Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Harry Kane


Harry Kane
Ilustracja
Harry Kane (2023)
Pełne imię i nazwisko

Harry Edward Kane

Data i miejsce urodzenia

28 lipca 1993
Londyn

Wzrost

188 cm

Pozycja

napastnik

Informacje klubowe
Klub

Bayern Monachium

Numer w klubie

9

Kariera juniorska
Lata Klub
1999–2001 Ridgeway Rovers
2001–2002 Arsenal
2002–2004 Ridgeway Rovers
2004 Watford
2009–2011 Tottenham Hotspur
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2010–2023 Tottenham Hotspur 317 (213)
2011 → Leyton Orient (wyp.) 18 (5)
2012 → Millwall (wyp.) 22 (7)
2012–2013 → Norwich City (wyp.) 3 (0)
2013 → Leicester City (wyp.) 13 (2)
2023– Bayern Monachium 98 (101)
W sumie: 471 (328)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2010  Anglia U-17 3 (2)
2010–2012  Anglia U-19 14 (6)
2013  Anglia U-20 3 (1)
2013–2015  Anglia U-21 14 (8)
2015–  Anglia 125 (91)
W sumie: 159 (108)
  1. ↑ Aktualne na: 18 września 2026. Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
  2. ↑ Aktualne na: 6 października 2026.
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
III miejsce Kanada, Meksyk i Stany Zjednoczone 2026
Mistrzostwa Europy
II miejsce Europa 2020
II miejsce Niemcy 2024
Liga Narodów UEFA
brąz Portugalia 2018/2019
Odznaczenia
Kawaler Orderu Imperium Brytyjskiego od 1936 (cywilny)

Harry Edward Kane (ur. 28 lipca 1993 w Londynie) – angielski piłkarz, występujący na pozycji napastnika w niemieckim klubie Bayern Monachium oraz w reprezentacji Anglii, której jest kapitanem. Zwycięzca złotego buta za sezon 2023/24 i 2025/2026. Srebrny medalista Mistrzostw Europy 2020 i 2024, brązowy medalista Mistrzostw Świata 2026. Uczestnik Mistrzostw Europy 2016 oraz Mistrzostw Świata 2018 i 2022.

Kariera klubowa

Kane zadebiutował w pierwszej drużynie Tottenhamu Hotspur 25 sierpnia 2011 w meczu Ligi Europy UEFA ze szkockim Heart of Midlothian. Zanim na stałe wywalczył miejsce w podstawowej jedenastce „Spurs”, Kane spędził trzy lata na wypożyczeniach w Leyton Orient, Millwall, Norwich City i Leicester City. Napastnik został kluczowym zawodnikiem Tottenhamu w sezonie 2014/2015, w którym zdobył 21 bramek w Premier League. Za swoją dobrą formę został wybrany „Najlepszym Młodym Zawodnikiem Roku (PFA Young Player of the Year)”. W sezonie 2021 grając w barwach Tottenham został królem strzelców z 23 bramkami w sezonie. W swoim kolejnym sezonie Kane strzelił 25 bramek i został królem strzelców Premier League. Rok później napastnik pobił swój rekord strzelecki i zdobywając 29 goli ponownie został najlepszym strzelcem ligi angielskiej[1], a jego zespół zdobył wicemistrzostwo kraju. 5 lutego 2023 w meczu 22. kolejki Premier League został najlepszym strzelcem w historii Tottenhamu, wyprzedzając Jimmy'ego Greavesa, zdobywając 267. gola dla Tottenhamu i 200 w Premier League, wygrywając 1:0 u siebie z Manchesterem City[2][3]. W sezonie tym był o krok zdobycia ponownego tytułu króla strzelców. W klasyfikacji zajął 2. miejsce z 30 bramkami i był tuż za Erlingiem Haalandem[4].

12 sierpnia 2023 został zaprezentowany jako nowy piłkarz Bayernu Monachium[5]. Podpisał z klubem umowę na cztery lata[5]. Kosztując 110 milionów euro, Kane stał się najdroższym piłkarzem w historii Bundesligi[6]. W niemieckim klubie zadebiutował 12 sierpnia w przegranym 3:0 meczu Superpucharu Niemiec z RB Leipzig[7]. 18 sierpnia zadebiutował w barwach Bayernu w Bundeslidze w wygranym 4:0 meczu z Werderem Bremą, w którym strzelił swoją pierwszą bramkę w lidze oraz zanotował asystę przy trafieniu Leroya Sané[8]. 17 września 2024 strzelił drugiego hat-tricka z rzędu, strzelając cztery gole Dinamo Zagrzeb dzięki trzem rzutom karnym w wygranym 9:2 meczu pierwszej kolejki Ligi Mistrzów UEFA 2024/25[9]. Z 33 golami został najskuteczniejszym Anglikiem w Lidze Mistrzów, bijąc poprzedni rekord Wayne’a Rooneya, który wynosił 30 goli[10].

