Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Nick Cave


Nick Cave
Ilustracja
Nick Cave (2012)
Imię i nazwisko

Nicholas Edward Cave

Data i miejsce urodzenia

22 września 1957[1]
Warracknabeal

Instrumenty

fortepian, gitara, saksofon, harmonijka ustna, instrumenty klawiszowe, instrumenty perkusyjne

Gatunki

rock alternatywny, indie rock[2], post-rock[2], pop alternatywny[2], muzyka filmowa[2]

Zawód

muzyk, aktor, poeta, pisarz, kompozytor, scenarzysta

Aktywność

od 1973

Zespoły
Nick Cave and the Bad Seeds (od 1984)
Grinderman (2006–2011, 2013)
The Birthday Party (1980–1983)
The Boys Next Door (1976–1980)
Strona internetowa

Nick Cave, właśc. Nicholas Edward Cave (ur. 22 września 1957 w Warracknabeal[2]) – australijski muzyk, poeta, pisarz, kompozytor, scenarzysta i aktor, znany przede wszystkim z występów w zespole Nick Cave and the Bad Seeds[3].

Był także członkiem zespołów Grinderman, The Birthday Party i The Boys Next Door[4][5][6].

Kariera

Założyciel i członek The Boys Next Door – zespołu, który w późnych latach siedemdziesiątych zmienił nazwę na The Birthday Party. W 1983 The Birthday Party uległo rozwiązaniu, a dwóch jego członków – Nick Cave i Mick Harvey – założyło grupę Nick Cave and the Bad Seeds. Pozostałymi muzykami zakładającymi tę grupę byli Blixa Bargeld, gitarzysta w Einstürzende Neubauten, Barry Adamson i Hugo Race. Inspiracją dla tekstów wykorzystanych na płycie była ówczesna dziewczyna Nicka Cave’a, Anita Lane(inne języki), która została podana jako członkini zespołu.

Przez ponad 20 lat istnienia zespół Nick Cave and the Bad Seeds osiągnął znaczący sukces komercyjny, a niektóre jego utwory – w szczególności „Where the Wild Roses Grow” z płyty Murder Ballads, zaśpiewany przez Cave’a w duecie z Kylie Minogue – stały się światowymi przebojami.

Blixa Bargeld odszedł z zespołu w 2003, aby skupić się na pracy w Einstürzende Neubauten, a Mick Harvey opuścił go w 2009 roku. Nick Cave wraz z kilkoma osobami ze składu The Bad Seeds (Warren Ellis, Martyn P. Casey, Jim Sclavunos) założył poboczny projekt Grinderman i w 2007 roku wydał pod szyldem tego zespołu płytę Grinderman.

W 1989 została wydana jego pierwsza powieść pod tytułem „Gdy oślica ujrzała anioła”, natomiast w 2009 druga – „Śmierć Bunny’ego Munro”. Nick Cave jest współautorem wielu ścieżek dźwiękowych do filmów, m.in. Ghosts... of the Civil Dead, Propozycja, Zabójstwo Jesse’ego Jamesa przez tchórzliwego Roberta Forda, Droga, The Girls of Phnom Penh i The English Surgeon.

Cave jest członkiem tajnego stowarzyszenia znanego pod nazwą Sons of Lee Marvin.

W 2018 Cave uruchomił internetowy projekt The Red Hand Files, w ramach którego odpowiada na pytania nadsyłane przez odbiorców. Według opisu autora serwis powstał we wrześniu 2018 jako miejsce bezpośredniej rozmowy z fanami i nie jest monetyzowany[7].

W 2021 Cave i Ellis wydali album Carnage, a w 2022 ich współpracę dokumentował film This Much I Know to Be True w reżyserii Andrew Dominika. Film, po premierze na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie, udostępniono w serwisie MUBI; przedstawia on powstawanie utworów z albumów Ghosteen i Carnage[8].

30 sierpnia 2024 Nick Cave and the Bad Seeds wydali album Wild God. Płyta została wyprodukowana przez Cave’a i Ellisa, a zmiksował ją David Fridmann; w nagraniach uczestniczyli również Colin Greenwood i Luis Almau[9]. W 2025 ukazał się koncertowy album Live God, zawierający 18 nagrań z trasy Wild God Tour[10].

W 2025 w internecie udostępniono interaktywną wersję wystawy Stranger Than Kindness: The Nick Cave Exhibition. Pierwotnie otwarto ją w 2020 w Królewskiej Bibliotece Duńskiej w Kopenhadze; Cave był współkuratorem i współprojektantem ekspozycji[11].

Życie prywatne

W 1980 opuścił Australię i zamieszkał wraz z rodziną w Brighton. W czasach szkolnych Nick sprawiał dużo problemów, z tego powodu rodzice wysłali go do szkoły Caulfield Grammar School z internatem w Melbourne. Gdy miał 19 lat, jego ojciec zmarł w wypadku samochodowym. Rok później, w 1977, Cave zaczął brać narkotyki.

