Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Margaret Hamilton


Margaret Hamilton
Ilustracja
Margaret Hamilton (1995)
Państwo działania

 Stany Zjednoczone

Data i miejsce urodzenia

17 sierpnia 1936
Paoli (Indiana)

Data i miejsce śmierci

30 września 2026
Cambridge (Massachusetts)

Pełne imię i nazwisko

Margaret Elaine Hamilton

Specjalność: informatyka
Alma Mater

Uniwersytet Michigan, Earlham College

informatyk, inżynier oprogramowania
uczelnia

Projekt SAGE w Lincoln Lab

Okres zatrudn.

1961–1963

agencja kosmiczna

NASA

firma

Higher Order Software (jako dyrektor zarządzająca)

Okres zatrudn.

1976–1984

 
firma

Hamilton Technologies, Inc. (jako dyrektor zarządzająca)

Okres zatrudn.

1986–

Odznaczenia
Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone)

Margaret Elaine Hamilton (z domu Heafield; ur. 17 sierpnia 1936 w Paoli[1], zm. 30 września 2026 w Cambridge[2]) – amerykańska informatyczka, inżynierka oprogramowania i przedsiębiorczyni[3]. Była dyrektor ds. inżynierii oprogramowania[4] w Laboratorium Instrumentacji Massachusetts Institute of Technology. Wraz z kierowanym przez siebie zespołem opracowała oprogramowanie systemu pokładowego programu kosmicznego „Apollo”[5][6][7]. W 1986 roku założyła i została dyrektor generalną Hamilton Technologies, Inc., w Cambridge, w stanie Massachusetts. Firma została stworzona wokół systemów języka uniwersalnego opartych na jej paradygmacie Rozwoju Przed Faktem (DBTF) dla projektowania systemów i oprogramowania[8]. Stworzyła termin „inżynieria oprogramowania”, ang. software engineering[9][10].

Margaret Hamilton opublikowała ponad 130 artykułów, rozpraw i raportów o ok. 60 projektach i 6 znaczących programach, w których brała udział[11].

22 listopada 2016 roku prezydent USA Barack Obama odznaczył Margaret Hamilton Medalem Wolności[12][13] za jej pracę, która doprowadziła do opracowania pokładowego oprogramowania lotu misji Apollo – misji NASA na Księżyc.

Życiorys

Hamilton stojąca obok wydruku kodu programu nawigacyjnego, który ona i jej zespół MIT napisali dla projektu Apollo.

Margaret Heafield urodziła się w Paoli, w stanie Indiana, jej rodzice to Kenneth Heafield i Ruth Esther Heafield (z domu Partington). Po ukończeniu Liceum Hancock w 1954 roku studiowała matematykę na Uniwersytecie w Michigan w 1955 roku, a następnie uzyskała tytuł licencjata (bachelor of arts) z matematyki i specjalizację z filozofii z Earlham College w 1958 roku. Po ukończeniu szkoły krótko uczyła matematyki i francuskiego w szkole średniej, aby wesprzeć swojego męża w trakcie studiów na Harvardzie, a ostatecznym celem było uzyskanie dyplomu ukończenia studiów w późniejszym czasie. W końcu przeprowadziła się do Bostonu w stanie Massachusetts, z zamiarem ukończenia studiów magisterskich na Brandeis University.

Inspiracją do kontynuacji studiów z dziedziny matematyki abstrakcyjnej poza światem technologii, stanowiły postacie jej ojca, filozofa i poety, a także jej dziadka, dyrektora szkoły. Mawiała, że to właśnie oni zainspirowali ją do specjalizacji z filozofii. W 1960 roku zajęła tymczasowe stanowisko w MIT, aby opracować oprogramowanie do przewidywania pogody na komputerach LGP-30 i PDP-1 (w Marvin Minsky's Project MAC) dla profesora Edwarda Nortona Lorenza w dziale meteorologii. W tamtym czasie informatyka i inżynieria oprogramowania nie były jeszcze dyscyplinami; zamiast tego programiści nauczyli się tej pracy z praktycznym doświadczeniem.

W latach 60. pisała oprogramowanie dla MIT i Air Force Cambridge Research Laboratories[14].

Projekt SAGE

Projekt SAGE był modyfikacją projektu Whirlwind rozpoczętego przez MIT w celu stworzenia systemu komputerowego do symulacji lotów. SAGE został przekształcony w system służący do celów typowo wojskowych około 1951 roku. Dzięki siatce radarów połączonych z komputerami miał wykrywać m.in. radzieckie bombowce[15][14][16]. Hamilton pracowała nad tym systemem w latach 1961–1963 w Lincoln Lab, gdzie była jedną z programistek[15]. Pracowała wówczas na komputerze AN/FSQ-7[17].

Hamilton opowiadała o swojej pracy nad SAGE tak[17]:

Kiedy ktoś zaczynał pracę w tej organizacji, zwykle przydzielano mu program, którego nikt wcześniej nie potrafił zrozumieć ani uruchomić. Kiedy ja zaczynałam, również mi go przydzielono. Okazało się, że program był dość skomplikowany, a osoba, która go napisała, czerpała satysfakcję z tego, że wszystkie komentarze były po grecku i po łacinie. Przydzielono mi więc ten program i rzeczywiście udało mi się go uruchomić. Co więcej, wyniki również drukował po łacinie i po grecku. Byłam pierwszą osobą, której udało się go uruchomić.

