Dmitrij Kabalewski
| Imię i nazwisko |
Dmitrij Borisowicz Kabalewski |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Pochodzenie | |
| Data i miejsce śmierci |
14 lutego 1987 |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód | |
| Odznaczenia | |
Dmitrij Borisowicz Kabalewski (ros. Дмитрий Борисович Кабалевский; ur. 17 grudnia?/30 grudnia 1904 w Sankt-Petersburgu, zm. 14 lutego 1987 w Moskwie) – rosyjski pianista i kompozytor.
Życiorys
Studia muzyczne rozpoczął w 1918 roku w moskiewskiej Szkole Muzycznej im. Skriabina. Kompozycji uczył się u S. Wasilenki i G. Catoire’a. Później wstąpił do Konserwatorium Moskiewskiego, gdzie był uczniem Nikołaja Miaskowskiego (kompozycja) i Aleksandra Goldenweisera (fortepian). Wkrótce po ukończeniu konserwatorium rozpoczął pracę pedagogiczną (jako profesor kompozycji w konserwatorium moskiewskim).
Kabalewski należy – obok Prokofjewa, Szostakowicza i Chaczaturiana – do najpopularniejszych kompozytorów radzieckich. Niekiedy bliski ich muzyce, w istocie pozostał jednak indywidualny w specyficznym, groteskowym humorze, w żywości pulsu rytmicznego, prostocie i klarowności faktury, a zarazem plastyczności tematów melodycznych, niekiedy w osobliwej dysonansowości. Kabalewski jest w swoich kompozycjach oszczędny, posługuje się fakturą przejrzystą i prostą tematyką.
Reprezentant stylu neoklasycznego, nawiązującego do twórczości Prokofjewa i Rachmaninowa. Pisał symfonie, poematy symfoniczne, opery, utwory kameralne i fortepianowe, ale największą popularnością cieszą się jego koncerty: fortepianowe, wiolonczelowe i skrzypcowy. Ważny dział jego twórczości stanowią drobne utwory fortepianowe przeznaczone dla dzieci, wydane również w Polsce[1], popularne, należące do repertuaru adeptów sztuki pianistycznej.
Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie[2].
Wybrana muzyka filmowa
- 1935: Aerograd
- 1941: Antoni Iwanowicz gniewa się
- 1949: Życie dla nauki
- 1950: Musorgski
Odznaczenia i nagrody
- Medal Sierp i Młot Bohatera Pracy Socjalistycznej (27 grudnia 1974)
- Order Lenina (czterokrotnie – 29 grudnia 1964, 1971, 27 grudnia 1974 i 29 grudnia 1984)
- Order Czerwonego Sztandaru Pracy (14 października 1966)
- Order „Znak Honoru” (1 czerwca 1940)
- Nagroda Leninowska (1972)
- Nagroda Stalinowska (trzykrotnie – 1946, 1949 i 1951)
- Nagroda Państwowa ZSRR (1980)
- Nagroda Leninowskiego Komsomołu (1984)
I medale.
Przypisy
- ↑ Dmitrij Borisovič Kabalevskij, Stanisława Raube, Utwory wybrane: z op. 27: na fortepian, Wyd. 7, Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1988, s. 1, ISBN 978-83-224-1166-7 [dostęp 2023-07-27].
- ↑ Новодевичье кладбище. Кабалевский Дмитрий Борисович (1904-1987)
Bibliografia
- Dmitry Kabalevsky [online], allmusic.com [dostęp 2013-05-13] (ang.).
- http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=11251 (ros.)