Metoksyfenamina
|
| ||
| Ogólne informacje | ||
| Charakterystyka fizyczna | ||
| ciecz | ||
| Wzór Hilla |
C11H17NO | |
|---|---|---|
| Masa molowa |
179,26 g/mol | |
| Identyfikacja | ||
| Numer CAS | ||
| PubChem | ||
| DrugBank | ||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | ||
| Klasyfikacja medyczna | ||
| ATC | ||
Metoksyfenamina (łac. methoxyphenaminum) – wielofunkcyjny organiczny związek chemiczny, pochodna amfetaminy, o działaniu sympatykomimetycznym, działający nieselektywnie na receptory adrenergiczne β, stosowany w przeszłości jako lek rozszerzający oskrzela i przeciwalergiczny[5][6].
Metoksyfenamina została po raz pierwszy zsyntetyzowana w 1940 roku w laboratoriach firmy Upjohn przez zespół pod kierunkiem E.H. Woodruffa[7].
Obecnie znajduje się na liście leków zakazanych Światowej Agencji Antydopingowej (WADA)[6].
Przypisy
- ↑ Methoxyphenamine, [w:] PubChem [online], United States National Library of Medicine, CID: 4117 [dostęp 2020-11-17] (ang.).
- ↑ Metoksyfenamina [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: M1641 [dostęp 2020-11-17].
- ↑ Safety Data Sheet. Methoxyphenamine hydrochloride, Santa Cruz Biotechnology, 29 maja 2020, SC-235624 [dostęp 2020-11-17] (ang.).
- ↑ S.D. Roy, E.M. Hawes, G. McKay, E.D. Korchinski, K.K. Midha, Metabolism of methoxyphenamine in extensive and poor metabolizers of debrisoquin, „Clinical Pharmacology and Therapeutics”, 38 (2), 1985, s. 128–133, DOI: 10.1038/clpt.1985.148, PMID: 4017414 (ang.).
- ↑ Hagers Handbuch der Pharmazeutischen Praxis. Für Apotheker, Arzneimittelhersteller, Ärzte und Medizinalbeamte: Wirkstoffgruppen II Chemikalien und Drogen (A–AL), Paul Heinz List (red.), Ludwig Hörhammer (red.), Berlin–Heidelberg: Springer, 1969, DOI: 10.1007/978-3-662-25655-8, ISBN 978-0-387-04511-5 (niem.).
- ↑ a b Mario Thevis, Gerd Sigmund, Anja Koch, Sven Guddat, Hans H. Maurer, Doping control analysis of methoxyphenamine using liquid chromatography-tandem mass spectrometry, „European Journal of Mass Spectrometry”, 14 (3), 2008, s. 145–152, DOI: 10.1255/ejms.926, PMID: 18708694 (ang.).
- ↑ E.H. Woodruff, John P. Lambooy, William E. Burt, Physiologically Active Amines. III. Secondary and Tertiary β-Phenylpropylamines and β-Phenylisopropylamines, „Journal of the American Chemical Society”, 62 (4), 1940, s. 922–924, DOI: 10.1021/ja01861a060 (ang.).
Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.