001–2002 → Atlético Madryt (wyp.) 38 (23)
2002–2003 Racing Santander 22 (1)
2003–2004 Málaga CF 23 (6)
2004–2005 Pumas UNAM 32 (14)
2005–2006 Real Murcia 24 (2)
2006 Nacional 7 (3)
2007 Shanghai Shenhua 13 (7)
2008–2009 Gimnasia La Plata 36 (5)
2009–2011 Peñarol 47 (17)
W sumie: 353 (135)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1999–2001  Urugwaj 8 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2011–2012 Bella Vista
2012–2013 Guaraní
2013 Peñarol
2014 Olimpia
2014–2018 Pachuca
2018–2019 Monterrey
2019–2021 Inter Miami
2021–2023 Urugwaj
2023 Sevilla
2024 Panathinaikos
  1. ↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
Dorobek medalowy
Copa América
srebro Paragwaj 1999

Diego Martín Alonso López (ur. 16 kwietnia 1975 w Montevideo) – urugwajski piłkarz pochodzenia włoskiego występujący na pozycji napastnika. Jego kuzyni Matías Alonso i Iván Alonso również byli piłkarzami.

Kariera klubowa

Alonso pochodzi ze stołecznego miasta Montevideo i jest wychowankiem tamtejszego skromnego zespołu Club Atlético Bella Vista. Do seniorskiej drużyny, która spadła wówczas do drugiej ligi urugwajskiej, został włączony jako dwudziestolatek, szybko wywalczając sobie pewne miejsce w wyjściowym składzie. W rozgrywkach 1997, po upływie trzech sezonów spędzonych w drugiej lidze, awansował z Bella Vista do urugwajskiej Primera División, w której zadebiutował w 1998 roku, za kadencji szkoleniowca Julio Césara Ribasa. Wówczas także jako czołowy strzelec drużyny triumfował w rozgrywkach kwalifikacyjnych do Copa Libertadores – Liguilla Pre-Libertadores, a podczas samego udziału w rozgrywkach Pucharu Wyzwolicieli zdobył pięć bramek, a Bella Vista, ogłoszona wówczas rewelacją turnieju, odpadła z niego dopiero w ćwierćfinale. Bezpośrednio po tym przeszedł do argentyńskiego Gimnasia y Esgrima La Plata, w tamtejszej Primera División debiutując 15 sierpnia 1999 w wygranym 3:1 spotkaniu z Ferro Carril Oeste, w którym strzelił także premierowego gola. W barwach Gimnasii spędził bez większych sukcesów rok, będąc największą gwiazdą ekipy.

Latem 2000 wyjechał do Hiszpanii, gdzie za sumę dziewięciu milionów dolarów został piłkarzem klubu Valencia CF. W Primera División zadebiutował 9 września 2000 w przegranej 1:2 konfrontacji z Realem Madryt, zaś pierwszą bramkę w lidze hiszpańskiej zdobył 12 listopada tego samego roku w zremisowanym 2:2 meczu z Rayo Vallecano. W ekipie prowadzonej przez Héctora Cúpera występował przez jeden sezon i mimo iż pozostawał wyłącznie rezerwowym dla Johna Carew i Juana Sáncheza to udanie spisywał się w Lidze Mistrzów UEFA – z sześcioma golami na koncie został najlepszym strzelcem swojej drużyny w tamtej edycji rozgrywek, zaś Valencia dotarła aż do finału, przegrywając w nim po rzutach karnych z Bayernem Monachium. Zaraz po tym sukcesie został wypożyczony do drugoligowego Atlético Madryt, gdzie stworzył bramkostrzelny duet napastników z Fernando Torresem. W sezonie 2001/2002 awansował z drużyną Luisa Aragonésa do pierwszej ligi, zaś sam został królem strzelców Segunda División, zdobywając 23 gole.

W lipcu 2002 przeszedł do występującego w najwyższej klasie rozgrywkowej Racingu Santander, gdzie bez poważniejszych osiągnięć i jako rezerwowy spędził rok, po czym podpisał umowę z zespołem Málaga CF, gdzie również nie potrafił sobie wywalczyć miejsca w wyjściowym składzie i po upływie dwunastu miesięcy odszedł z klubu. W połowie 2004 roku został graczem meksykańskiej ekipy Pumas UNAM z siedzibą w stołecznym mieście Meksyk, w celu zastąpienia dotychczasowego napastnika tej drużyny Bruno Marioniego. W meksykańskiej Primera División zadebiutował 15 sierpnia 2004 w przegranym 0:1 pojedynku z Tecos UAG, a po raz pierwszy wpisał się na listę strzelców 18 września tego samego roku w przegranym 1:3 spotkaniu z Tigres UANL. Od razu został podstawowym graczem drużyny prowadzonej przez Hugo Sáncheza i w jesiennym sezonie Apertura 2004 wywalczył z nią mistrzostwo Meksyku. W tym samym roku zdobył również z Pumas superpuchar kraju – Campeón de Campeones, zaś w 2005 roku dotarł do finału najbardziej prestiżowych rozgrywek północnoamerykańskiego kontynentu – Pucharu Mistrzów CONCACAF.

