Maja Chwalińska
| Państwo | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
11 października 2001 |
| Wzrost |
164 cm |
| Gra |
leworęczna, oburęczny backhand |
| Trener |
Jaroslav Machovský |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje |
1 WTA, 3 WTA 125, 7 ITF |
| Najwyżej w rankingu |
11 (19 października 2026) |
| Australian Open |
1R (2025) |
| Roland Garros |
F (2026) |
| Wimbledon |
2R (2022) |
| US Open |
1R (2026) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje |
0 WTA, 3 WTA 125, 11 ITF |
| Najwyżej w rankingu |
91 (9 czerwca 2025) |
| US Open |
2R (2026) |
Maja Ewa Chwalińska (ur. 11 października 2001[1] w Miechowie[2][3]) – polska tenisistka, reprezentantka kraju w rozgrywkach Pucharu Federacji. Zwyciężczyni jednego turnieju WTA w grze pojedynczej. Finalistka French Open 2026[4]. Trzecia polska zawodniczka, która wygrała turniej rangi WTA 1000.
Życiorys
Urodziła się w Miechowie. Wychowywała się w Dąbrowie Górniczej[2]. Od 2020 mieszka w Bielsku-Białej[5].
Kariera juniorska
Grać w tenisa zaczęła w wieku 7 lat. Wychowanka i zawodniczka sekcji tenisowej Centrum Sportu i Rekreacji w Dąbrowie Górniczej. Reprezentuje klub BKT Advantage Bielsko-Biała. Od 2008 do 2020 jej trenerem był Paweł Kałuża[6].
W 2015 reprezentacja Polski z Chwalińską w składzie triumfowała w halowych mistrzostwach Europy do lat 14. Chwalińska wygrała wszystkie pięć meczów, w których brała udział – trzech singlowych oraz dwóch deblowych[7][8]. W letniej edycji tych zawodów Polki z Chwalińską w składzie zdobyły brązowe medale[9].
W 2015 w parze z Igą Świątek zdobyła tytuł mistrzyni Europy młodzików w grze podwójnej[10]. Rok później para osiągnęła triumf w kategorii kadetów[11][12].
W 2016 była członkinią reprezentacji, która triumfowała w rozgrywkach Junior Fed Cup[13][14].
W styczniu 2017 wygrała AGL Loy Yang Traralgon Junior International (Grade 1) w grze podwójnej w parze z Igą Świątek, a w Australian Open z tą samą partnerką przegrały mecz finałowy.
W lipcu 2017 triumfowała (bez straty seta) w mistrzostwach Europy kadetów w grze pojedynczej[15][16].
Rok później zdobyła srebro (w grze pojedynczej) i brąz (w deblu, z Weroniką Falkowską) podczas mistrzostw Europy juniorów[17][18].
Kariera zawodowa
W 2017 dotarła do finału turnieju ITF w Wirralu (15 000 $), gdzie przegrała z Maią Lumsden 4:6, 1:6. W lipcu 2019 roku wygrała swój pierwszy turniej ITF, rozegrany w Bytomiu, w którym w finale pokonała Ninę Potočnik 6:3, 6:4.
W 2019 po raz pierwszy reprezentowała kraj w zmaganiach o Puchar Federacji.
30 czerwca 2021 Polka poinformowała o zawieszeniu kariery tenisowej z powodów zdrowotnych. Przyznała, że od półtora roku cierpi na depresję[19]. Po kilku miesiącach powróciła do treningów oraz udziału w zawodach[20][21].
W grudniu 2024 wygrała deblowe zmagania w turnieju WTA 125 w Buenos Aires. Tydzień później zwyciężyła w grze pojedynczej i podwójnej podczas turnieju tej samej rangi we Florianópolis. W styczniu 2025 udanie przeszła przez kwalifikacje do Australian Open, lecz przegrała w pierwszej rundzie turnieju głównego z Jule Niemeier 0:6, 1:6. Mimo porażki ten rezultat pozwolił Chwalińskiej na awans na najwyższe w karierze 126 miejsce w grze pojedynczej światowego rankingu.