W latach 1990–1996 był mężem brazylijskiej dziennikarki Viviane Carneiro. W 1991 na świat przyszedł ich syn Luke. Jeszcze tego samego roku urodził się drugi syn piosenkarza, Jethro, który dorastał u boku matki Beau Lazenby w Australii. Cave poznał syna, gdy ten miał siedem lat.

W 1999 poślubił brytyjską modelkę Susie Bick(inne języki). Dzieci pary, bliźniacy Arthur i Earl, narodzili się w 2000 roku w Brighton. 14 lipca 2015 Arthur, mający 15 lat, spadł z klifu w Ovingdean i zmarł w wyniku obrażeń[12].

9 maja 2022 roku muzyk potwierdził śmierć Jethro[13].

Dyskografia

 Zobacz więcej w artykule Grinderman, w sekcji Dyskografia.
Inne albumy z udziałem Nicka Cave’a
  • 1996 – Current 93 – All the Pretty Little Horses
  • 1999 – Nick Cave i przyjaciele – W moich ramionach
  • 2001 – Nick Cave i Bruno Coulais – To Be By Your Side
  • 2009 – Nick Cave i Warren Ellis – White Lunar
  • 2021 – Nick Cave i Warren Ellis – Carnage
  • 2024 – Nick Cave i Warren Ellis – Back to Black: Original Motion Picture Score[14]
  • 2025 – Nick Cave i Warren Ellis – The Death of Bunny Munro: Original Series Soundtrack[15]

Publikacje

  • „King Ink”(inne języki), Black Spring Press, 1988, ISBN 1-880985-08-X (ang.)
    • „Król Inkaust”, wyd. Akia, 1997, tłum. Janina Kruczyńska, ISBN 83-85952-34-9
  • „And the Ass Saw the Angel”, Black Spring Press, 1989, ISBN 1-880985-72-1 (ang.)
    • „Gdy oślica ujrzała anioła”, Akia, 1996, tłum. Jan Kruk, ISBN 83-85952-24-1 (pol.)
    • „Gdy oślica ujrzała anioła”, Zysk i S-ka, 2006, tłum. Jerzy Łoziński, ISBN 978836751529 i ISBN 978-83-7506-008-9 (pol.)
  • „King Ink II”, Black Spring Press, 1997, ISBN 2-84261-053-9 (ang.)
    • „Król Inkaust II”, 1999, tłum. Janina Kruczyńska, ISBN 83-85952-45-4
  • „The Pocket Canons Bible Series: Authorised King James Version: The Gospel According to Mark: Introduction”, Penguin, 1998, ISBN 0-86241-796-1 (ang.)
  • „Complete Lyrics”, Penguin, 2001, ISBN 0-14-100515-7 (ang.)
  • „The Complete Lyrics: 1978–2006”, 2007
  • „The Death of Bunny Munro”, Canongate Books, 2009, ISBN 1-84767-376-7 (ang.)
    • „Śmierć Bunny’ego Munro”, Prószyński i S-ka, 2009, tłum. Dariusz Wójtowicz, ISBN 978-83-7648-231-6 (pol.)
  • „The Sick Bag Song” (2015)
    • „Pieśń torby na pawia”, 2016, tłum. Tadeusz Sławek, ISBN 978-83-65125-71-2
  • „Stranger Than Kindness”, Nick Cave, Christina Beck, Darcey Steinke (2020)
  • „The Little Thing”, Cave Things (2021)
  • „Faith, Hope, and Carnage”, Nick Cave, Seán O’Hagan (2022)
    • „Wiara, nadzieja i krwawa łaźnia”, Biuro Literackie, tłum. Tadeusz Sławek, ISBN 978-83-67249-21-8

Filmy dokumentalne

  • 20 000 dni na Ziemi (20,000 Days on Earth, 2014) – dramat dokumentalny w reżyserii Iaina Forsytha i Jane Pollard, przedstawiający fikcyjne 24 godziny z życia Cave’a. Film otrzymał na Sundance Film Festival nagrody za reżyserię i montaż w konkursie World Cinema Documentary[16].
  • One More Time with Feeling (2016) – film Andrew Dominika poświęcony okolicznościom powstawania albumu Skeleton Tree; zawiera nagrania studyjne i występy Nick Cave and the Bad Seeds[17].
  • This Much I Know to Be True (2022) – film Andrew Dominika o twórczej relacji Cave’a i Warrena Ellisa oraz powstawaniu materiału z albumów Ghosteen i Carnage[8].

