Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Ludwik Kubasiewicz


Ludwik Kubasiewicz
major piechoty major piechoty
Pełne imię i nazwisko

Ludwik Franciszek Edward Kubasiewicz

Data i miejsce urodzenia

19 sierpnia 1894
Dobromil

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Charków

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Komenda Placu Osowiec

Stanowiska

komendant placu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Ludwik Franciszek Edward Kubasiewicz (ur. 19 sierpnia 1894 w Dobromilu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Leopolda i Marii z Andrusikiewiczów, urodzony 19 sierpnia 1894 w Dobromilu[1], ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii[2]. Był starszym bratem Norberta, ps. „Norbert Jurkiewicz” (ur. 1897), żołnierza Legionów Polskich, odznaczonego Krzyżem Niepodległości[3][4][5][6][7].

Uczęszczał do szkoły powszechnej w Dobromilu i Husiatynie, a później do c. k. Gimnazjum II z językiem wykładowym polskim w Tarnopolu[1], w którym w 1914 zdał egzamin maturalny[8][9]. W 1910 został członkiem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Tarnopolu[10].

W czasie I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, gdzie otrzymał przydział do 5 pułku piechoty w składzie I Brygady[1]. Wraz z pułkiem tym przeszedł kampanię wojenną[1]. 5 lipca 1916 został ranny pod Polską Górą[11][1]. Z pola walki wyniósł go plutonowy Stefan Dyrba. 20 sierpnia 1917, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do armii austriackiej[1] i służył w niej do 31 października 1918[12].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do 5 pułku piechoty Legionów[1]. W szeregach pułku walczył jako dowódca kompanii w wojnie polsko-bolszewickiej[1]. Za postawę wykazaną w walce, 16 lutego 1921 otrzymał krzyż „Virtuti Militari” V klasy[13], a we wniosku o jego nadanie napisanym przez dowódcę baonu por. Feliksa Machnowskiego, czytamy m.in.:

22 sierpnia 1920 roku podporucznik Kubasiewicz, ubezpieczający dwoma plutonami 6 kompanii część zachodniego odcinka m. Białystok, został nagle zaatakowany przez kilkutysięczną kolumnę bolszewicką przedzierającą się przez miasto. Mimo przewagi nieprzyjaciela, nie tracąc zimnej krwi, wycofał się z garstką ludzi do środka miasta i podjął walkę uliczną. Nacierająca fala nieprzyjaciela została skutecznie powstrzymana – około 5000 ludzi dostało się do niewoli wraz z artylerią i taborami. Sukces odniesiony w walce obronnej m. Białegostoku należy przypisać głównie odwadze i bohaterstwu podporucznika Kubasiewicza i podległych mu żołnierzy[1][14].

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i został zweryfikowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Pozostał w macierzystym 5 pułku[15][16][1]. Z dniem 26 lutego 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[1]. Pełnił służbę w 20 batalionie granicznym[1]. 18 lutego 1928 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 118. lokatą w korpusie oficerów piechoty[17]. W kwietniu tego roku został przeniesiony z KOP do 56 pułku piechoty[1] w Krotoszynie na stanowisko dowódcy III baonu[18][19]. W marcu 1931 został przeniesiony do 42 pułku piechoty[1] w Białymstoku na stanowisko batalionu[20][21][22]. W czerwcu 1933 został komendantem placu Osowiec[23][24][1]. Z dniem 28 lutego 1938 został przeniesiony w stan spoczynku[25]. Zamieszkał w Wilnie przy ul. Sołtańskiej 32[26]. W czasie mobilizacji w 1939 został przydzielony do Okręgu Korpusu Nr I.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 – po agresji ZSRR na Polskę – w nieznanych okolicznościach wzięty do niewoli sowieckiej[1] i przewieziony do obozu jenieckiego w Starobielsku[27][1]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie[1] i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach[27], gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[28]. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz. 1689[27][1].

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika[29][30][31]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Był żonaty, dzieci nie miał (stan na dzień 27 marca 1934)[11].

Ordery i odznaczenia

Upamiętnienie

13 kwietnia 2016, w ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, w ogrodzie Pałacu Prezydenckiego został zasadzony Dąb Pamięci poświęcony wszystkim Ofiarom Zbrodni Katyńskiej, certyfikat z numerem 1[41][42][43].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 161.
  2. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 4.
  3. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  4. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  5. ↑ Kubasiewicz Norbert, ps. „Jurkiewicz”. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2024-03-11].
  6. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  7. ↑ M.P. z 1933 r. Nr 235, poz. 255 (ISAP).
  8. ↑ Kolekcja ↓, s. 4.
  9. ↑ Sprawozdanie 1913 ↓, s. 76, 78, w roku szkolnym 1912/1913 Ludwik ukończył naukę w klasie VIIa, a Norbert w klasie IVa.
  10. ↑ Kolekcja ↓, s. 3, 4.
  11. ↑ a b Kolekcja ↓, s. 2.
  12. ↑ Kolekcja ↓, s. 3.
  13. ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 26 lutego 1921, s. 340 – wskazany jako ppor. Hubasiewicz Ludwik.
  14. ↑ Kolekcja VM ↓, s. 6.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 137, 467.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 133, 360.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 46.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 178.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 70, 183.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 101.
  21. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 32, 572.
  22. ↑ Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 24.
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933, s. 131.
  24. ↑ Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 23.
  25. ↑ Kolekcja ↓, s. 11.
  26. ↑ Kolekcja ↓, s. 9, 10.
  27. ↑ a b c d e Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 271.
  28. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV.
  29. ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. [online], web.archive.org, s. 16 [dostęp 2024-10-30] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-27] (pol.).
  30. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  31. ↑ Zbrodnia katyńska, między prawdą i kłamstwem [online], edukacja.ipn.gov.pl, 2008, s. 215 [dostęp 2024-09-17] (pol.).
  32. ↑ a b Kolekcja ↓, s. 1.
  33. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  34. ↑ M.P. z 1937 r. Nr 64, poz. 94 (ISAP).
  35. ↑ „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 29, Nr 2 z 11 listopada 1937. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  36. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  37. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  38. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  39. ↑ M.P. z 1939 r. Nr 45, poz. 76 (ISAP).
  40. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-03-11].
  41. ↑ Dąb pamięci w ogrodach Pałacu Prezydeckiego - Polska Prowincja Zakonu Pijarów [online], pijarzy.pl [dostęp 2026-08-13].
  42. ↑ Katyń… Ocalić od zapomnienia. [online], katyn-pamietam.pl [dostęp 2026-08-13].
  43. ↑ Obchody Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej [online], dzieje.pl [dostęp 2026-08-13].

Bibliografia