W marcu 2025 wystartowała w serii turniejów WTA 125 w tureckiej Antalyi. W pierwszym z nich doszła do półfinału singla, a zmagania deblowe wygrała w parze z Anastasią Dețiuc. W decydującym meczu pokonały doświadczony duet Jesika Malečková–Miriam Škoch 4:6, 6:3, 10–2. W następnym tygodniu Chwalińska z Dețiuc spotkały się ponownie z czeską parą już w pierwszej rundzie. Tym razem nie straciły seta, a później pewnie awansowały do finału. W przypadku końcowego triumfu Polka awansowałaby do pierwszej setki deblowego rankingu WTA. W decydującym spotkaniu polsko-czeska para prowadziła 6:3 i 5:4 z przełamaniem, ale nie potrafiła domknąć meczu. Od tego momentu przegrały większość punktów przegrywając mecz, więc Chwalińska musiała odłożyć swój historyczny awans na później.
2026
Na początku roku odpadała w finałowych rundach kwalifikacji w Auckland i Australian Open[22]. Po tych startach przeniosła się do Europy. W Klużu-Napoce tym razem udanie przeszła dwustopniowe eliminacje. W turnieju głównym wygrała z Aną Bogdan 6:3, 6:2 i Olgą Danilović 6:1, 1:6, 6:2 dochodząc do ćwierćfinału. Tam lepsza okazała się rozstawiona z nr 1. Emma Raducanu[23].
W kwietniu wygrała zawody WTA 125 w portugalskim Oeiras. W drodze po tytuł pokonała między innymi Beatriz Haddad Maię, Simonę Waltert i Sinję Kraus. Był to trzeci tej rangi singlowy tytuł dla Polki. Sukces ten pozwolił jej awansować na najwyższe w karierze 118 miejsce[24].
W maju Maja Chwalińska zakwalifikowała się po raz pierwszy do drabinki głównej French Open, pokonując po drodze Alice Ramé 6:0, 6:3, Carole Monnet 6:0, 6:1 i Suzan Lamens 7:6 (4), 7:5[25]. Następnie osiągnęła historyczny finał turnieju. Polka sprawiła serię niespodzianek eliminując po drodze mistrzynię olimpijską z Paryża Zheng Qinwen, rozstawioną z 23. Elise Mertens, a także półfinalistkę tego turnieju z 2021 roku Marię Sakari. W 4 rundzie wygrała z Diane Parry, oraz kolejno z turniejowymi numerami 22. Anną Kalinską oraz 25. Dianą Sznajder, którą pokonała w półfinale 7:6(4), 6:4. Tym samym została pierwszą kwalifikantką w Erze Open, która awansowała do finału Roland Garros. W finale przegrała z Mirrą Andriejewą 3:6, 2:6[26]. Po zakończeniu turnieju Polka awansowała ze 114. miejsca na 21[27].
W czerwcu organizatorzy Wimbledonu postanowili wynagrodzić występ Polki w Paryżu i przyznali jej dziką kartę. Dzięki temu Chwalińska mogła zagrać w Londynie bez konieczności przechodzenia przez kwalifikacje. Jednocześnie, po ogromnym awansie w rankingu została rozstawiona z numerem 20. Odpadła w pierwszej rundzie z Mananchayą Sawangkaew 6:2, 5:7, 2:6. W drugim secie, podczas piłki meczowej doznała kontuzji kostki[28]. Dodatkowo w wyniku odniesionej kontuzji musiała wycofać się ze startu w grze podwójnej[29].
Chwalińska pierwotnie planowała wystąpić po Wimbledonie w turniejach WTA 250 w Jassach i Hamburgu. Ze względu na przedłużającą się rekonwalascencję wycofała się z tych startów[30]. Do gry wróciła dopiero na początku sierpnia podczas turnieju WTA 1000 w Toronto. W pierwszej rundzie miała wolny los, a w drugiej zmierzyła się z Australijką Talią Gibson, przegrywając 5:7, 1:6[31]. Kolejnym przystankiem było Cincinnati. Tam Polka ponownie otrzymała wolny los, a następnie odniosła zwycięstwo nad Cristiną Bucsą 6:2, 6:2. W 3. rundzie przegrała w dwóch setach z Dianą Sznajder[32]. W Monterrey rozpoczęła zmagania od 2 rundy, gdzie lepsza okazała się Alycia Parks. W turnieju debla, wspólnie z Sinją Kraus dotarła do ćwierćfinału[33].