4 maja 2025 po zremisowanym przez Bayer Leverkusen 2:2 meczu z SC Freiburg Kane zdobył swoje pierwsze trofeum w karierze – Mistrzostwo Niemiec[11]. 18 września 2026 strzelił dwa gole wygranym 7:0 meczu z Union Berlin, stając się tym samym najszybszym zawodnikiem, który strzelił 100 goli w Bundeslidze, osiągając ten wyczyn w 98 meczach Bundesligi, o 31 mniej niż poprzedni rekord Dietera Müllera który osiągnął to w 129 meczach[12][13].

Kariera reprezentacyjna

27 marca 2015 zadebiutował w reprezentacji Anglii w eliminacjach do Mistrzostw Europy w meczu z Litwą. Napastnik zaledwie dwie minuty po wejściu na boisko, wpisał się na listę strzelców[14].

Kane został powołany do 23-osobowej kadry Anglii na Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2018 w Rosji i został mianowany kapitanem[15]. 18 czerwca zdobył obie bramki dla Anglii w wygranym 2–1 w meczu z Tunezją, a jego decydujący gol padł tuż przed końcem doliczonego czasu gry w pierwszym meczu grupowym drużyny na Mistrzostwach Świata[16]. 24 czerwca w drugim meczu grupowym strzelił hat-tricka, zapewniając Anglii zwycięstwo 6–1 nad Panamą, co było najwyższym zwycięstwem Anglii w historii Mistrzostw Świata[17]. Dzięki trzem bramkom strzelonym Panamie, został trzecim piłkarzem Anglii, który zdobył hat-tricka w meczu Mistrzostw Świata. Wcześniej, po Geoffreyu Hurście w meczu z RFN w finale w 1966 roku i Garym Linekerze w meczu z Polską w 1986 roku, zdobył trzy bramki[18]. Strzelił szóstego gola z rzutu karnego w meczu 1/8 finału Anglii z Kolumbią zremisowanego 1:1, gdzie po dogrywce w serii rzutów karnych strzelił pierwszą jedenastkę gdzie Anglia wygrała 4–3; był to pierwszy raz, kiedy Anglii udało się wygrać serię rzutów karnych na Mistrzostwach Świata[19]. Kane nie zdobył już żadnej bramki w pozostałych meczach w półfinałowym przegranym 1:2 z Chorwacją, i w meczu o trzecie miejsce przegranym 0:2 z Belgią[20]. Z sześcioma golami strzelonych podczas turnieju zapewniło mu króla strzelców dla najlepszego strzelca Mistrzostw Świata. Został pierwszym Anglikiem, który zdobył tę nagrodę od czasu, gdy Gary Lineker dokonał tego w 1986 roku[21][22].

Na Mistrzostwach Europy 2020 29 czerwca 2021 w meczu 1/8 finału strzelił drugiego gola Niemcom, był to jego pierwszy gol w turnieju wygranym 2:0[23]. 3 lipca w ćwierćfinale w meczu z Ukrainą strzelił kolejne dwa gole gdzie Anglia wygrała 4:0[24]. W półfinale z Danią zdobył decydującą bramkę w meczu zakończonym wynikiem 2:1, który zapewnił Anglii miejsce w finale Euro 2020[25], pierwszym finale tego kraju w ważnych rozgrywkach od 1966 roku, który następnie przegrali z Włochami w rzutach karnych 2:3 po remisie 1:1 w regulaminowym czasie gry[26].

W dwóch ostatnich meczach eliminacji do Mistrzostw Świata 2022 przeciwko Albanii i San Marino strzelił dwa hat-tricki z rzędu w pierwszej połowie (w tym „idealnego hat-tricka” przeciwko tej pierwszej drużynie i cztery gole przeciwko tej drugiej), pomagając Anglii w zapewnieniu sobie awansu do Mistrzostw Świata 2022 w Katarze[27]. W czerwcu 2022 w fazie ligowej Ligi Narodów UEFA 2022–23, strzelił swojego 50. gola w meczu z Niemcami, stając się drugim piłkarzem, który zdobył 50 goli dla Anglii, zaledwie trzy gole za Wayne’em Rooneyem na liście najlepszych strzelców wszech czasów w Anglii[28].

