Max Wertheimer
Max Wertheimer | |
| Data i miejsce urodzenia |
15 kwietnia 1880 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
12 października 1943 |
| Profesor | |
| Specjalność: psychologia postaci, filozofia umysłu, | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1903 – filozofia |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia |
Uniwersytet Frankfurcki |
Max Wertheimer (ur. 15 kwietnia 1880 w Pradze, zm. 12 października 1943 w New Rochelle, Nowy Jork) – niemiecki psycholog i filozof, jeden z założycieli psychologii Gestalt.
Życiorys
Urodził się w Pradze, w rodzinie mieszczańskiej. Początkowo studiował prawo na Uniwersytecie Praskim, lecz w związku z zainteresowaniem filozofią oraz psychologią przeniósł się na Uniwersytet Berliński. Ostatecznie obronił w 1903 roku doktorat na Uniwersytecie w Würzburgu[1]. Od 1916 do 1925 roku wykładał w Berlinie jako privatdozent, a od 1929 roku na stanowisku profesora na Uniwersytecie Frankfurckim[2]. W 1933 roku, po objęciu władzy przez nazistów opuścił Niemcy i wyemigrował do Stanów Zjednoczonych[3]. Tam też pracę jako wykładowca psychologii na prywatnej uczelni The New School for Social Research[4], która umożliwiała podjęcie pracy badawczej wygnanym naukowcom[5]. Wykładał również jako profesor wizytujący m.in. na Uniwersytecie Columbia[6] , prowadził również wykłady gościnne na kilku innych uczelniach amerykańskich[7].
Wyszedł za Annę Caro, para miała czwórkę dzieci[1].
Praca naukowa
Od 1910 roku zajmował się głównie psychologią, będąc jednocześnie pracownikiem Instytutu Psychologii na Uniwersytecie Frankfurckim. Zainteresowania badawcze Wertheimera oscylowały wokół problematyki percepcji oraz teorii uczenia się. Współpracował z Wolfgangiem Köhlerem i Kurtem Koffką, prowadząc badania na temat postrzegania iluzji, współtworząc tzw. szkołę berlińską. W 1912 roku opublikował pracę Doświadczalne studia odruchu percepcji, która stanowiła podstawę do opracowania koncepcji psychologii Gestalt. Po emigracji do Stanów Zjednoczonych starał się propagować swoje założenia, będąc prekursorem psychologii postaci[2], jednocześnie pisząc eseje dotyczące pojęć wolności i demokracji[8]. Pisał głównie artykuły naukowe, pod koniec życia ukończył jedyną książkę Productive Thinking, którą wydano pośmiertnie w 1945 roku[1].
Przypisy
- ↑ a b c Patel 2018 ↓, s. 3.
- ↑ a b Max Wertheimer | Research Starters | EBSCO Research [online], EBSCO [dostęp 2025-12-27] (ang.).
- ↑ Luchins i Luchins 1987 ↓, s. 70-71.
- ↑ Max Wertheimer | Histories of The New School [online], histories.newschool.edu [dostęp 2025-12-27].
- ↑ Luchins i Luchins 1987 ↓, s. 71-72.
- ↑ Luchins i Luchins 1987 ↓, s. 87-89.
- ↑ Luchins i Luchins 1987 ↓, s. 90-93.
- ↑ Luchins i Luchins 1987 ↓, s. 83-85.
Bibliografia
- A.S. Luchins, E.H. Luchins, Max Wertheimer in America: 1933-1943. Part 1, „Gestalt Theory"”, 9(2), 1987, s. 70-101.
- A. Patel, Person of the month: Max Wertheimer(1880-1943), „International Journal of Indian Psychology”, 6(2), 2018, s. 1-4.