Do US Open przystąpiła jako rozstawiona z nr 20. W pierwszej rundzie przegrała z Taylor Townsend 2:6, 3:6[34]. W parze deblowej zagrała z Magdą Linette. Polki sprawiły niespodziankę i na otwarcie pokonały aktualne mistrzynie Wimbledonu, rozstawione z nr 5. Guo Hanyu i Kristinę Mladenovic. W drugiej rundzie przegrały jednak z parą Bondár-Kalinina 6:3, 3:6, 3:6[35].
Do turnieju w Wuhanie przystąpiła jako rozstawiona z nr 16. W pierwszej rundzie wygrała z Majar Szarif 6:3, 6:2, w drugiej z Marie Bouzkovą 1:6, 6:1, 6:1, a w trzeciej z Ivą Jovic 6:4, 6:1. W ćwierćfinale pokonała Marię Sakari 6:0, 3:6, 7:5, w półfinale Igę Świątek 7:5, 6:1, odnosząc pierwsze w karierze zwycięstwo nad zawodniczką z czołowej dziesiątki rankingu WTA. 18 października pokonała w finale Sonay Kartal 2:6, 6:4, 6:2 i wygrała pierwszy w karierze turniej rangi WTA. Została pierwszą Polką, która wygrała turniej w Wuhanie i trzecią polską tenisistką w historii (po Agnieszce Radwańskiej i Idze Świątek), która zwyciężyła w turnieju rangi WTA 1000 lub odpowiadającym. Po zakończeniu turnieju awansowała na 11. miejsce w rankingu WTA[36][37].
Historia występów wielkoszlemowych
- Legenda
W, wygrany turniej
F, przegrana w finale
SF, przegrana w półfinale
QF, przegrana w ćwierćfinale
xR, przegrana w x rundzie
A, brak startu
NH, turniej nie odbył się
Występy w grze pojedynczej
| Turniej | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 | 2023 | 2024 | 2025 | 2026 | Tytuły | Z–P | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Australian Open | A | A | A | A | Q1 | Q1 | A | A | A | 1R | Q3 | 0 / 1 | 0 – 1 | ||||||||||||||
| French Open | A | A | A | A | A | Q1 | A | Q2 | A | Q2 | F | 0 / 1 | 6 – 1 | ||||||||||||||
| Wimbledon | A | A | A | A | NH | Q1 | 2R | Q1 | A | Q1 | 1R | 0 / 2 | 1 – 2 | ||||||||||||||
| US Open | A | A | A | A | A | A | Q2 | A | Q1 | Q2 | 1R | 0 / 1 | 0 – 1 | ||||||||||||||
| Ranking na koniec roku | 900 | 588 | 336 | 220 | 220 | 343 | 154 | 349 | 165 | 133 | 0 / 5 | 7 – 5 | |||||||||||||||
Występy w grze podwójnej
| Turniej | 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022 | 2023 | 2024 | 2025 | 2026 | Tytuły | Z–P | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Australian Open | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | 0 / 0 | 0 – 0 | ||||||||||||||
| French Open | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | 0 / 0 | 0 – 0 | ||||||||||||||
| Wimbledon | A | A | A | A | NH | A | A | A | A | A | A | 0 / 0 | 0 – 0 | ||||||||||||||
| US Open | A | A | A | A | A | A | A | A | A | A | 2R | 0 / 1 | 1 – 1 | ||||||||||||||
| Ranking na koniec roku | – | 828 | 344 | 372 | 429 | 397 | 199 | 411 | 183 | 108 | 0 / 1 | 1 – 1 | |||||||||||||||
Występy w grze mieszanej
Maja Chwalińska nigdy nie startowała w rozgrywkach gry mieszanej podczas turniejów wielkoszlemowych.