Nagrody i wyróżnienia

Nick Cave w roku 2004
  • 2014 – Sundance Film Festival: nagrody za reżyserię i montaż w konkursie World Cinema Documentary dla filmu 20 000 dni na Ziemi[16].
  • 2007 – ARIA Awards: ARIA Hall of Fame
  • 2006 – Venice Film Festival: Gucci Award za scenariusz do The Proposition
  • 2005 – Q magazine: Q Classic Songwriter Award
  • 2005 – AFI Awards: najlepsza muzyka do filmu The Proposition
  • 2005 – Inside Film Awards: najlepsza muzyka do filmu The Proposition
  • 2005 – Film Critics Circle Of Australia Awards: najlepsza muzyka do filmu The Proposition
  • 2004 – Mojo: najlepszy album roku za Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus
  • 2001 – ARIA Awards: wykonawca roku za No More Shall We Part
  • 2001 – APRA Music Awards: The Ship Song w zestawieniu Top 30 Best Australian Songs
  • 1997 – APRA Music Awards: autor roku
  • 1997 – ARIA Awards: najlepsza muzyka do filmu To Have and to Hold
  • 1996 – ARIA Awards: piosenka roku, singel roku i najlepsze wydawnictwo pop za Where the Wild Roses Grow
  • 1990 – Time Out Magazine: książka roku za And the Ass Saw the Angel

Filmografia – scenarzysta

Rok Tytuł Funkcja
1988 Ghosts… of the Civil Dead współautor scenariusza[18]
2005 Propozycja (The Proposition) scenarzysta[18]
2012 Lawless scenarzysta[18]

Filmografia – role aktorskie

Nick Cave w roku 1986
Rok Tytuł Rola Reżyser
1987 Niebo nad Berlinem w roli samego siebie Wim Wenders
1988 Ghosts... of the Civil Dead Maynard John Hillcoat
1991 Johnny Suede Freak Storm Tom DiCillo
IDn4 w roli samego siebie Malga Kubiak
1996 Baby Trouble Hole piosenkarz Malga Kubiak
1997 Rhinoceros Hunting in Budapest Jerry Michael Haussman
2007 Zabójstwo Jesse’ego Jamesa przez tchórzliwego Roberta Forda muzyk w barze Andrew Dominik
2009 Koci fortepian (The Cat Piano) narrator Eddie White, Ari Gibson
2013 Love and Other Manias: The Story of Malga Kubiak w roli samego siebie Anneliese Holles
2014 20 000 dni na Ziemi Jane Pollard, Iain Forsyth
2015 B-MOVIE: Namiętność i dźwięk w Berlinie Zachodnim Jörg A. Hoppe, Heiko Lange i Klaus Maeck
2016 Piękne dni w Aranjuez (Les beaux jours d'Aranjuez) Wim Wenders

Przypisy

  1. ↑ Nick Cave w bazie IMDb (ang.)
  2. ↑ a b c d e Stephen Thomas Erlewine: Nick Cave Biography. AllMusic. [dostęp 2016-09-29]. (ang.).
  3. ↑ Mark Deming: Nick Cave & the Bad Seeds Biography. AllMusic. [dostęp 2016-09-29]. (ang.).
  4. ↑ Mark Deming: Grinderman Biography. AllMusic. [dostęp 2016-09-29]. (ang.).
  5. ↑ Stephen Thomas Erlewine: The Birthday Party Biography. AllMusic. [dostęp 2016-09-29]. (ang.).
  6. ↑ Will Lerner: Boys Next Door Biography. AllMusic. [dostęp 2016-09-29]. (ang.).
  7. ↑ About. The Red Hand Files. [dostęp 2026-09-18]. (ang.).
  8. ↑ a b This Much I Know to Be True. Nick Cave. [dostęp 2026-09-18]. (ang.).
  9. ↑ Nick Cave & The Bad Seeds New Album „Wild God”. Nick Cave, 2024-03-06. [dostęp 2026-09-18]. (ang.).
  10. ↑ Live God. Nick Cave. [dostęp 2026-09-18]. (ang.).
  11. ↑ Stranger Than Kindness: The Virtual Nick Cave Exhibition. Nick Cave, 2025-11-19. [dostęp 2026-09-18]. (ang.).
  12. ↑ Syn Nicka Cave’a przed śmiercią wziął LSD. muzyka.dziennik.pl, 2015-11-12. [dostęp 2017-01-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-25)]. (pol.).
  13. ↑ Nick Cave potwierdza śmierć syna Jethro Lazenby'ego. Kolejna taka tragedia w życiu muzyka. tvn24.pl, 2022-05-09. [dostęp 2022-08-11]. (pol.).
  14. ↑ Music. Nick Cave. [dostęp 2026-09-18]. (ang.).
  15. ↑ The Death of Bunny Munro. Nick Cave. [dostęp 2026-09-18]. (ang.).
  16. ↑ a b 20,000 Days on Earth. Nick Cave. [dostęp 2026-09-18]. (ang.).
  17. ↑ One More Time with Feeling. Nick Cave. [dostęp 2026-09-18]. (ang.).
  18. ↑ a b c Films. Nick Cave. [dostęp 2026-09-18]. (ang.).