Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Katarzyna Boni


Katarzyna Boni
Ilustracja
Katarzyna Boni (2026)
Data urodzenia

22 marca 1982

Język

polski

Alma Mater

Uniwersytet Warszawski, Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej

Dziedzina sztuki

literatura

Gatunek

reportaż

Nagrody
  • Nagroda Literacka Gryfia (2017)
Strona internetowa
Katarzyna Boni, Katarzyna Byłów

Katarzyna Rut Boni[1] (ur. 22 marca 1982[2][3]) – polska pisarka i reporterka.

Życiorys

Jest absolwentką kulturoznawstwa w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego (2007)[1] i psychologii społecznej w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej[2].

Jest autorką reportaży książkowych Kontener (2014, z Wojciechem Tochmanem), Ganbare! Warsztaty umierania (2016), Auroville. Miasto z marzeń (2020), Ośmiornica Zośka (2022) i Którędy do wyjścia? (2025).

Za Ganbare! Warsztaty umierania otrzymała w 2017 Nagrodę Literacką dla Autorki „Gryfia”[4], była też nominowana do Nagrody Conrada[2] i Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego[5]. Za Auroville. Miasto z marzeń była nominowana do Nagrody im. Beaty Pawlak[6].

W 2020 została nominowana do nagrody Grand Press w kategorii „publicystyka” za artykuł Już za momencik, który ukazał się w Książkach. Magazynie do czytania[7]. W tym samym roku została nominowana do European Press Prize (2020) za tekst „Addio, pomidory. Co nam odbierze kryzys klimatyczny?” dla magazynu „Pismo” . W 2021 roku dostała nagrodę Grand Press za tekst „Samotność: Całun w spirytusie” o żałobie w czasach pandemii dla „Dwutygodnika”. W 2023 roku zajęła II miejsce w European Press Prize za tekst „W oku wieloryba” dla magazynu „Książki. Magazyn do czytania” w kategorii Dyskurs publiczny. W 2025 dostała European Press Prize za tekst “Matki na końcu świata” dla magazynu “Książki. Magazyn do czytania”w kategorii Dyskurs publiczny.

Jest córką polityka, ministra administracji i cyfryzacji w latach 2011–2013 Michała Boniego[8] oraz Barbary Engelking, profesor.

Katarzyna Boni należy do Stowarzyszenia Unia Literacka[9].

Przypisy

  1. ↑ a b Katarzyna Boni, Komedia romantyczna wobec współczesnych wzorców miłości [online], Prace – Katalog – Uniwersytet Warszawski – APD, 2007 [dostęp 2021-12-07].
  2. ↑ a b c Nagroda Conrada – nominacje 2017 [online], tygodnikpowszechny.pl, 9 października 2017 [dostęp 2021-12-07].
  3. ↑ Krajowy Rejestr Sądowy Fundacji Adresy (nr KRS: 0000844635).
  4. ↑ Gryfia dla Katarzyny Boni [online], instytutksiazki.pl, 3 lipca 2017 [dostęp 2021-12-07] [zarchiwizowane z adresu 2021-12-07].
  5. ↑ Nominacje do Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego
  6. ↑ Nagroda im. Beaty Pawlak 2019 i 2020 [online], Fundacja im. Stefana Batorego [dostęp 2021-12-07] [zarchiwizowane z adresu 2021-12-07].
  7. ↑ Grand Press 2020: nominowani w kategoriach Publicystyka oraz Reportaż prasowy/internetowy [online], Press.pl, 30 listopada 2020 [dostęp 2021-12-07].
  8. ↑ Misiek premiera [online], Newsweek.pl [dostęp 2022-04-26] (pol.).
  9. ↑ Unia Literacka [online], unialiteracka.pl [dostęp 2025-01-21] (pol.).