Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Piaskarka algierska


Piaskarka algierska
Psammodromus algirus
(Linnaeus, 1758)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

gady

Rząd

łuskonośne

Rodzina

jaszczurkowate

Rodzaj

Psammodromus

Gatunek

piaskarka algierska

Synonimy
  • Lacerta algira Linnaeus, 1758[1]
  • Ameiua algira — Meyer, 1795[2]
  • Tropidosaura algira — Duméril & Bibron, 1839[2]
  • Psammodromus manuelae Busack, Salvador & Lawson, 2006[2]
  • Psammodromus jeanneae Busack, Salvador & Lawson, 2006[2]
Podgatunki[2]
  • P. algirus algirus (Linnaeus, 1758)
  • P. algirus doriae Bedriaga, 1886
  • P. algirus nollii Fischer, 1887
  • P. algirus ketamensis Galan, 1931
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]

Zasięg występowania
Mapa występowania

Piaskarka algierska (Psammodromus algirus) – gatunek gada z rodziny jaszczurkowatych (Lacertidae).

Wygląd

Smukła jaszczurka o małej głowie. Łuski grzbietowe i boczne silnie kilowate. Grzbiet od jasno- do ciemnobrązowego, względnie oliwkowy. Na bokach wyraźnie zarysowane w białawe lub żółte paski. W okolicy łopatki niebieska plama. Brzuch koloru białawego do zielonkawego. W okresie godowym samce mają pomarańczowo ubarwione boki głowy i podgarle.

Długość całkowita do 31 cm.

Występowanie

Występuje na Półwyspie Iberyjskim, w południowej Francji, na włoskiej wysepce Isola dei Conigli, w północnej Afryce – Algieria, Maroko, Tunezja.

Środowisko

Przebywa na terenach z bujną roślinnością zieloną, z obszarami silnie nasłonecznionymi.

Tryb życia

Jaszczurka aktywna przez cały dzień, głównie jednak w godzinach przed- i popołudniowych. Preferuje tereny z dużą ilością kryjówek. Potrafi się wspinać.

Zjada różne bezkręgowce: pająki, mrówki, szarańczaki, małe chrząszcze, także inne małe jaszczurki.

Rozród

Samica składa od 8–10 jaj, które zasypuje ziemią.

Przypisy

  1. ↑ C. Linnaeus: Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 203. (łac.).
  2. ↑ a b c d e P. Uetz & J. Hallermann, Psammodromus algirus, [w:] The Reptile Database [online] [dostęp 2025-07-31] (ang.).
  3. ↑ Crochet, P.-A. & Bouazza, A., Psammodromus algirus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2024, wersja 2025-1 [dostęp 2025-07-31] (ang.).

Bibliografia

  • Günter Diesener, Josef Reichholf: Płazy i gady. Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 138–139. ISBN 83-7129-440-9.