Hermann Burger
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Narodowość | |
| Język | |
| Dziedzina sztuki |
Hermann Burger (ur. 10 lipca 1942 w Menzikenie, zm. 28 lutego 1989 w Brunegg) – szwajcarski pisarz i literaturoznawca.
Życiorys
Urodził się 10 lipca 1942 roku w Menzikenie w kantonie Argowia[1]. Jako nastolatek interesował się muzyką i grał w zespole jazzowym[2].
Początkowo studiował architekturę, ale porzucił ją na rzecz studiów nad literaturą niemiecką i historią sztuki na Uniwersytecie Zuryskim[2][1]. W 1973 roku obronił doktorat na temat twórczości Paula Celana, a w 1975 roku rozprawę habilitacyjną na temat współczesnej literatury szwajcarskiej[1].
Tworzył w języku niemieckim, wykładał m.in. poetykę na uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem. Jego twórczość to iluzoryczna proza obfitująca w zaskakujące porównania i skojarzenia, oparta na założeniu, że proces tworzenia i proces odbioru dzieła powinien być formą terapii. Opublikował zbiory opowiadań Bork (1970), Diabelli (1979), powieść Die Künstliche Mutter (1982), ponadto eseje – m.in. studium o samobójstwie jako motywie literackim[3]. Jego ostatnia powieść Brenner, była powieścią o tematyce papierosowej, dedykowaną jego przyjacielowi Kasparowi Villigerowi[2].
W 1984 roku otrzymał Aargauer Literaturpreis. Burger cieszyła się dobrą reputacją, w światku pisarskim był określany jako błyskotliwy i elokwentny[2].
Zmarł 28 lutego 1989 roku w zamku Brunegg, w wieku 46 lat. Popełnił samobójstwo po latach zmagań z depresją[2].
Życie prywatne
Był żona i miał dwoje dzieci[2].
Przypisy
- ↑ a b c Hermann Burger in the SLA [online], nb.admin.ch [dostęp 2026-07-11] [zarchiwizowane z adresu 2026-05-08] (ang.).
- ↑ a b c d e f Aargau Solothurn - Hermann Burger – mit Stumpen und Ferrari in den Literaturhimmel, „Schweizer Radio und Fernsehen (SRF)” [dostęp 2026-07-11] [zarchiwizowane z adresu 2026-04-19] (niem.).
- ↑ Wielka Encyklopedia PWN, Warszawa 2001.