Hamilton wspominała również, że to właśnie przy pracy nad SAGE zaczęła rozumieć wagę jakości oprogramowania, a w szczególności stabilności działania. Zawieszenie się programu powodowało uruchomienie alarmu, który widzieli inni programiści i operatorzy systemu SAGE[15].

NASA

W 1963 roku wróciła do pracy na uczelni MIT, pomagając w pracach nad systemem do badania pogody[14]. Dzięki temu powrotowi miała później okazję dołączyć do zespołu programistów pracujących w ramach MIT Instrumentation Laboratory, którzy już od 1961 roku zajmowali się misjami z programu Apollo. Gdy zaczynała, misje były jeszcze na etapie przygotowywania bezzałogowego lądowania. Jej pierwszy program był związany z tablicami punktów orientacyjnych na Księżycu. Już po starcie misji okazało się, że tabele zostały wprowadzone odwrotnie niż powinny. Mimo tego misja przebiegła pomyślnie[17][18].

Jak wspominała, przy kolejnej misji nadal był traktowana jak początkująca programistka i według niej dlatego przydzielono jej wykonanie programu, który był programem awaryjnym i jako taki nie miał być nigdy uruchomiony. Nawet nazwała ten program „Forget it” (dosł. „Zapomnij o tym”). Program okazał się jednak kluczowy, kiedy niespodziewany scenariusz wydarzył się i Hamilton została ekspertką, a sterowanie zostało przekazane do „Forget it”[17].

Hamilton, podczas jej pracy jako inżynierka oprogramowania programu Apollo

W późniejszym czasie Hamilton przewodziła zespołowi programistów, który był odpowiedzialny za pisanie kodu dla komputera pokładowego w programie Apollo oraz testowanie i certyfikację różnych elementów programu[19][20]. Zespół został przez nią nazwany Software Engineering Division, co jest o tyle nietypowe, że dziedzina software engineering (inżynieria oprogramowania) jeszcze wówczas nie istniała; koledzy żartowali z niego. Były to wszak początki programowalnych komputerów i procesy związane z tworzeniem oprogramowania dopiero powstawały[10][17].

W pracy dla NASA zajmowała się przede wszystkim projektowaniem oprogramowania systemowego, wykrywaniem i obsługą błędów oraz zapewnianiem niezawodności. Wraz z zespołem opracowywała mechanizmy związane z szeregowaniem priorytetowym i przetwarzaniem asynchronicznym. Zajmowała się również testowaniem end-to-end(inne języki) oraz mechanizmami wspomagania decyzji człowieka, w tym wyświetlaniem komunikatów o wysokim priorytecie. Opracowane pod jej kierownictwem rozwiązania odegrały istotną rolę podczas lądowania załogowej misji Apollo 11, kiedy to komputer pokładowy, mimo przeciążenia, pomógł w ukończeniu misji[21][22].

Dziedzictwo

Oficjalne zdjęcie NASA (1989)

Kod misji Apollo został odtajniony i w lipcu 2016 trafił do GitHub-a[23]. Zajmuje nieco ponad 3 MB[24].

Nagrody

  • W 1986 roku otrzymała nagrodę Augusty Ady Lovelace od Stowarzyszenia Kobiet Ery Komputeryzacji[25]. Nagroda ta przyznawana jest osobom, które wyróżniły się w jednym (lub obu) z obszarów: 1. Wybitne naukowe i techniczne osiągnięcia i 2. Wyjątkowa zasługi dla społeczności informatyków poprzez swoje osiągnięcia i wkład w sprawie kobiet w informatyce[26].
  • W 2003 roku otrzymała od NASA Nagrodę za Wybitny Czyn w Przestrzeni Kosmicznej (ang. NASA Exceptional Space Act Award) w uznaniu jej wkład naukowy i techniczny w misję Apollo[21].
  • W 2009 roku otrzymała Nagrodę dla Wybitnych Absolwentów Earlham College[25].
  • W 2016 roku została laureatką prezydenckiego Medalu Wolności, najwyższego odznaczenia cywilnego w Stanach Zjednoczonych[27].

Publikacje

  • M. Hamilton, Inside Development Before the Fact, cover story, Special Editorial Supplement, 8ES-24ES. Electronic Design, Apr. 1994.
  • M. Hamilton, 001: A Full Life Cycle Systems Engineering and Software Development Environment, cover story, Special Editorial Supplement, 22ES-30ES. Electronic Design, Jun. 1994.
  • M. Hamilton, Hackler, W.R., Deeply Integrated Guidance Navigation Unit (DI-GNU) Common Software Architecture Principles (revised dec-29-2004), DAAAE30-02-D-1020 and DAAB07-98-D-H502/0180, Picatinny Arsenal, NJ, 2003–2004.
  • M. Hamilton and W.R. Hackler, Universal Systems Language for Preventative Systems Engineering, Proc. 5th Ann. Conf. Systems Eng. Res. (CSER), Stevens Institute of Technology, Mar. 2007, paper #36.
  • M. Hamilton and W.R. Hackler, A Formal Universal Systems Semantics for SysML, 17th Annual International Symposium, INCOSE 2007, San Diego, CA, Jun. 2007.
  • M. Hamilton and W.R. Hackler, Universal Systems Language: Lessons Learned from Apollo, IEEE Computer, Dec. 2008.