Finały turniejów WTA
| Legenda | |
|---|---|
| Wielki Szlem | |
| Igrzyska olimpijskie | |
| WTA Tour Championships | |
| od 2021 |
|
| WTA 1000 (obowiązkowe) | |
| WTA 1000 (nieobowiązkowe) | |
| WTA 500 | |
| WTA 250 | |
| WTA 125 | |
Gra pojedyncza 2 (1–1)
| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwniczka | Wynik finału |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Finalistka | 1. | 6 czerwca 2026 | French Open | Ceglana | 3:6, 2:6 | |
| Zwyciężczyni | 1. | 18 października 2026 | Wuhan | Twarda | 2:6, 6:4, 6:2 |
Finały turniejów WTA 125
Gra pojedyncza 3 (3–0)
| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwniczka | Wynik finału |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Zwyciężczyni | 1. | 8 grudnia 2024 | Florianópolis | Ceglana | 6:1, 6:2 | |
| Zwyciężczyni | 2. | 7 września 2025 | Montreux | Ceglana | 6:1, 6:2 | |
| Zwyciężczyni | 3. | 19 kwietnia 2026 | Oeiras | Ceglana | 6:1, 6:3 |
Gra podwójna 5 (3–2)
| Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partnerka | Przeciwniczki | Wynik finału |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Zwyciężczyni | 1. | 1 grudnia 2024 | Buenos Aires | Ceglana | 6:4, 3:6, 10–7 | ||
| Zwyciężczyni | 2. | 7 grudnia 2024 | Florianópolis | Ceglana | 7:6(3), 6:3 | ||
| Zwyciężczyni | 3. | 22 marca 2025 | Antalya | Ceglana | 4:6, 6:3, 10–2 | ||
| Finalistka | 1. | 29 marca 2025 | Antalya | Ceglana | 6:3, 5:7, 3–10 | ||
| Finalistka | 2. | 14 marca 2026 | Antalya | Ceglana | 6:7(7), 4:6 |
Finały turniejów ITF
| turnieje z pulą nagród 100 000 $ (W100) |
| turnieje z pulą nagród 80 000 $ (W80) |
| turnieje z pulą nagród 60 000 $ (W75) |
| turnieje z pulą nagród 40 000 $ (W50) |
| turnieje z pulą nagród 25 000 $ (W35) |
| turnieje z pulą nagród 15 000 $ (W15) |
Gra pojedyncza 11 (7–4)
| Rezultat | Data | Turniej | ($) | Naw. | Przeciwniczka | Wynik | |
| Finalistka | 1. | 18/02/2017 | 15 000 | Twarda (hala) | 4:6, 1:6 | ||
| Zwyciężczyni | 1. | 28/07/2019 | 25 000 | Ceglana | 6:3, 6:4 | ||
| Zwyciężczyni | 2. | 04/08/2019 | 25 000 | Ceglana | 7:6(5), 6:4 | ||
| Zwyciężczyni | 3. | 11/08/2019 | 60 000 | Ceglana | 6:3, 6:0 | ||
| Zwyciężczyni | 4. | 16/01/2022 | 25 000 | Ceglana | 6:4, 6:4 | ||
| Finalistka | 2. | 13/02/2022 | 25 000 | Twarda (hala) | 3:6, 7:6(2), 5:7 | ||
| Zwyciężczyni | 5. | 08/05/2022 | 60 000 | Ceglana | 7:5, 6:3 | ||
| Finalistka | 3. | 28/01/2024 | 60 000+H | Twarda (hala) | 6:3, 0:6, 4:6 | ||
| Finalistka | 4. | 12/05/2024 | 60 000 | Ceglana | 3:6, 0:6 | ||
| Zwyciężczyni | 6. | 07/07/2024 | 60 000 | Ceglana | 6:3, 6:2 | ||
| Zwyciężczyni | 7. | 21/07/2024 | 60 000 | Twarda | 7:5, 6:1 |
Gra podwójna 21 (11–10)
| Rezultat | Data | Turniej | ($) | Naw. | Partnerka | Przeciwniczki | Wynik | |
| Finalistka | 1. | 23/09/2016 | 15 000 | Ceglana | 6:7(5), 6:3, 10–12 | |||