Latem 2005 powrócił do Hiszpanii, tym razem przenosząc się do drugoligowego Realu Murcia. W tej drużynie występował przez rok, nie potrafiąc wygrać rywalizacji o miejsce w składzie ze swoim kuzynem Ivánem Alonso. W późniejszym czasie po siedmiu latach wrócił do Urugwaju, gdzie podpisał umowę z krajowym gigantem – stołecznym Club Nacional de Football. Po upływie pół roku został graczem chińskiego Shanghai Shenhua, w którego barwach spędził z kolei dwanaście miesięcy jako podstawowy piłkarz, triumfując w turnieju A3 Champions Cup. W styczniu 2008 po raz drugi w karierze został zawodnikiem argentyńskiego Gimnasia y Esgrima La Plata, gdzie grał przez następne półtora roku, jednak przeważnie jako rezerwowy i bez poważniejszych sukcesów, walcząc wyłącznie o utrzymanie w lidze.

W połowie 2009 roku po raz kolejny powrócił do ojczyzny, jako wolny zawodnik zasilając czołowy zespół w Urugwaju – stołeczny CA Peñarol. Tam, mimo małej liczby występów w pierwszym składzie, regularnie wpisywał się na listę strzelców, a także odnosił sukcesy drużynowe – w sezonie 2009/2010 zdobył jedyne w karierze mistrzostwo Urugwaju, natomiast w 2011 roku dotarł do finału Copa Libertadores (dzięki temu został jednym z nielicznych piłkarzy, którzy dotarli do finału najważniejszych klubowych rozgrywek na trzech kontynentach – mimo to przegrał wszystkie trzy). Bezpośrednio po tym osiągnięciu w wieku 36 lat zdecydował się zakończyć piłkarską karierę. Był opisywany jako typowy wysunięty napastnik, grający agresywnie i obdarzony talentem do znajdowania się w dogodnych sytuacjach strzeleckich w polu karnym rywala.

Kariera reprezentacyjna

W seniorskiej reprezentacji Urugwaju Alonso zadebiutował za kadencji selekcjonera Víctor Púi, 17 czerwca 1999 w wygranym 3:2 meczu towarzyskim z Paragwajem. Kilka dni później znalazł się w składzie na rozgrywany na paragwajskich boiskach turniej Copa América, gdzie jednak pełnił wyłącznie rolę rezerwowego dla duetu napastników tworzonego przez Gabriela Álveza i Marcelo Zalayetę i rozegrał trzy z sześciu możliwych meczów, wszystkie po wejściu z ławki. Jego drużyna dotarła ostatecznie aż do finału, przegrywając w nim z Brazylią (0:3). Ogółem swój bilans w kadrze narodowej zamknął na ośmiu rozegranych spotkaniach, w których ani razu nie wpisał się na listę strzelców.

Kariera trenerska

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Alonso rozpoczął pracę w roli szkoleniowca, we wrześniu 2011 zostając trenerem swojego macierzystego Club Atlético Bella Vista. Drużynę tę, walczącą wówczas o utrzymanie w najwyższej klasie rozgrywkowej, prowadził przez kolejne dziewięć miesięcy i zdołał uratować klub przed relegacją do drugiej ligi. Bezpośrednio po osiągnięciu tego sukcesu nie zdecydował się jednak przedłużyć kontraktu z zespołem i w lipcu 2012 objął paragwajski Club Guaraní z siedzibą w stołecznym Asunción. Tam spędził z kolei jedenaście udanych miesięcy; najpierw zajął trzecie miejsce w lidze i zdołał się zakwalifikować do rozgrywek Copa Sudamericana, zaś w wiosennym sezonie Apertura 2013 zdobył tytuł wicemistrza Paragwaju. W czerwcu 2013 roku opuścił Guaraní i powrócił do ojczyzny, podpisując umowę ze swoim byłym zespołem CA Peñarol. Tam, mimo dużych oczekiwań, odnosił jednak słabe wyniki – jego podopieczni zwyciężyli zaledwie raz w ośmiu spotkaniach, szybko odpadając z Copa Sudamericana. Został zwolniony po czterech miesiącach pracy, zostawiając Peñarol na trzynastym miejscu w tabeli. W marcu 2014 wrócił do Paragwaju, zostając szkoleniowcem tamtejszego giganta, stołecznego Club Olimpia, gdzie pracował z przeciętnym skutkiem przez siedem miesięcy, nie odnosząc konkretniejszych osiągnięć.

W styczniu 2015 Alonso po dziesięciu latach powrócił do Meksyku, obejmując tamtejszą ekipę CF Pachuca. W pierwszym sezonie dotarł do półfinału decydującej o mistrzostwie ligowej fazy play-off, lecz podczas kolejnych rozgrywek nie zdołał się do niej zakwalifikować, co poważnie zachwiało jego pozycją w klubie. Ostatecznie zdecydowano się pozostawić go na stanowisku i już w sezonie Clausura 2016 wywalczył z Pachucą tytuł mistrza Meksyku (pierwszy od dziewięciu lat), po pokonaniu w dwumeczu finałowym Monterrey (1:0, 1:1). W tym samym roku jego podopieczni zajęli drugie miejsce w superpucharze kraju – Campeón de Campeones.