Podczas Mistrzostw Świata 2022 w Katarze strzelił dwa gole (w meczu 1/8 finału wygranego 3:0 z Senegalem i w meczu ćwierćfinałowym przegranym 1:2 z Francją), co wystarczyło, aby wyrównać rekord Rooneya pod względem liczby zdobytych bramek[29].

W czerwcu 2024 Kane znalazł się w 26-osobowej kadrze Anglii Mistrzostwa Europy 2024 w Niemczech[30]. 16 czerwca w pierwszym meczu grupowym wygranym 1:0 z Serbią był kapitanem reprezentacji Anglii[31], wyprzedzając Gary'ego Neville'a jako zawodnika Anglii z największą liczbą występów na Mistrzostwach Europy dzięki swojemu 12. występowi na Euro. Był to również jego 23. występ na dużym turnieju, co dało mu absolutny rekord przed Ashleyem Cole'em i Raheemem Sterlingiem[32]. 20 czerwca w drugim meczu grupowym przeciwko Danii zdobył swoją pierwszą bramkę w tym turnieju zremisowanym 1:1[33]. 30 czerwca zdobył decydującą bramkę dla Anglii w meczu 1/8 finału ze Słowacją, strzelając głową w pierwszej minucie dogrywki wygrywając 2:1[34] i zanotował 79 występ w oficjalnych meczach dla reprezentacji Anglii, zaliczają się do nich spotkania mistrzostw świata i Europy, Ligi Narodów oraz kwalifikacje do wielkich imprez. Tym samym wyprzedził w tej klasyfikacji absolutną legendę angielskiej piłki, Petera Shiltona, bramkarz ma na koncie o jeden taki występ mniej[35]. 10 lipca w meczu półfinałowym wykorzystał rzut karny w 18. minucie przeciwko Holandii, doprowadzając do remisu, gdzie w 90' minucie Ollie Watkins strzelił decydującego gola wprowadzając Anglię do drugiego z rzędu finału Mistrzostw Europy[36]. 14 lipca w finale przeciwko Hiszpanii rozegrał 61. minut gdzie ostatecznie przegrali 1:2[37]. Z trzema golami w turnieju Kane został nagrodzony Złotym Butem wraz z sześcioma piłkarzami (Codym Gakpo, Georges’em Mikautadzem, Jamalem Musialą, Danim Olmo i Ivanem Schranzem), zostając trzecim graczem, który zdobył tę nagrodę zarówno na Mistrzostwach Europy, jak i Mistrzostwach Świata po Walentinie Iwanowie i Dražanie Jerkoviću[38].

10 września 2024 w drugiej kolejce Ligi Narodów UEFA (2024/2025) przeciwko Finlandii zaliczył setny występ dla Anglii i strzelił dwa gole zapewniające zwycięstwo 2:0[39][40].

22 maja 2026 został powołany na Mistrzostwa Świata 2026 rozgrywane w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Meksyku[41]. 17 czerwca w pierwszym meczu grupowym strzelił dwa gole wygranym meczu 4:2 z Chorwacją, co równa się rekordowi Anglii wszechczasów wynoszącemu 10 bramek Gary’ego Linekera i stając się drugim angielskim zawodnikiem, który strzelił gola na trzech mistrzostwach świata po Davidzie Beckhamie[42][43]. 23 czerwca w drugim meczu grupowym zremisowanym bezbramkowo 0:0 z Ghana rozegrał całe 90' minut[44]. 27 czerwca w ostatniej kolejce fazy grupowej strzelił gola na 2:0 z Panamą, co dało mu 11. bramkę na mundialach przebijając dotychczasowego rekordzistę Gary'ego Linekera, który miał 10 trafień.[45][46]. 1 lipca w meczu 1/16 finału z Demokratyczną Republiką Konga strzelił dwie bramki w 75' i 86' minucie wygrywając 2:1 i dając Anglii awans do 1/8 finału[47]. 5 lipca w meczu 1/8 finału strzelił gola z rzutu karnego oraz asystował przy drugim golu Juda Bellinghama wygranym 3:2 z Meksykiem[48]. 15 lipca w meczu półfinałowym przegranym 1:2 z Argentyną rozegrał swój 121. występ w narodowych barwach[49]. 18 lipca w meczu o trzecie miejsce wygranym 6:4 z Francją cały mecz przesiedział na ławce rezerwowej[50].