| Zwyciężczyni | 1. | 17/02/2017 | 15 000 | Twarda (hala) | 6:4, 6:4 | |||
| Zwyciężczyni | 2. | 30/06/2018 | 25 000 | Ceglana | 6:1, 6:4 | |||
| Zwyciężczyni | 3. | 11/08/2018 | 25 000 | Ceglana | 3:6, 7:6(5), 10–1 | |||
| Finalistka | 2. | 04/11/2018 | 60 000 | Twarda (hala) | 0:6, 4:6 | |||
| Finalistka | 3. | 16/02/2019 | 25 000 | Twarda (hala) | 4:6, 3:6 | |||
| Zwyciężczyni | 4. | 13/04/2019 | 25 000 | Twarda (hala) | 6:4, 3:6, 11–9 | |||
| Zwyciężczyni | 5. | 10/08/2019 | 60 000 | Ceglana | 6:4, 6:1 | |||
| Finalistka | 4. | 18/12/2020 | 25 000 | Twarda (hala) | 5:7, 1:6 | |||
| Finalistka | 5. | 29/10/2021 | 25 000 | Twarda (hala) | 2:6, 4:6 | |||
| Finalistka | 6. | 06/11/2021 | 25 000 | Twarda (hala) | 3:6, 4:6 | |||
| Finalistka | 7. | 27/11/2021 | 25 000 | Twarda (hala) | 6:3, 2:6, 8–10 | |||
| Zwyciężczyni | 6. | 04/12/2021 | 25 000 | Dywanowa (hala) | 7:5, 6:4 | |||
| Zwyciężczyni | 7. | 30/04/2022 | 60 000 | Ceglana | 2:6, 6:4, 10–7 | |||
| Zwyciężczyni | 8. | 06/05/2023 | 60 000 | Ceglana | 6:0, 7:6(5) | |||
| Finalistka | 8. | 23/06/2023 | 100 000 | Trawiasta | 6:7(10), 6:7(5) | |||
| Finalistka | 9. | 16/12/2023 | 25 000 | Twarda | 4:6, 6:3, 11–13 | |||
| Finalistka | 10. | 13/01/2024 | 40 000 | Twarda | 5:7, 6:7(3) | |||
| Zwyciężczyni | 9. | 18/02/2024 | 60 000 | Dywanowa (hala) | 6:4, 7:5 | |||
| Zwyciężczyni | 10. | 29/06/2024 | 60 000 | Ceglana | 6:3, 2:6, 10–6 | |||
| Zwyciężczyni | 11. | 31/05/2025 | 60 000 | Ceglana | 6:0, 6:3 |
Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych
Gra podwójna (1)
| Końcowy wynik | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partnerka | Przeciwniczki | Wynik finału |
| Finalistka | 2017 | Twarda | 1:6, 6:7(4) |
Puchar Federacji
Gra podwójna
| Rok | Runda | Data i miejsce | Przeciwnik | Nawierzchnia | Partnerka | Rywalki | Zwycięstwo/Porażka | Rezultat |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 2019 | Europa/Afryka Grupa I | 6–9 lutego 2019 Zielona Góra, Polska |
Twarda (hala) | Alicja Rosolska | Maria Jespersen Hannah Viller Møller |
Zwycięstwo | 6:0, 6:3 | |
| 2020 | 5–8 lutego 2020 Esch-sur-Alzette, Luksemburg |
Kaja Juvan Pia Lovrič |
Porażka | 5:7, 0:6 | ||||
| Magdalena Fręch | Ayla Aksu İpek Öz |
Zwycięstwo | 6:3, 6:4 |
Zwycięstwa nad zawodniczkami klasyfikowanymi w danym momencie w czołowej dziesiątce rankingu WTA
| Rok | 2026 | Łącznie |
| Wygrane | 1 | 1 |
| Lp. | Zawodnik | Ranking | Turniej | Nawierzchnia | Runda | Wynik |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026 | ||||||
| 1. | Nr 9 | Wuhan Open, Wuhan | Twarda | półfinał | 7:5, 6:1 | |
Wyróżnienia
- Tytuł „Honorowej Obywatelki Miasta Dąbrowa Górnicza” (2026)[38]
Przypisy
- ↑ Maja Chwalinska [online], Women’s Tennis Association [dostęp 2026-06-02] (ang.).