Przypisy

  1. ↑ K. Wayne 2011 ↓.
  2. ↑ Margaret Hamilton, computing pioneer who led software development for the Apollo program, dies at 90 [online], MIT News | Massachusetts Institute of Technology, 7 października 2026 [dostęp 2026-10-08] (ang.).
  3. ↑ Wasielewska 2020 ↓, s. 32.
  4. ↑ „NASA Software Engineering Division/Code 580”.
  5. ↑ NASA Office of Logic Design „About Margaret Hamilton” (Last Revised: February 03, 2010).
  6. ↑ To dzięki tej genialnej matematyczce astronauci bezpiecznie wracali z kosmosu, „Business Insider”, 25 sierpnia 2016 [dostęp 2016-11-23] (pol.).
  7. ↑ Aleksandra Bulaczek, Kobiety w branży IT, „gazetalubuska.pl” [dostęp 2016-11-23].
  8. ↑ M. Hamilton, W.R. Hackler (December 2008).
  9. ↑ NASA – NASA Engineers and Scientists-Transforming Dreams Into Reality [online], www1.nasa.gov [dostęp 2026-10-08] [zarchiwizowane z adresu 2010-06-29] (ang.).
  10. ↑ a b Lori Cameron, First Software Engineer [online], IEEE Computer Society, 5 października 2018 [dostęp 2026-10-08] (ang.).
  11. ↑ About Margaret Hamilton [online], klabs.org, 2010 [dostęp 2018-03-26] [zarchiwizowane z adresu 2026-10-02] (ang.).
  12. ↑ Wasielewska 2020 ↓, s. 31.
  13. ↑ Piękny gest Obamy na koniec kadencji. Medale Wolności dla Michaela Jordana, Roberta De Niro, Diany Ross i.... gazeta.pl, 2016-11-23. [dostęp 2016-11-23].
  14. ↑ a b c Tiffany K. Wayne, American women Science since 1900 [online], archive.org, 2011, s. 506–507 [dostęp 2026-10-08].
  15. ↑ a b c Dag Spicer, 2017 CHM Fellow Margaret Hamilton [online], CHM, 27 kwietnia 2017 [dostęp 2026-10-08] (ang.).
  16. ↑ SAGE: Semi-Automatic Ground Environment Air Defense System | MIT Lincoln Laboratory [online], www.ll.mit.edu [dostęp 2026-10-08].
  17. ↑ a b c d e Margaret Hamilton’s introduction, [w:] Apollo Guidance Computer History Project, authors.library.caltech.edu, 27 lipca 2001 [dostęp 2018-03-26] [zarchiwizowane 2009-10-16] (ang.).
  18. ↑ Maia Weinstock, Scene at MIT: Margaret Hamilton’s Apollo code [online], MIT News | Massachusetts Institute of Technology, 17 sierpnia 2016 [dostęp 2026-10-08] (ang.).
  19. ↑ NASA – NASA Engineers and Scientists-Transforming Dreams Into Reality, nasa.gov [dostęp 2018-03-26] [zarchiwizowane 2023-04-10] (ang.).
  20. ↑ David G. Hoag, The history of Apollo on-board guidance, navigation, and control, klabs.org, Cambridge 1976 [zarchiwizowane 2005-02-26].
  21. ↑ a b Michael Braukus, NASA – NASA Honors Apollo Engineer [online], www.nasa.gov [dostęp 2026-10-08] [zarchiwizowane z adresu 2003-09-06] (ang.).
  22. ↑ Scene at MIT: Margaret Hamilton’s Apollo code [online], MIT News | Massachusetts Institute of Technology, 17 sierpnia 2016 [dostęp 2026-10-08] (ang.).
  23. ↑ Wojciech Brzeziński, Odtajniono kod programu misji na Księżyc, „Tygodnik Powszechny”, www.tygodnikpowszechny.pl, 18 lipca 2016 [dostęp 2016-11-23].
  24. ↑ Original Apollo 11 Guidance Computer (AGC) source code for the command and lunar modules...
  25. ↑ a b 2009 Outstanding Alumni and Distinguished Service Awards [online], Earlham Collage [dostęp 2019-07-20] [zarchiwizowane z adresu 2020-09-28] (ang.).
  26. ↑ „Ada Lovelace Awards”.
  27. ↑ „President Obama Names Recipients of the Presidential Medal of Freedom”.

Bibliografia

  • Tiffany K. Wayne: American Women of Science Since 1900. ABC-CLIO, 2011. ISBN 1-59884-158-0.
  • Karolina Wasielewska: Cyfrodziewczyny. Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2020. ISBN 978-83-66232-87-7.