Statystyki

Klubowe

(aktualne na koniec sezonu 2025/2026)[51]
Klub Sezon Liga Liga Puchar kraju[a] Puchar ligi Europa[b] Inne[c] Suma
Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki
Tottenham Hotspur 2010/2011 Premier League 0 0 0 0 0 0 0 0 — 0 0
2011/2012 0 0 0 0 0 0 6 1 — 6 1
2012/2013 1 0 0 0 0 0 0 0 — 1 0
2013/2014 10 3 0 0 2 1 7 0 — 19 4
2014/2015 34 21 2 0 6 3 9 7 — 51 31
2015/2016 38 25 4 1 1 0 7 2 — 50 28
2016/2017 30 29 3 4 0 0 5 2 — 38 35
2017/2018 37 30 4 4 0 0 7 7 — 48 41
2018/2019 28 17 1 1 2 1 9 5 — 40 24
2019/2020 29 18 0 0 0 0 5 6 — 34 24
2020/2021 35 23 2 1 4 1 8 8 — 49 33
2021/2022 37 17 3 3 5 1 5 6 — 50 27
2022/2023 38 30 2 1 1 0 8 1 — 49 32
Ogólnie 317 213 21 15 21 7 76 45 0 0 435 280
Leyton Orient (wyp.) 2010/2011 League One 18 5 0 0 0 0 — — 18 5
Ogólnie 18 5 0 0 0 0 0 0 0 0 18 5
Millwall (wyp.) 2011/2012 Championship 22 7 5 2 0 0 — — 27 9
Ogólnie 22 7 5 2 0 0 0 0 0 0 27 9
Norwich City (wyp.) 2012/2013 Premier League 3 0 1 0 1 0 — — 5 0
Ogólnie 3 0 1 0 1 0 0 0 0 0 5 0
Leicester City (wyp.) 2012/2013 Championship 13 2 0 0 0 0 — 2 0 15 2
Ogólnie 13 2 0 0 0 0 0 0 2 0 15 2
Bayern Monachium 2023/2024 Bundesliga 32 36 0 0 — 12 8 1 0 45 44
2024/2025 31 26 2 1 — 13 8 5 3 51 41
2025/2026 31 36 6 10 — 13 14 1 1 51 61
Ogólnie 94 98 8 11 — 38 33 7 4 147 146
Ogólnie w karierze 468 332 35 28 22 7 114 78 9 4 647 442

Reprezentacyjne

(aktualne na 21 października 2024)
Reprezentacja Rok Mecze Bramki
Anglia
2015 8 3
2016 9 2
2017 6 7
2018 12 8
2019 10 12
2020 6 0
2021 16 16
2022 13 5
2023 9 9
2024 14 7
2025 6 5
Ogólnie 109 74

Sukcesy

Klubowe

Reprezentacyjne

Indywidualne

Wyróżnienia

Rekordy

Odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ Uwzględniono: Puchar Anglii – 27 (17) Puchar Niemiec – 3 (3)
  2. ↑ Uwzględniono:
    Liga Mistrzów UEFA – 70 (54)
    Liga Europy UEFA – 36 (13)
    Liga Konferencji Europy UEFA – 4 (4)
    kwalifikacje do Ligi Europy UEFA – 3 (5)
    kwalifikacje do Ligi Konferencji Europy UEFA – 1 (2).
  3. ↑ Uwzględniono: Baraże Championship – 2 (0) Klubowe mistrzostwa świata – 5 (3) Superpuchar Niemiec – 2 (1)
  4. ↑ Pobity rekord Jimmy'ego Greavesa – 266 goli.
  5. ↑ Pobity rekord Wayne'a Rooneya – 53 gole.
  6. ↑ Drugi dzień świąt Bożego Narodzenia.
  7. ↑ Pobity rekord Robbiego Fowlera – 9 goli.
  8. ↑ Pobity rekord Wayne'a Rooneya – 30 goli.