Statystyki kariery

Klubowe

Klub Sezon Kraj Rozgrywki Liga Puchar kraju Międzynarodowe Ogółem
Mecze Gole Mecze Gole Rozgrywki Mecze Gole Mecze Gole
Bella Vista 1995 Urugwaj Segunda División – – – – 0≤ 0≤
1996 Urugwaj – – – – 0≤ 0≤
1997 Urugwaj 21 19 – – 21 19
1998 Urugwaj Primera División 24 12 – – 24 12
1999 Urugwaj 14 7 – CL 10 5 24 12
Gimnasia 1999–2000 Argentyna Primera División 32 17 – – 32 17
Valencia CF 2000–2001 Hiszpania Primera División 20 2 1 0 LMU 12 6 33 8
Atlético 2001–2002 Hiszpania Segunda División 38 23 1 0 – 39 23
Racing 2002–2003 Hiszpania Primera División 22 1 1 0 – 23 1
Málaga CF 2003–2004 Hiszpania 23 6 4 0 – 27 6
UNAM 2004–2005 Meksyk Liga MX 32 14 2 1 LMC 4 1 38 16
Real Murcia 2005–2006 Hiszpania Segunda División 24 2 2 0 – 26 2
Nacional 2006–2007 Urugwaj Primera División 7 3 – CS 6 2 13 5
Shenhua 2007 Chiny CSL 13 7 – LMA + A3 8 5 21 12
Gimnasia 2007–2008 Argentyna Primera División 14 3 – – 14 3
2008–2009 Argentyna 22 2 – – 22 2
Peñarol 2009–2010 Urugwaj Primera División 26 6 – – 26 6
2010–2011 Urugwaj 21 11 – CS + CL 10 0 31 11
Ogółem
Urugwaj 113≤ 58≤ – CL + CS 26 7 139≤ 65≤
Argentyna 68 22 – – 68 22
Hiszpania 127 34 9 0 LMU 12 6 148 40
Meksyk 32 14 2 1 LMC 4 1 38 16
Chiny 13 7 – LMA + A3 8 5 21 12
Ogółem 353≤ 135≤ 11 1 CL + LMU + LMC +
CS + LMA + A3
50 19 414≤ 155≤
Legenda:

Reprezentacyjne

Reprezentacja Kraj Rok Towarzysko Eliminacje Turnieje Ogółem
Mecze Gole Mecze Gole Rozgrywki Mecze Gole Mecze Gole
Urugwaj Urugwaj 1999 1 0 – CA 3 0 4 0
Urugwaj 2000 3 0 – – 3 0
Urugwaj 2001 1 0 – – 1 0
Ogółem 5 0 – CA 3 0 8 0
Legenda:

Trenerskie

Klub Sezon Kraj Rozgrywki Liga Puchar kraju Międzynarodowe Ogółem
M Z R P % M Z R P % Rozgrywki M Z R P % M Z R P %
Bella Vista 2011–2012 Urugwaj Primera División 25 9 3 13 36% – – 25 9 3 13 36%
Guaraní 2012 Paragwaj Primera División 22 13 4 5 59% – CS 4 1 1 2 25% 26 14 5 7 54%
2013 Paragwaj 19 9 6 4 47% – – 19 9 6 4 47%
Peñarol 2013–2014 Urugwaj Primera División 6 1 2 3 17% – CS 2 0 1 1 0% 8 1 3 4 13%
Olimpia 2014 Paragwaj Primera División 30 14 7 9 47% – – 30 14 7 9 47%
Pachuca 2014–2015 Meksyk Liga MX 21 10 4 7 48% – LMC 2 0 2 0 0% 23 10 6 7 43%
2015–2016 Meksyk 40 17 12 11 43% 13 5 3 5 38% – 53 22 15 16 42%
2016–2017 Meksyk LMC
Ogółem
Urugwaj 31 10 5 16 32% – CS 2 0 1 1 0% 33 10 6 17 30%
Paragwaj 71 36 17 18 51% – CS 4 1 1 2 25% 75 37 18 20 49%
Meksyk 61 27 16 18 44% 13 5 3 5 38% LMC 2 0 2 0 0% 76 32 21 23 42%
Ogółem 163 73 38 52 45% 13 5 3 5 38% CS + LMC 8 1 4 3 13% 184 79 45 60 43%
Legenda:

Bibliografia

  • Diego Alonso w bazie National Football Teams (ang.)
  • Diego Alonso, [w:] baza Transfermarkt (trenerzy-kluby) [dostęp 2020-12-19].
  • D. Alonso, [w:] baza Soccerway (trenerzy) [dostęp 2021-01-03].