Henryk Hoser
| Arcybiskup ad personam | |||
Henryk Hoser (2013) | |||
| |||
| Kraj działania | |||
|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
27 listopada 1942 | ||
| Data i miejsce śmierci |
13 sierpnia 2021 | ||
| Wizytator apostolski w Medziugoriu | |||
| Okres sprawowania |
2018–2021 | ||
| Biskup diecezjalny warszawsko-praski | |||
| Okres sprawowania |
2008–2017 | ||
| Wyznanie | |||
| Kościół | |||
| Inkardynacja | |||
| Śluby zakonne |
8 września 1970 | ||
| Prezbiterat |
16 czerwca 1974 | ||
| Nominacja biskupia |
22 stycznia 2005 | ||
| Sakra biskupia |
19 marca 2005 | ||
| Odznaczenia | |||
| Data konsekracji |
19 marca 2005 |
|---|---|
| Miejscowość |
Rzym |
| Miejsce |
kaplica Papieskiego Kolegium Urbanianum |
| Konsekrator | |
| Współkonsekratorzy | |
Henryk Franciszek Hoser[1] (ur. 27 listopada 1942 w Warszawie, zm. 13 sierpnia 2021 tamże) – polski duchowny rzymskokatolicki, pallotyn, lekarz, misjonarz, wizytator apostolski w Rwandzie w latach 1994–1996, arcybiskup ad personam od 2005, sekretarz pomocniczy Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów i przewodniczący Papieskich Dzieł Misyjnych w latach 2005–2008, biskup diecezjalny warszawsko-praski w latach 2008–2017, wizytator apostolski w Medziugoriu w latach 2018–2021.
Życiorys
Młodość i wykształcenie
Urodził się 27 listopada 1942 w Warszawie w rodzinie Hoserów, warszawskich ogrodników[2]. Matka Halina z domu Zabłońska pochodziła z Chojnic[3], ojciec Janusz[4] i dziadek Henryk[5] zginęli w powstaniu warszawskim rozstrzelani przez Niemców w czasie rzezi Woli[2][6]. Miał starszą siostrę Julię[2], doktor habilitowaną, specjalistkę w zakresie genetyki i hodowli roślin[7].
Ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Tomasza Zana w Pruszkowie[8]. W latach 1960–1966 odbył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie. W ich trakcie pełnił funkcję przewodniczącego Uczelnianego Sądu Koleżeńskiego Zrzeszenia Studentów Polskich. Od 1966 do 1968 pracował w Akademii w Zakładzie Anatomii Prawidłowej na stanowisku asystenta, zaś w następnym roku jako lekarz prowadzący oddziału internistycznego w szpitalu rejonowym w Ziębicach[9].
W 1969 wstąpił do stowarzyszenia apostolskiego pallotynów. 8 września 1970 złożył pierwszą profesję zakonną[9]. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w latach 1969–1974 w Wyższym Seminarium Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Ołtarzewie[8]. W seminarium współtworzył Koło Misyjne, mające na celu codzienną modlitwę za misje i misjonarzy, a także przewodniczył Radzie Alumnów. W wolnym czasie, aby nie stracić praktyki lekarskiej, za zgodą przełożonych pracował w szpitalu jako lekarz[2]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 16 czerwca 1974 biskup pomocniczy warszawski Władysław Miziołek[10].
Następnie udał się do Paryża, gdzie ukończył kurs języka francuskiego w Alliance Française oraz kurs medycyny tropikalnej w CHU Pitié-Salpêtrière i w szpitalu Claude Bernard[9].
Prezbiter
W 1975 wyjechał na misję do Rwandy. Pełnił tam funkcje duszpasterza, proboszcza, animatora duszpasterstwa rodzinnego, organizatora sesji formacji apostolstwa świeckich, promotora apostolstwa słowa drukowanego[8]. W 1978 założył w Kigali Centrum Zdrowia Gikondo, a także Rwandyjską Akcję Rodzinną mającą na celu upowszechnianie naturalnych metod planowania rodziny[9]. Był przewodniczącym Związku Stowarzyszonych Ośrodków Medycznych w Kigali, a także kierownikiem Centrum Monitoringu Epidemii AIDS, programu opieki psychomedycznej i socjalnej chorych na AIDS[8]. Przez kilka lat pełnił funkcję sekretarza komisji ds. zdrowia oraz komisji ds. rodziny rwandyjskiego episkopatu[9]. Zarzuca się mu, że w tym czasie był „częścią establishmentu” reżimu Rwandy[11], aczkolwiek na jego obronę przytaczany jest argument, że w tym czasie nie piastował żadnego ważnego stanowiska w strukturach kościelnych w Rwandzie i nie miał realnego wpływu na sytuację w tym kraju[12]. W czasie ludobójstwa (kwiecień–lipiec 1994) nie był obecny w Rwandzie. We wrześniu 1993 wyjechał z niej w celu odbycia roku formacyjnego. Przebywał w Jerozolimie, następnie na stażu ultrasonografii w Szpitalu Bródnowskim w Warszawie, w końcu na intensywnym kursie języka włoskiego w Rzymie[13]. W 1994 był uczestnikiem Synodu Specjalnego dla Afryki w charakterze eksperta w dziedzinie rozwoju i problemów rodziny[9]. 13 lipca 1994[14] na czas nieobecności nuncjusza apostolskiego[8] został mianowany wizytatorem apostolskim w Rwandzie[14]. Funkcję w afrykańskim państwie pełnił po zakończeniu wojny domowej[8] od sierpnia 1994 do marca 1996[13]. Od 1981 zajmował stanowisko przełożonego Delegatury Misyjnej Księży Pallotynów w Rwandzie. W latach 1988–1991 był przełożonym nowo utworzonej regii, w skład której wchodziły Rwanda, Zair i Belgia. Objął również urząd przewodniczącego Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych w Rwandzie[9].