- ↑ a b „Nawet tego nie prostowaliśmy”. Tata Chwalińskiej tłumaczy zagadkowy fakt [online], sport.interia.pl, 2 czerwca 2026 [dostęp 2026-06-04] (pol.).
- ↑ Strefa Kibica – Roland Garros 2026. Gmina i Miasto Miechów. [dostęp 2026-06-05]. (pol.).
- ↑ Maja Chwalińska walczy o tytuł królowej Paryża [online], Rzeczpospolita [dostęp 2026-06-06].
- ↑ Z bielskich Komorowic do finału Rolanda Garrosa. To oni wychowali i wierzyli w talent Mai Chwalińskiej [online], bielsko.biala.pl [dostęp 2026-06-06].
- ↑ Rafał Smoliński: Wielkie zmiany u Mai Chwalińskiej. Tenisistka zakończyła współpracę z trenerem, który odkrył jej talent. Sportowe Fakty, 2020-06-11. [dostęp 2022-06-29]. (pol.).
- ↑ Polskie tenisistki wygrały Halowe Drużynowe Mistrzostwa Europy!. WP SportoweFakty. [dostęp 2017-01-21]. (pol.).
- ↑ Polki mistrzyniami Europy! Rosjanki pokonane. Polsat Sport. [dostęp 2017-01-21]. (pol.).
- ↑ Maja Chwalińska z zespołem narodowym wywalczyła brązowy medal. Dąbrowa Górnicza – NaszeMiasto.pl. [dostęp 2017-01-21]. (pol.).
- ↑ Maja Chwalińska i Iga Świątek Mistrzyniami Europy !!!. Tenis Bielsko. [dostęp 2017-01-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2 lutego 2017)]. (pol.).
- ↑ Iga Świątek i Kacper Żuk deblowymi mistrzami Europy!. Klub Tenisowy Legia Warszawa. [dostęp 2017-01-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (13 marca 2017)]. (pol.).
- ↑ Mistrzostwa Europy kadetów w Moskwie. Polski-Tenis.pl. [dostęp 2017-01-21]. (pol.).
- ↑ Junior Fed Cup by BNP Paribas. ITF. s. 8. [dostęp 2017-01-21]. (ang.).
- ↑ Junior Fed Cup – Polki mistrzyniami świata. Polski-Tenis.pl. [dostęp 2017-01-21]. (pol.).
- ↑ Mistrzostwa Europy do lat 18, 16 i 14 [online], Polski-Tenis.pl [dostęp 2017-07-30] (pol.).
- ↑ 2017 European Junior Championships 16 & Under: Girls Singles 16 Main Draw [online], Tennis Europe [dostęp 2017-07-30] (ang.).
- ↑ 2018 European Junior Championships [online], ITF Tennis [dostęp 2018-07-30] (ang.).
- ↑ Clara Tauson za mocna. Maja Chwalińska wicemistrzynią Europy juniorek [online], WP SportoweFakty [dostęp 2018-07-30] (pol.).
- ↑ Polska Agencja Prasowa, Polska tenisistka zawiesza karierę z powodów zdrowotnych [online], TVP Sport, 30 czerwca 2021 [dostęp 2021-06-30] (pol.).
- ↑ Adam Barabasz: Maja Chwalińska: „Nie było treningu, żebym nie płakała”. Nikt nie zauważył podstępnej choroby. TVN, 2021-11-03. [dostęp 2022-01-16]. (pol.).
