Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Julian Rogocki


Julian Rogocki
Erjot
podporucznik tytularny podporucznik tytularny
Data i miejsce urodzenia

17 lutego 1909
Lwów

Data i miejsce śmierci

8 czerwca 1975
Londyn

Przebieg służby
Siły zbrojne

Związek Walki Zbrojnej
Polskie Siły Zbrojne w ZSRR
Polskie Siły Zbrojne

Jednostki

2 Korpus Polski

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa),
II wojna światowa (kampania włoska)

Odznaczenia

Julian Rogocki ps. „Erjot” (ur. 17 lutego 1909 we Lwowie, zm. 8 czerwca 1975 w Londynie) – podporucznik Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys

Urodził się 17 lutego 1909 we Lwowie[1]. U kresu I wojny światowej w listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej[1]. Przed 1939 uprawiał sport oraz udzielał się w ochotniczej straży pożarnej[2]. Został żołnierzem żandarmerii Wojska Polskiego II RP[1].

Podczas II wojny światowej podjął działalność w Związku Walki Zbrojnej, przyjmując pseudonim „Erjot”[1][2]. Został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu na Zamarstynowie[2]. Później został zesłany do sowieckich łagrów w Workucie[1]. Na mocy amnestii w odzyskał wolność[1]. Był żołnierzem Polskich Siły Zbrojnych w ZSRR, a później służył w szeregach 2 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych, uczestniczył w kampanii włoskiej, w tym w bitwie pod Monte Cassino[1][2].

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii[1]. Został członkiem zarządu Koła Lwowian we Londynie[1]. Pracując w Londynie jako krawiec 21 grudnia 1966 został naturalizowany w Wielkiej Brytanii[3]. W 1967 został awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień podporucznika tytularnego[4]. Zmarł 8 czerwca 1975 w Londynie[1]. Został pochowany w Wielkiej Brytanii 16 czerwca 1975[2].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ a b c d e f g h i j k l m n Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 28, s. 96, Czerwiec 1975. Koło Lwowian w Londynie. 
  2. ↑ a b c d e f g Adam Treszka. Ś. p. Julian Rogocki. „Biuletyn”. Nr 29, s. 95, Grudzień 1975. Koło Lwowian w Londynie. 
  3. ↑ Naturalisation. „The London Gazette”. Nr 44260, s. 2351, 28 lutego 1967. 
  4. ↑ Lista oficerów Polskich Sił Zbrojnych według awansów dokonanych na uchodźstwie. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, 30 czerwca 1969. 
  5. ↑ Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 5, s. 30, 31 grudnia 1973.