Przypisy

  1. ↑ a b Anglia: Harry Kane królem strzelców Premier League. eurosport.onet.pl. [dostęp 2017-06-02]. (pol.).
  2. ↑ Harry Kane: Tottenham striker overtakes Jimmy Greaves as Spurs' all-time top scorer - BBC Sport [online], bbc.com [dostęp 2024-04-23] (ang.).
  3. ↑ Tottenham pomógł Arsenalowi i pokonał Manchester City! Historyczny występ Harry'ego Kane'a [WIDEO] [online], meczyki.pl [dostęp 2024-04-23] (pol.).
  4. ↑ Tadeusz Olewicz, Premier League – kto królem strzelców 2023/24? Sprawdź typy i kursy! [online]
  5. ↑ a b FC Bayern sign Harry Kane [online], 12 sierpnia 2023 [dostęp 2023-08-12] (ang.).
  6. ↑ Kane joined the German champions for an initial £100million, Where Harry Kane’s big-money move stands in British football history [online], beIN SPORTS [dostęp 2023-08-12] (ang.).
  7. ↑ Bayern na kolanach w superpucharze! Kane nie pomógł. Fatalny początek sezonu [online], Sport.pl, 12 sierpnia 2023 [dostęp 2023-08-14] (pol.).
  8. ↑ Show Harry'ego Kane'a! Gol i asysta w meczu Bayernu. Wymarzony debiut w Bundeslidze! [WIDEO] [online], Meczyki.pl [dostęp 2023-08-18] (ang.).
  9. ↑ [1]
  10. ↑ [2]
  11. ↑ Bayern Monachium mistrzem Niemiec po raz 34. w historii, pierwszy tytuł Kane'a | Flashscore.pl [online], www.flashscore.pl [dostęp 2025-05-04].
  12. ↑ [3]
  13. ↑ [4]
  14. ↑ Anglia - Litwa 4-0 w eliminacjach Euro 2016 [online], sport.interia.pl [dostęp 2023-08-14] (pol.).
  15. ↑ [5]
  16. ↑ [6]
  17. ↑ [7]
  18. ↑ [8]
  19. ↑ [9]
  20. ↑ [10]
  21. ↑ [11]
  22. ↑ [12]
  23. ↑ [13]
  24. ↑ [14]
  25. ↑ [15]
  26. ↑ [16]
  27. ↑ [17]
  28. ↑ [18]
  29. ↑ [19]
  30. ↑ [20]
  31. ↑ [21]
  32. ↑ [22]
  33. ↑ [23]
  34. ↑ [24]
  35. ↑ [25]
  36. ↑ [26]
  37. ↑ [27]
  38. ↑ [28]
  39. ↑ [29]
  40. ↑ [30]
  41. ↑ [31]
  42. ↑ [32]
  43. ↑ [33]
  44. ↑ [34]
  45. ↑ [35]
  46. ↑ [36]
  47. ↑ [37]
  48. ↑ [38]
  49. ↑ [39]
  50. ↑ [40]
  51. ↑ Harry Kane - Szczegółowe podsumowanie występów [online], www.transfermarkt.pl [dostęp 2026-08-28].
  52. ↑ Starker Neuer, Luis Diaz mit perfektem Einstand: FC Bayern gewinnt Supercup in Stuttgart [online], kicker [dostęp 2025-08-17] (niem.).
  53. ↑ Sensacja. Czegoś takiego jeszcze nie było. Oto klasyfikacja strzelców Euro 2024 [online], Sport.pl, 14 lipca 2024 [dostęp 2024-07-14] (pol.).
  54. ↑ Millwall boss Jackett hands award to Spurs loanee Kane. NewsatDen.co.uk, 27 kwietnia 2012.
  55. ↑ PFA awards: Leicester and Spurs dominate Premier League team. BBC Sport. [dostęp 2016-04-22].
  56. ↑ Niesamowity wyczyn Anglika! Został najskuteczniejszym napastnikiem w historii klubu. polsatsport.pl. [dostęp 2023-02-05]. (pol.).
  57. ↑ Konrad Ferszter: Harry Kane ustanowił rekord Premier League. Potrzebował do tego ośmiu lat. sport.pl. [dostęp 2022-12-26]. (pol.).
  58. ↑ The London Gazette (Supplement 62507). thegazette.co.uk, 29 grudnia 2018. s. N19. [dostęp 2024-07-15]. (ang.).
  59. ↑ Dustin George-Miller: Harry Kane receives his MBE from Prince William. cartilagefreecaptain.sbnation.com, 28 marca 2019. [dostęp 2024-07-15]. (ang.).

Bibliografia