Jan Filip Libicki
Jan Filip Libicki (2015) | |
| Data i miejsce urodzenia |
17 stycznia 1971 |
|---|---|
| Zawód, zajęcie |
polityk |
| Alma Mater | |
| Stanowisko |
poseł na Sejm V i VI kadencji (2005–2007, 2008–2011), senator VIII, IX, X i XI kadencji (od 2011) |
| Partia |
ZChN (1989–2001) |
Jan Filip Libicki (ur. 17 stycznia 1971 w Poznaniu) – polski polityk, historyk, poseł na Sejm V i VI kadencji, senator VIII, IX, X i XI kadencji.
Życiorys
Wykształcenie, działalność zawodowa i społeczna
W 1986 ukończył Szkołę Podstawową im. Juliana Marchlewskiego w Rogalinie, w 1990 VIII Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, a w 1996 studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W latach 1994–2002 był właścicielem biura tłumaczeń. Od 1994 do 1998 pełnił funkcję sekretarza redakcji kwartalnika tradycji katolickiej „Nova et Vetera”. W latach 1995–1997 realizował cykl programów historyczno-religijnych dla Telewizji Edukacyjnej, Telewizji Poznań i Polsatu we współpracy z ośrodkiem TVP w Poznaniu. Od 1997 do 2005 pracował jako asystent przewodniczącego rady nadzorczej spółki akcyjnej EDICA. W okresie 1998–2002 zasiadał w zarządzie Polskiego Komitetu Paraolimpijskiego. W latach 1999–2002 był doradcą prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W okresie 2000–2005 był wiceprezesem zarządu Towarzystwa Dziedzictwa Wielkopolskiego. W latach 2000–2010 był prezesem stowarzyszenia Una Voce Polonia i członkiem Klubu Zachowawczo-Monarchistycznego. Przystąpił także do Stowarzyszenia Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego. Od 2007 do 2008 był zatrudniony w Stowarzyszeniu Środowisko dla Niepełnosprawnych „EKO SALUS” oraz jako doradca prezesa Portu Lotniczego Poznań-Ławica. Został honorowym członkiem OSP w Chorzępowie i Wąsowie.
Działalność polityczna
Od 1989 należał do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, w 2001 przystąpił do Przymierza Prawicy, następnie w 2002 do Prawa i Sprawiedliwości. Od 2002 do 2005 zasiadał w radzie miasta Poznania.
W wyborach parlamentarnych w 2005 z listy Prawa i Sprawiedliwości uzyskał mandat posła w okręgu poznańskim liczbą 17 503 głosów. W wyborach w 2007 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję. Ślubowanie poselskie złożył jednak 22 stycznia 2008, zastępując Zytę Gilowską, która zrezygnowała z mandatu poselskiego.
9 kwietnia 2009 zrezygnował z członkostwa w Prawie i Sprawiedliwości[1] (formalnie przestał być członkiem partii 14 lipca 2010[2]). 21 października 2009 został członkiem utworzonego tego dnia koła parlamentarnego Polska Plus, a 9 stycznia 2010 pełnomocnikiem nowej partii o tej samej nazwie na województwo wielkopolskie. Po samorozwiązaniu partii (z której wówczas wystąpił) 24 września tego samego roku nie przystąpił do PiS i ponownie został posłem niezrzeszonym[3], a 23 listopada 2010 został członkiem nowo utworzonego klubu parlamentarnego Polska Jest Najważniejsza[4]. Nie przystąpił do zarejestrowanej w marcu 2011 partii PJN, a 9 czerwca tego samego roku zrezygnował z zasiadania w klubie parlamentarnym, decyzję uzasadniając brakiem deklaracji o wykluczeniu współpracy z PiS[5]. 12 lipca tego samego roku został przyjęty do klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej[6], po czym został z jej ramienia wybrany do Senatu w wyborach parlamentarnych w 2011 w okręgu nr 89[7]. W kwietniu 2012 został członkiem PO.
W 2015 ponownie uzyskał mandat senatora, otrzymując 54 354 głosy[8]. 18 czerwca 2018 ogłosił swoje odejście z Platformy Obywatelskiej w geście poparcia dla trójki posłów wykluczonych z partii za złamanie dyscypliny partyjnej w głosowaniach nad projektami dotyczącymi aborcji[9]. 16 października 2018 wstąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego i klubu PSL-UED[10][11]. W wyborach w 2019 z ramienia PSL z powodzeniem ubiegał się o senacką reelekcję, otrzymując 105 042 głosy[12]. W X kadencji Senatu objął funkcję przewodniczącego Komisji Rodziny, Polityki Senioralnej i Społecznej[13].
W 2023 jako kandydat koalicji Trzecia Droga po raz czwarty z rzędu uzyskał mandat senatora, zdobywając 119 190 głosów[14]. W 2024 z ramienia tej koalicji bez powodzenia startował w wyborach do Parlamentu Europejskiego z okręgu nr 7 (otrzymał 10 544 głosy)[15].
Życie prywatne
Jest synem Marcina i Anny[16], wnukiem Janusza Libickiego i prawnukiem Stanisława Libickiego. Dotknięty jest porażeniem mózgowym, porusza się na wózku inwalidzkim[17].
Przypisy
- ↑ Posłowie wychodzą z PiS. tvn24.pl, 9 kwietnia 2009. [dostęp 2015-08-09].
- ↑ Polityka – „Rodzina” Libickich wyszła z PiS w... minioną środę. naszemiasto.pl, 20 lipca 2010. [dostęp 2015-08-09].
- ↑ Tomczak i Libiccy nie wracają do PiS. epoznan.pl, 28 września 2010. [dostęp 2015-08-09].
- ↑ Kluzik-Rostkowska: Zakładamy klub poselski Polska jest najważniejsza. gazeta.pl, 23 listopada 2010. [dostęp 2015-08-09].
- ↑ Poseł odchodzi z PJN. onet.pl, 9 czerwca 2011. [dostęp 2015-08-09].
- ↑ Libicki i Tomczak już oficjalnie w klubie PO. rp.pl, 12 lipca 2011. [dostęp 2015-08-09].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-08-09].
- ↑ Znamy już wszystkich senatorów. tvn24.pl, 26 października 2015. [dostęp 2015-10-26].
- ↑ Senator Jan Filip Libicki odchodzi z PO. onet.pl, 18 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-18].
- ↑ Zgorzelski: Senator Jan Filip Libicki dołącza do klubu PSL-UED. gazetaprawna.pl, 16 października 2018. [dostęp 2018-10-16].
- ↑ Jestem w PSL. salon24.pl, 16 października 2018. [dostęp 2018-10-16].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-14].
- ↑ Bartosz Goluch: Znamy przewodniczących komisji Senatu. 8 z KO, 6 z PiS. wp.pl, 13 listopada 2019. [dostęp 2019-11-15].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2023. [dostęp 2023-10-20].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2024. [dostęp 2024-04-30].
- ↑ Dane osoby pełniącej funkcje publiczne. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2024-04-30].
- ↑ Jubileusz poznańskiej Żurawinki. libicki.pl, 4 września 2013. [dostęp 2015-08-09].
Bibliografia
- Życiorys długi. libicki.pl, czerwiec 2020. [dostęp 2026-10-30].
- Biogram na stronie Senatu (IX kadencja). [dostęp 2018-06-18].