Glejta
| |||
| Ogólne informacje | |||
| Charakterystyka fizyczna | |||
| czerwony lub żółty proszek | |||
| Wzór chemiczny |
PbO | ||
|---|---|---|---|
| • zapis Hilla |
OPb | ||
| Masa molowa |
223,20 g/mol | ||
| Minerały | |||
| Identyfikacja | |||
| Numer CAS | |||
| PubChem | |||
| Podobne związki | |||
| Podobne związki | |||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||
Tlenek ołowiu(II), PbO – nieorganiczny związek chemiczny, tlenek ołowiu na II stopniu utlenienia.
Znane są dwie odmiany tlenku ołowiu[3][4][5]:
- α-PbO (litargit, glejta ołowiana), czerwony, układ tetragonalny, trwały poniżej 489 °C
- β-PbO (masykot, massicot), żółty, układ rombowy, trwały powyżej 489 °C
Otrzymywanie
Czerwoną odmianę tetragonalną można otrzymać przez wdmuchiwanie powietrza do roztopionego ołowiu, w temperaturze powyżej temperatury topnienia PbO, a następnie powolne ochłodzenie[6]:
Żółta odmiana rombowa powstaje jako produkt termicznego rozkładu azotanu lub węglanu ołowiu w temperaturze 300–350 °C. Nie następuje przejście w odmianę tetragonalną, gdyż szybkość przemiany w tej temperaturze jest zbyt niska[6]:
PbO wraz z Pb3O4 są produktami rozkładu termicznego ditlenku ołowiu, PbO2 (temperatura powyżej 344 °C)[7].
Właściwości
Związek ten nie rozpuszcza się w wodzie, ma właściwości amfoteryczne i roztwarza się w kwasach i alkaliach[5]:
PbO dobrze rozpuszcza się w wodnych roztworach octanu ołowiu(II)[6]:
albo:
Zastosowanie
Jest stosowany do produkcji szkła ołowiowego, jako surowiec barwiący do produkcji farb, a także do wyrobu kitu[4], oraz do otrzymywania innych związków chemicznych ołowiu.
Przypisy
- ↑ a b c d e Tlenek ołowiu(II) [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 203610 [dostęp 2022-09-18].
- ↑ Tlenek ołowiu(II) [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 203610 [dostęp 2022-09-18].
- ↑ CRC Handbook of Chemistry and Physics. Wyd. 83. Boca Raton: CRC Press, 2003, s. 4-36.
- ↑ a b ołowiu(II) tlenek, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2013-01-20].
- ↑ a b Encyklopedia techniki CHEMIA. Warszawa: WNT, 1965.
- ↑ a b c Adam Bielański: Podstawy chemii nieorganicznej. Wyd. 6. T. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 773, 782–783, 785. ISBN 978-83-01-16282-5.
- ↑ M. Baudler: Lead(II) oxide. W: Handbook of Preparative Inorganic Chemistry. Georg Brauer (red.). T. 1. New York–London: Academic Press, 1963, s. 758.