Nitromannit
|
| ||
| Ogólne informacje | ||
| Charakterystyka fizyczna | ||
| bezbarwne ciało stałe[1] | ||
| Wzór Hilla |
C6H8N6O18 | |
|---|---|---|
| Inne wzory |
C6H8(ONO2)6 | |
| Masa molowa |
452,157 g/mol | |
| Identyfikacja | ||
| Numer CAS | ||
| PubChem | ||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | ||
Nitromannit, heksaazotan mannitolu, C6H8(ONO2)6 – organiczny związek chemiczny, ester kwasu azotowego i mannitu.
Materiał wybuchowy o prędkości detonacji 8260 m/s przy gęstości 1,73 g/cm³[2].
W temperaturze pokojowej jest to biała substancja krystaliczna o właściwościach wybuchowych, stosowana do wyrobu spłonek detonujących oraz w lecznictwie – ma działanie wazodylatacyjne, powoduje zwiotczenie ścian naczyń krwionośnych.
Przypisy
- ↑ a b c d e f Mannitol hexanitrate, [w:] GESTIS-Stoffdatenbank [online], Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung, ZVG: 490582 [dostęp 2023-08-23] (niem. • ang.).
- ↑ Mikołaj Korzun, 1000 słów o materiałach wybuchowych i wybuchu, Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1986, s. 122, ISBN 83-11-07044-X, OCLC 69535236.
Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.