Po powrocie z Afryki był w latach 1996–2003 przełożonym Regii Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego we Francji oraz członkiem Rady Misyjnej Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych we Francji[15]. W 2004 objął funkcję rektora Pallotyńskiej Prokury Misyjnej w Brukseli[8].
W 2001 współzakładał Federację Afrykańskiej Akcji Rodzinnej, w której pełnił funkcję sekretarza[8].
Biskup


22 stycznia 2005 papież Jan Paweł II mianował go arcybiskupem tytularnym Tepelty i jednocześnie sekretarzem pomocniczym Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów oraz przewodniczącym Papieskich Dzieł Misyjnych[16]. Święcenia biskupie otrzymał 19 marca 2005 w kaplicy Papieskiego Kolegium Urbanianum w Rzymie. Udzielił mu ich kardynał Crescenzio Sepe, prefekt Kongregacji Ewangelizacji Narodów, któremu asystowali arcybiskup Stanisław Dziwisz, sekretarz Jana Pawła II, i arcybiskup metropolita Kigali Thaddée Ntihinyurwa[15]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa Maior est Deus (Bóg jest większy)[17].
24 maja 2008 papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezjalnym diecezji warszawsko-praskiej, pozostawiając mu tytuł arcybiskupa[18][19]. Ingres do Bazyliki Katedralnej św. Michała i św. Floriana w Warszawie, w trakcie którego kanonicznie objął diecezję, odbył 28 czerwca 2008[17]. We wrześniu 2013 media podały, że nie odwołał ani nie ograniczył w posłudze duszpasterskiej podległego mu proboszcza parafii na Tarchominie pomimo ciążących na nim zarzutów prokuratorskich o molestowanie seksualne ministrantów, a także skazującego wyroku sądu pierwszej instancji. Kapłan został odwołany z urzędu dopiero po ujawnieniu sprawy przez media[20]. Decyzję o niezawieszeniu duchownego w czynnościach tłumaczono odległością czasową od zarzucanych mu czynów i brakiem bezpośredniego zagrożenia w związku z niepodejmowaniem przez niego pracy z małoletnimi[21]. 8 grudnia 2017 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z urzędu biskupa diecezjalnego warszawsko-praskiego[22][23].
W strukturach Konferencji Episkopatu Polski został przewodniczącym Zespołu Ekspertów ds. Bioetycznych, wszedł w skład Komisji Duszpasterstwa, Komisji ds. Misji i Rady ds. Rodziny[24], a w 2014 został wybrany do Rady Stałej jako biskup diecezjalny[25]. Objął ponadto funkcję członka Rady Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”[24].
4 lipca 2009 Benedykt XVI mianował go konsultorem Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów[26]. W tym samym roku decyzją papieża został mianowany uczestnikiem zgromadzenia specjalnego II Synodu dla Afryki[8]. W 2015 wziął udział w synodzie biskupów na temat rodziny[27]. W 2017 papież Franciszek zlecił mu udanie się do Medziugoria w charakterze specjalnego wysłannika Stolicy Apostolskiej w celu rozpoznania sytuacji duszpasterskiej i potrzeb pielgrzymów, a także wskazania ewentualnych inicjatyw duszpasterskich do podjęcia w przyszłości[28][29]. 31 maja 2018 został mianowany przez papieża Franciszka wizytatorem apostolskim o charakterze specjalnym dla parafii w Medziugoriu[30][31]. 22 lipca 2018 uroczystą Eucharystią zainaugurował posługę w Medziugoriu[32].
