Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Dwight Macdonald


Dwight Macdonald
Data i miejsce urodzenia

24 marca 1906
Nowy Jork

Data i miejsce śmierci

19 grudnia 1982
Nowy Jork

Zawód, zajęcie

pisarz, dziennikarz

Dwight Macdonald (ur. 24 marca 1906 w Nowym Jorku, zm. 19 grudnia 1982 tamże) – amerykański pisarz i dziennikarz, jeden z najwcześniejszych badaczy i krytyków kultury masowej.

Życiorys

Uczęszczał do Phillips Exeter Academy, elitarnej szkoły prywatnej. W 1928 ukończył studia na Uniwersytecie Yale. W połowie lat 30. stworzył swą własną filozofię polityczną. Czytywał Marksa, Lenina i Trockiego. Stał się entuzjastycznym antystalinistą. W 1937 przyłączył się do trockistów. Pisywał artykuły do miesięcznika partyjnego New International, ale w 1941 zakończyły się jego związki z trockistami. Od 1943 deklarował pacyfizm, występując również przeciwko II wojnie światowej. W 1944 rozpoczął wydawanie własnego pisma Politics. Początkowo miesięcznik, później zaś kwartalnik, zawierał eseje o tematyce politycznej i kulturalnej. Na jego łamach pisywali m.in. James Agee, John Berryman, Bruno Bettelheim, Albert Camus, Paul Goodman, Mary McCarthy, Marianne Moore czy Simone Weil. W 1955 Macdonald zaczął pracować dla The New Yorkera. Był także krytykiem filmowym w piśmie Esquire.

Poglądy

Macdonald sprzeciwiał się totalitaryzmowi, w tym faszyzmowi i bolszewizmowi, których pokonanie uważał za konieczne dla przetrwania cywilizacji[1]. Potępiał Józefa Stalina za to, że najpierw zachęcał Polaków do rozpoczęcia powstania warszawskiego (sierpień–październik 1944) — a następnie wstrzymał Armię Czerwoną na obrzeżach Warszawy, pozwalając armii niemieckiej zdławić powstanie i wymordować jego przywódców, zarówno komunistycznych, jak i niekomunistycznych[2][3][4][5][6].

Należał do konserwatystów. W jego Teorii kultury masowej odnaleźć można postawę całkowicie odrzucającą kulturę masową. Kultura popularna według niego jest zagrożeniem dla kultury wysokiej. To właśnie przez nią w społeczeństwie pojawiają się bierni odbiorcy, zadowalający się odgórnie narzucanymi rozrywkami, normami. Ten radykalizm wynika nie tylko z tła historycznego, ale także tego, iż sam autor jako jeden z pierwszych podjął się opisania problemu tzw. mass culture. W latach późniejszych pojawiają się osoby zarówno krytykujące kulturą popularną, jak i jej broniące (należy do nich polska socjolog Antonina Kłoskowska, która w swym dziele Kultura masowa. Krytyka i obrona daleka jest od konserwatyzmu Macdonalda).

Przypisy

  1. ↑ John Wakeman, World Authors 1950–1970: a Companion Volume to Twentieth Century Authors, H.W. Wilson Company, 1975, s. 902–904, ISBN 0-8242-0419-0.
  2. ↑ Dwight Macdonald, Warsaw, „Politics”, 9, październik 1944, s. 257–9.
  3. ↑ Dwight Macdonald, Warsaw, „Politics”, 10, 1944, s. 297–298.
  4. ↑ Dwight Macdonald, Warsaw, „Politics”, 11, grudzień 1944, s. 327–328.
  5. ↑ John Rodden, Jack Rossi, Dwight and Left [online], The American Prospect [dostęp 2026-09-11] [zarchiwizowane z adresu 2011-10-01] (ang.).
  6. ↑ David R. Costello, ‘My Kind of Guy’: George Orwell and Dwight Macdonald, 1941-49, „Journal of Contemporary History”, 40 (1), SAGE Publications Ltd, 2005, s. 79–94, DOI: 10.1177/0022009405049267, ISSN 0022-0094 [dostęp 2026-09-11] (ang.).