Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Edmund Soja


Edmund Soja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia

15 października 1921
Chełm

Data i miejsce śmierci

6 czerwca 1977
Aszułuk

Przebieg służby
Lata służby

1943–1977

Siły zbrojne

Armia Krajowa
Ludowe Wojsko Polskie

Stanowiska

komendant Oficerskiej Szkoły Artylerii Przeciwlotniczej, szef OPL Warszawskiego Okręgu Wojskowego, dowódca 1 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Odznaczenia
komendant Oficerskiej Szkoły Artylerii Przeciwlotniczej ppłk Edmund Soja (w środku) w otoczeniu podchorążych, 1959

Edmund Soja (ur. 15 października 1921 w Chełmie, zm. 6 czerwca 1977 w Aszułuku) – polski dowódca wojskowy, generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się w rodzinie robotnika kolejowego w Chełmie i tam w 1934 ukończył Szkołę Powszechną im. Stanisława Staszica, następnie w 1939 gimnazjum ogólnokształcące w Kowlu. W latach 1939–1941 ukończył dwie klasy radzieckiej 10-latki. W czasie okupacji pracował jako robotnik parowozowni w Kowlu.

W czasie okupacji – od 17 października 1943 żołnierz 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK, najpierw jako szeregowiec, potem kapral w zwiadzie konnym. Następnie od kwietnia 1944 – w oddziale partyzanckim „Jeszcze Polska nie zginęła”. Po zdobyciu Chełma 11 sierpnia 1944 wstąpił do Szkoły Podchorążych Artylerii. Ukończył ją z 1 lokatą – promowany na stopień podporucznika 2 marca 1945. Pełnił kolejno funkcje dowódcy plutonu 17 baterii artylerii przeciwlotniczej Oficerskiej Szkoły Artylerii w Chełmie Lubelskim od 5 marca – do 10 lipca 1945 i wykładowcy sprzętu w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Następnie był dowódcą przeciwlotniczej baterii szkolnej. Od 22 lipca 1948 był dowódcą baterii szkolnej Oficerskiej Szkoły Artylerii Przeciwlotniczej w Koszalinie. Od 16 sierpnia 1948 dowodził dywizjonem podchorążych Oficerskiej Szkoły Artylerii Przeciwlotniczej w Koszalinie. 27 lutego 1953 – przechodzi do służby w Dowództwie Artylerii Krakowskiego Okręgu Wojskowego, gdzie do października 1953 był zastępcą szefa artylerii ds. artylerii przeciwlotniczej. Od listopada 1953 był zastępcą komendanta Oficerskiej Szkoły Artylerii Przeciwlotniczej ds. liniowych.

Od czerwca 1954 do 6 czerwca 1957 kierował Oficerską Szkołą Artylerii Przeciwlotniczej jako jej komendant. Po rocznym Wyższym Kursie Akademickim w Wojskowej Dowódczej Akademii Artyleryjskiej w Leningradzie ponownie był komendantem Oficerskiej Szkoły Artylerii Przeciwlotniczej w Koszalinie. 1 września 1963 odszedł na studia do Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR, po ukończeniu których od 11 lipca 1965 kierował Szefostwem Obrony Przeciwlotniczej Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Z początkiem 1968 przeszedł do służby w Wojskach Obrony Powietrznej Kraju. Od 25 stycznia 1968 pełnił obowiązki dowódcy a z dniem 7 czerwca 1968 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy 1 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju.

Prywatnie – ojciec dwóch córek (Zofia Iwona, ur. 1950 i Ewa Wanda, ur. 1956), żona Maria z domu Romaszkiewicz. Był zapalonym myśliwym.

Od 1947 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej.

Grób Edmunda Soji na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Zmarł nagle 6 czerwca 1977 w czasie wykonywania obowiązków służbowych na poligonie w okolicach Astrachania. Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C11-1-4)[1].

Awanse

Odznaczenia

(wykaz sporządzony w oparciu o zestaw baretek na mundurze generała w Muzeum Broni Przeciwlotniczej przy Centrum Szkolenia Sił Powietrznych im. Romualda Traugutta w Koszalinie)

Przypisy

  1. ↑ Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze
  2. ↑ Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 3, 30 kwietnia 1970, s.13.

Bibliografia

  • Historia Oficerskiej Szkoły WOPL im. por. Mieczysława Kalinowskiego, Wyd. MON, Warszawa 1963.
  • „Żołnierz Wolności”, 8 czerwca 1977, s. 2.
  • J. Głośny, J. Zasadziński – Wyższa Szkoła Oficerska WOPL im. por. M. Kalinowskiego, wyd. MON, Warszawa 1983.
  • Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny Wojskowy w Warszawie, Wyd. Sport i Turystyka, Warszawa 1989.
  • M. Kopczewski – Historia wojsk OPL, Wyd. Koszalin 1996.
  • WSOWOP-lot. im. Romualda Traugutta 1948–97, Wyd. BWSH, Koszalin 1997.
  • Warszawski Okręg Wojskowy. Historia i współczesność, Wyd. Bellona, Warszawa 1997.
  • 80 lat polskiej broni przeciwlotniczej, Wyd. CSOPL, Koszalin 1999.
  • J. Pilżys – Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Obrony Przeciwlotniczej w Koszalinie 1967–1997, Wyd. Koszalin 2002.
  • S. Czmur, W. Wójcik – Generałowie w stalowych mundurach, Wyd. Bellona, Poznań – Warszawa 2003.