Jules Barbier
Jules Barbier (aut. Nadar, ok. 1880) | |
| Imię i nazwisko |
Paul Jules Barbier |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
9 marca 1825 |
| Pochodzenie | |
| Data i miejsce śmierci |
16 stycznia 1901 |
| Gatunki | |
| Zawód | |
| Odznaczenia | |
Paul Jules Barbier (ur. 9 marca 1825 w Paryżu, zm. 16 stycznia 1901 tamże) – francuski dramaturg, poeta, pisarz, kompozytor i librecista baletowy i operowy. W 1887 dyrektor Opéra-Comique. Oficer Orderu Legii Honorowej (który zwrócił).
Życiorys
Paul Jules Barbier urodził się 9 marca 1825 w Paryżu, w rodzinie o bliskich związkach z arystokracją. Jego ojciec, Nicolas Alexandre Barbier (1789–1864), był malarzem, a kilka jego dzieł zostało zamówionych przez Ludwika Filipa I[1]. Był też kuzynem Auguste’a Barbiera[2].
Uczył się w Lycée Henri-IV. Od najmłodszych lat pisał poezję; w wieku 13 lat zyskał rozgłos dzięki dytyrambowi zatytułowanemu la Voix de la France. Następnie opublikował w gazecie „L’Illustration” wiersz pod tytułem l’Ombre de Molière, który wystawiono w Comédie-Française 15 stycznia 1847[1][2]. Od tej pory napisał znaczną liczbę sztuk teatralnych, dramatów i komedii, wystawianych na licznych paryskich scenach[2]. Komponował też libretta operowe, samodzielnie lub we współpracy (m.in. dla Léo Delibesa, Charles’a Gounoda, Victora Massé, Giacomo Meyerbeera i Ambroise’a Thomasa[2]), zwłaszcza z Michelem Carré. Jako librecista zyskał renomę[1][2].
Na zaproszenie Charles’a Gounoda około 1865 odkrył Saint-Raphaël. Zauroczony tym miejscem, stał się właścicielem nieistniejącej już willi Medjé. Był wówczas częstym gościem nadmorskiego kurortu i uczestniczył w jego życiu intelektualnym i artystycznym[1].
Pełnił funkcję tymczasowego dyrektora Opéra-Comique po pożarze, który zniszczył teatr, wówczas nazywany Salle Favart, od 15 października do 31 grudnia 1887. Zastąpił Léona Carvalho, również właściciela nieruchomości w Saint-Raphaël[1].
W 1884 był kandydatem do Akademii Francuskiej[3]. Uchodził za aktywnego zwolennika Dreyfusa[2]. Przez wiele lat pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Autorów Dramatycznych (la Société des auteurs dramatiques)[2].
Zmarł w Paryżu 16 stycznia 1901. Został pochowany na starym cmentarzu w Châtenay-Malabry[1].
Odznaczenia
W 1865 został odznaczony Orderem Legii Honorowej w klasie Kawalera. Dekretem z 12 lipca 1880 awansowany na Oficera[1]. Odznaczenie zwrócił w 1898 po tym, jak 28 lipca zawieszono Émile’a Zolę (wcześniej w „Le Siècle” opublikował wiersz, w którym porównał Dreyfusa do Chrystusa)[2].
Twórczość (wybrana)
Libretta do oper (zachowanych):
- Charles Gounod: La Colombe, Faust, Le médecin malgré lui, Philémon et Baucis, Polyeucte, La reine de Saba, Romeo i Julia
- Victor Massé: Galathée, Les Saisons
- Giacomo Meyerbeer: Le pardon de Ploërmel
- Jacques Offenbach: Opowieści Hoffmanna
- Camille Saint-Saëns: Le timbre d’argent
- Ambroise Thomas: Hamlet, Mignon, Françoise de Rimini
Przypisy
- ↑ a b c d e f g Jules Barbier. [dostęp 2025-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-30)]. (fr.).
- ↑ a b c d e f g h Jules Barbier – Dictionnaire de l’affaire Dreyfus. [dostęp 2025-12-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-30)]. (fr.).
- ↑ Lettres à l’Académie française. Hélène Carrère d’Encausse, Christophe Carlier (red.). Les Arènes, 2010, s. 113, 114. ISBN 978-2-35204-102-3. (fr.).