Konsekrował biskupów pomocniczych warszawsko-praskich: Marka Solarczyka (2011) i Jacka Grzybowskiego (2020). Ponadto był współkonsekratorem podczas sakr nuncjuszy apostolskich w krajach afrykańskich: George′a Antonysamy′ego (2005) i Michaela Blume′a (2005), a także arcybiskupa metropolity białostockiego Tadeusza Wojdy (2017)[10].
W 2021 był kilkukrotnie hospitalizowany[33][34][35]. Zmarł 13 sierpnia 2021 w Centralnym Szpitalu Klinicznym MSWiA w Warszawie[36]. 20 sierpnia 2021 po mszy pogrzebowej w Bazylice Katedralnej św. Michała Archanioła i św. Floriana Męczennika w Warszawie został pochowany w znajdującej się w jej podziemiach krypcie[37].
Odznaczenia i wyróżnienia
W 2015 prezydent Polski Andrzej Duda nadał mu Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski[38][39], natomiast prezydent Polski Aleksander Kwaśniewski w 2002 odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej[40]. Od prezydenta Portugalii Aníbal Cavaco Silva w 2008 otrzymał Order Zasługi II klasy[41].
W 2011 otrzymał tytuł honorowego obywatela Warszawy[42].
Został laureatem Nagrody im. ks. bp. Romana Andrzejewskiego za rok 2019[43].
Przypisy
- ↑ Prezentacja książki „Bóg jest większy. Rozmawiają abp Henryk Franciszek Hoser SAC i Michał Królikowski” [online], ekai.pl, 3 stycznia 2014 [dostęp 2014-01-03] [zarchiwizowane z adresu 2014-01-03].
- ↑ a b c d I. Świerdzewska, Misjonarz na Pradze, „Idziemy”, nr 22 (143), 1 czerwca 2008, ISSN 1734-9079 [dostęp 2013-07-09].
- ↑ Gromadzenie, dokumentacja i konserwacja zabytków. Biblioteka muzealna, „Baszta”, nr 11, Muzeum Historyczno-Etnograficzne w Chojnicach, 2011, s. 154 [dostęp 2021-08-21].
- ↑ Janusz Hoser [online], 1944.pl [dostęp 2021-08-22].
- ↑ Henryk Hoser [online], 1944.pl [dostęp 2021-08-22].
- ↑ Z. Smoleńska, Praga pamięta, „Idziemy”, nr 32 (464), 10 sierpnia 2014, s. 20, ISSN 1734-9079 [dostęp 2014-09-27].
- ↑ M. Wójcik, Biskup i konflikt [online], wyborcza.pl, 16 lipca 2013 [dostęp 2021-08-22].
- ↑ a b c d e f g h i Nota biograficzna Henryka Hosera na stronie diecezji warszawsko-praskiej [online], diecezja.waw.pl [dostęp 2013-07-09] [zarchiwizowane z adresu 2013-05-04].
- ↑ a b c d e f g Abp Henryk Hoser – nowy biskup warszawsko-praski (sylwetka) [online], ekai.pl, 24 maja 2008 [dostęp 2013-07-09] [zarchiwizowane z adresu 2013-07-10].
- ↑ a b Henryk Hoser [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2020-12-19] (ang.).
- ↑ A. Bohdanowicz, Linda Melvern: Hoser musiał być częścią establishmentu reżimu Rwandy [online], natemat.pl [dostęp 2015-12-05].
- ↑ G. Wysocki, Szymon Hołownia: kiedy będziemy wystarczająco bogaci, by zacząć być ludźmi? [online], wiadomości.wp.pl, 26 lipca 2015 [dostęp 2018-02-22].
- ↑ a b M. Przeciszewski, S. Tasiemski, Kościół nie brał udziału w ludobójstwie [online], ekai.pl, 6 lipca 2013 [dostęp 2013-07-20] [zarchiwizowane z adresu 2013-07-20].
- ↑ a b G. Polak, Kto jest kim w Kościele, Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 128, ISBN 83-911554-0-4.
- ↑ a b Abp Henryk Hoser SAC – nowy biskup warszawsko-praski (biogram) [online], ekai.pl, 24 maja 2008 [dostęp 2013-07-09] [zarchiwizowane z adresu 2013-07-10].
- ↑ Nomina del Segretario Aggiunto della Congregazione per l′Evangelizzazione dei Popoli e Presidente delle Pontificie Opere Missionarie [online], press.vatican.va, 22 stycznia 2005 [dostęp 2014-05-24] (wł.).
- ↑ a b Abp Henryk Hoser odbył ingres do katedry warszawsko-praskiej [online], ekai.pl, 29 czerwca 2008 [dostęp 2013-07-09] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-06].
- ↑ Nomina del Vescovo di Warszawa-Praga (Polonia) [online], press.vatican.va, 24 maja 2008 [dostęp 2014-05-24] (wł.).
