Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Ernest Bevin


Ernest Bevin
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

9 marca 1881
Winsford

Data i miejsce śmierci

14 kwietnia 1951
Londyn

Minister spraw zagranicznych
Okres

od 27 lipca 1945
do 9 marca 1951

Przynależność polityczna

Partia Pracy

Poprzednik

Anthony Eden

Następca

Herbert Morrison

Odznaczenia
Popiersie Bevina w londyńskiej dzielnicy Southwark

Ernest Bevin (ur. 9 marca 1881 w Winsford w hrabstwie Somerset, zm. 14 kwietnia 1951 w Londynie) – brytyjski polityk, działacz związków zawodowych, członek Partii Pracy, minister w rządach Winstona Churchilla i Clementa Attleego.

Życiorys

Początkowo kształcił się w szkole w Crediton w hrabstwie Devon, ale opuścił ją w 1890 r., niedługo po śmierci matki. W wieku 11 lat rozpoczął pracę jako kierowca w Bristolu. Tam wstąpił do Bristol Socialist Society. W 1910 r. został sekretarzem bristolskiej gałęzi Dockers’ Union.

12 sierpnia 1920 na konferencji związków zawodowych i Partii Pracy uchwalono rozpoczęcie strajku generalnego, jeśli rząd Wielkiej Brytanii nie zaprzestanie prowadzenia polityki propolskiej. Ernest Bevin kierował Komitetetem Strajkowym[1].

W 1922 r. był jednym z założyciel Transport and General Workers Union (TGWU), który rychło stał się największym związkiem zawodowym w Wielkiej Brytanii. Bevin został sekretarzem związku (do 1940 r.)[2]. W 1937 r. został prezydentem Kongresu Związków Zawodowych. Mimo związków z Partią Pracy, Bevin był przeciwnikiem Ramsaya MacDonalda, a w latach 30. popierał działania zdominowanego przez konserwatystów rządu narodowego. Później popierał lidera laburzystów, Clementa Attleego.

W latach 30. XX wieku, gdy Partia Pracy była rozbita i osłabiona, Bevin współpracował ze zdominowanym przez konserwatystów rządem narodowym w kwestiach praktycznych, w tym okresie coraz mocniej angażował się jednak w sprawy polityki zagranicznej. Był zdecydowanym przeciwnikiem faszyzmu oraz brytyjskiej polityki appeasementu wobec państw Osi[3]. W 1935, argumentując, że faszystowskie Włochy powinny zostać ukarane sankcjami za niedawną inwazję na Abisynię, ostro zaatakował pacyfistów w Partii Pracy, oskarżając na partyjnej konferencji jej przywódcę, George’a Lansbury’ego, o „wystawianie swego sumienia na sprzedaż” i o to, że prosi innych, by mu powiedziano, co z nim ma począć[4]. Starania Bevina o wprowadzenie sankcji przyniosły skutek — za ich przyjęciem opowiedziała się miażdżąca większość delegatów[5].

W 1940 r. został wybrany do Izby Gmin w wyborach uzupełniających w okręgu Wandsworth Central. W rządzie wojennym Churchilla otrzymał stanowisko ministra pracy i służby narodowej. Na tym stanowisku pozostał do zakończenia wojny w 1945 r.[2], kiedy to Partia Pracy opuściła wojenną koalicję. Po wygranych przez laburzystów wyborach 1945 r. Bevin otrzymał tekę ministra spraw zagranicznych.

Na stanowisku ministra Bevin zabiegał o pomoc finansową ze strony Stanów Zjednoczonych. Działał również na rzecz utrzymania bliskich relacji z Francją (podpisał anglo-francuski Traktat z Dunkierki). Popierał również proces dekolonizacji brytyjskich posiadłości zamorskich. W 1945 r. poparł niezrealizowaną ostatecznie ideę utworzenia Zgromadzenia Parlamentarnego ONZ. Jako antykomunista popierał politykę Stanów Zjednoczonych w początkowym okresie zimnej wojny. Działał również na rzecz utworzenia NATO.

W 1950 r. zlikwidowano jego okręg wyborczy, więc Bevin przeniósł się do okręgu Woolwich East. Z powodu pogarszającego się stanu zdrowia został w marcu 1951 r. przeniesiony na stanowisko Lorda Tajnej Pieczęci. Zmarł podczas sprawowania urzędu w kwietniu tego roku. Został pochowany w opactwie westministerskim.

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Richard Pipes: Rosja bolszewików, Warszawa 2005, s. 194.
  2. ↑ a b Oxford. Ilustrowana encyklopedia uniwersalna. Historia świata od 1800 roku do współczesności, red. H. Judge, Warszawa 1998, s. 39.
  3. ↑ Richard Toye, The Labour Party and the Economics of Rearmament, 1935-39, „Twentieth Century British History”, 12, 2001, s. 303–326, DOI: 10.1093/tcbh/12.3.303 [dostęp 2026-09-29].
  4. ↑ Pete Goddard, Atul Hatwal, Labour history uncut: Ernie Bevin “hammers George Lansbury to death” and changes the course of party history « Labour Uncut [online] [dostęp 2026-09-29] (ang.).
  5. ↑ Tim Bouverie, Appeasement: Chamberlain, Hitler, Churchill, and the road to war, First U.S. edition, New York: Tim Duggan Books, 2019, s. 99, ISBN 978-0-451-49986-8, OCLC 1042099346.
  6. ↑ Lars Stevnsborg: Kongeriget Danmarks ordener, medaljer og hæderstegn. Frederiksberg, Syddansk Universitetsforlag: 2005. s. 547-551

Bibliografia

  • Alan Bullock, Life and Times of Ernest Bevin, t. I–III, Politicos Publising, 2002