- ↑ Antoni Cichy: Maja Chwalińska o meczu z samą sobą i depresją. „Każde pytanie wywoływało łzy”. TVP, 2021-12-03. [dostęp 2022-01-16]. (pol.).
- ↑ Paweł Żurek, Polka wygrała 7:5 i nagle dramat. Smutny finał meczu w Australian Open [online], Sport.pl, 15 stycznia 2026 [dostęp 2026-09-07].
- ↑ Telewizja Polska S.A, 0:6. Polka nie dała rady mistrzyni wielkoszlemowej [online], sport.tvp.pl, 5 lutego 2026 [dostęp 2026-09-07].
- ↑ Życiowy awans Mai Chwalińskiej w rankingu WTA! Wielki skok stał się faktem [online], Przegląd Sportowy, 19 kwietnia 2026 [dostęp 2026-09-07].
- ↑ Mariusz Czykier: Maja Chwalińska wygrała z Qinwen Zheng i awansowała do drugiej rundy turnieju Roland Garros 2026. 2026-05-25. [dostęp 2026-06-03].
- ↑ Paris heartbreak: Chwalińska falls to Andreeva in French Open final [online], tvpworld.com [dostęp 2026-06-06] (ang.).
- ↑ Finał Roland-Garros pozwoli Mai Chwalińskiej... skupić się na tenisie | Flashscore.pl [online], www.flashscore.pl [dostęp 2026-09-07].
- ↑ Maja Chwalińska znów w akcji! Polka zaczyna rywalizację na Wimbledonie [NA ŻYWO] Tenis – Sport.pl [online], www.sport.pl [dostęp 2026-06-29].
- ↑ Telewizja Polska S.A, To już pewne. Chwalińska wycofała się z turnieju [online], sport.tvp.pl, 30 czerwca 2026 [dostęp 2026-09-06].
- ↑ Wirtualna Polska Media, Są nowe wieści ws. Chwalińskiej. Wycofała się z turnieju [online], sportowefakty.wp.pl [dostęp 2026-09-06].
- ↑ Udany tylko początek. Kompletnie bezradna Chwalińska żegna się z Toronto [online], Eurosport Polska, 4 sierpnia 2026 [dostęp 2026-09-06].
- ↑ Telewizja Polska S.A, Rosjanka z rewanżem na Chwalińskiej. Pogoda płatała figle [online], sport.tvp.pl, 18 sierpnia 2026 [dostęp 2026-09-06].
- ↑ https://eurosport.tvn24.pl/tenis/wta-monterrey/2026/maja-chwalinska-odpadla-w-cwiercfinale-debla-turnieju-wta-500-w-monterrey_sto23331898/story.shtml.
- ↑ Chwalińska odpadła z US Open. Amerykanka nie miała litości [online], sport.tvp.pl, 31 sierpnia 2026 [dostęp 2026-09-06].
- ↑ Piotr Kubica, Maja Chwalińska odpada po raz drugi. Porażka w II rundzie debla w US Open [online], Beskidzka24, 6 września 2026 [dostęp 2026-09-06].
- ↑ Noah Poser: Chwalinska’s breakout season reaches new heights with a WTA 1000 title in Wuhan. WTA Tour, 2026-10-18. [dostęp 2026-10-18]. (ang.).
- ↑ Wielki finał w Wuhan! Chwalińska gra o życiowy sukces [NA ŻYWO] – Sport.pl [online], www.sport.pl [dostęp 2026-10-18].
- ↑ Uchwały Rady Miejskiej w sprawie nadania tytułu „Honorowa Obywatelka Miasta Dąbrowa Górnicza” [online], www.bip.dabrowa-gornicza.pl [dostęp 2026-10-18].
Bibliografia
- Profil na stronie WTA [online], Women’s Tennis Association [dostęp 2026-06-16] (ang.).
- Profil na stronie ITF [online], International Tennis Federation [dostęp 2026-06-16] (ang.).
- Profil na stronie Pucharu Billie Jean King [online], Billie Jean King Cup [dostęp 2026-06-16] (ang.).