- ↑ Komunikat Nuncjatury – abp Hoser biskupem warszawsko-praskim, episkopat.pl (arch.), 23 maja 2008 [dostęp 2014-05-24] [zarchiwizowane 2013-01-27].
- ↑ Ksiądz skazany w marcu za molestowanie, jeszcze kilka dni temu nadzorował ministrantów [online], tvn24.pl, 26 września 2013 [dostęp 2021-08-16].
- ↑ Informacja Kurii o sytuacji prawno-kanonicznej ks. G.K. [online], diecezja.waw.pl, 1 października 2013 [dostęp 2021-08-16] [zarchiwizowane z adresu 2021-08-16].
- ↑ Rinuncia e successione del Vescovo di Warszawa-Praga (Polonia) [online], press.vatican.va, 8 grudnia 2017 [dostęp 2017-12-08] (wł.).
- ↑ Warszawa-Praga: abp Henryk Hoser SAC przechodzi na emeryturę. Bp Romuald Kamiński nowym biskupem warszawsko-praskim [online], nuncjatura.pl, 8 grudnia 2017 [dostęp 2026-04-23].
- ↑ a b Henryk Hoser na stronie Konferencji Episkopatu Polski [online], episkopat.pl [dostęp 2016-11-11] [zarchiwizowane z adresu 2016-11-11].
- ↑ Zakończyło się zebranie Episkopatu [online], episkopat.pl, 11 czerwca 2014 [dostęp 2014-06-15] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04].
- ↑ Nomina di Consultori della Congregazione per l′Evangelizzazione dei Popoli [online], press.vatican.va, 4 lipca 2009 [dostęp 2014-05-24] (wł.).
- ↑ Msza św. pod przewodnictwem Franciszka zakończyła synod biskupów nt. rodziny [online], ekai.pl, 25 października 2015 [dostęp 2015-10-29] [zarchiwizowane z adresu 2015-10-29].
- ↑ Comunicato della Segreteria di Stato: Nomina dell’Inviato Speciale della Santa Sede per Medjugorje [online], press.vatican.va, 11 lutego 2017 [dostęp 2017-02-11] (wł.).
- ↑ Nominacja Specjalnego Wysłannika Stolicy Apostolskiej do Medjugorje – komunikat prasowy [online], episkopat.pl, 11 lutego 2017 [dostęp 2017-02-11] [zarchiwizowane z adresu 2017-02-11].
- ↑ Comunicato della Sala Stampa: Nomina del Visitatore Apostolico a carattere speciale per la parrocchia di Medjugorje [online], press.vatican.va, 31 maja 2018 [dostęp 2018-05-31] (wł.).
- ↑ Abp Hoser stałym wizytatorem apostolskim w Medzjugorje [online], episkopat.pl, 31 maja 2018 [dostęp 2018-05-31] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-15].
- ↑ Ks. abp Henryk Hoser rozpoczął posługę w Medjugorje [online], radiomaryja.pl, 23 lipca 2018 [dostęp 2018-07-23].
- ↑ Abp Hoser powoli powraca do zdrowia [online], idziemy.pl, 29 kwietnia 2021 [dostęp 2021-08-14].
- ↑ H. Zieliński, Abp Hoser nadal w szpitalu. Prosi o modlitwę [online], idziemy.pl, 24 maja 2021 [dostęp 2021-08-14].
- ↑ Prośba o modlitwę w intencji powrotu do zdrowia ks. abp. Henryka Hosera SAC [online], diecezja.waw.pl, 30 lipca 2021 [dostęp 2021-08-14].
- ↑ Uroczystości pogrzebowe Arcybiskupa Henryka Hosera SAC [online], diecezja.waw.pl, 13 sierpnia 2021 [dostęp 2021-08-14] [zarchiwizowane z adresu 2022-01-28].
- ↑ A. Ślusarczyk, Śp. abp Henryk Hoser SAC spoczął w krypcie w praskiej katedrze [online], gosc.pl, 20 sierpnia 2021 [dostęp 2021-08-20].
- ↑ M.P. z 2016 r. poz. 21 (ISAP) [dostęp 2018-02-15].
- ↑ Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości [online], prezydent.pl, 11 listopada 2015 [dostęp 2015-11-11].
- ↑ M.P. z 2002 r. Nr 38, poz. 600 (ISAP) – pkt 15 [dostęp 2020-11-12].
- ↑ Decyzja Prezydenta Portugalii o przyznaniu odznaczeń państwowych [online], dre.pt [dostęp 2010-09-12] (port.).
- ↑ Uchwała nr XVII/321/2011 [online], bip.warszawa.pl, 16 czerwca 2011 [dostęp 2026-10-24].
- ↑ Abp Hoser otrzymał Nagrodę im. ks. bp. Romana Andrzejewskiego za rok 2019 [online], ekai.pl, 21 lutego 2020 [dostęp 2020-02-23].