Queen of the Rodeo
| Wykonawca utworu z albumu The Treehouse Tapes | |
| Alice N’ Chains, Alice in Chains | |
| Wydany | |
|---|---|
| Nagrywany |
1986 w Music Bank, Seattle[1] |
| Gatunek |
country[4] • country metal[4] • country punk[5] • glam metal[6] • metal psychodeliczny[7] |
| Długość |
3:54 |
| Twórca |
Layne Staley • Jet Silver |
Queen of the Rodeo – utwór amerykańskiego zespołu muzycznego Alice N’ Chains. Tekst napisał Layne Staley, a muzykę skomponował Jet Silver. Pierwsze nagranie zrealizowano w 1986. Dwa lata później zespół Alice in Chains ponownie go zarejestrował, a nagranie zamieszczono na albumie demo The Treehouse Tapes (1988).
Utwór charakteryzuje się zróżnicowanym tempem; od wolniejszych, utrzymanych w gatunku country spokojniejszych elementów, po dynamiczne i szybkie wstawki, zahaczające o country punk i glam metal. Tekst ma charakter żartobliwy i opowiada o geju biorącym udział w rodeo.
W późniejszych latach koncertową wersję nagrania zamieszczono na dwóch wydawnictwach Alice in Chains: Music Bank (1999) i Live (2000).
Historia powstania i nagrania

Utwór „Queen of the Rodeo” został napisany na przełomie jesieni i zimy 1986, w czasie, gdy Layne Staley występował w glammetalowym zespole Alice N’ Chains. Muzykę skomponował Jet Silver, ówczesny przyjaciel muzyka oraz wokalista hardrockowej formacji The Gang Bang[1][8]. Tim Branom wspominał:
Oni siedzieli przy pianinie, a ja byłem razem z nimi w Music Bank. Była mniej więcej druga lub trzecia nad ranem gdy ukończyli tę piosenkę i było to całkiem zabawne[1].
Według basisty Morgena Gallaghera (występował w zespole Sleze[9]) okoliczności powstania utworu były inne. Jak przekonywał piosenka miała być prezentem od Silvera na urodziny Staleya. Zagrał mu ją w swoim domu w West Seattle. Usłyszawszy utwór Staley wyrażał o nim pozytywną opinię, wobec czego Silver miał powiedzieć: „Dobra, w takim razie jest twój”[1] „Na początku była tylko pierwsza zwrotka i refren, a drugą zwrotkę dopisaliśmy już razem z Layne’em. To fajny kawałek; po prostu go dokończyliśmy” – wspominał Gallagher[1].
Nagranie studyjne utworu zostało zarejestrowane w 1988 przez członków Alice in Chains (występujących w owym czasie pod nazwą Diamond Lie[3][10]). Sesja do pierwszego dema grupy odbyła się w pomieszczeniu Treehouse, które było zaadaptowane na studio nagrań i należało do producenta PC Ring w Issaquah w stanie Waszyngton[2][3].
Tekst i muzyka
Autorem tekstu jest Staley[1][8]. Słowa mają charakter żartobliwy[11], i opowiadają o geju biorącym udział w rodeo[6]. Magazyn „Spin” nazwał utwór homofobiczną wersją piosenki „I’m a Boy” The Who[12]. Dziennikarz Jeff Gilbert przekonywał, że żartobliwy charakter utworu idealnie pasował do drwienia z samych siebie[11].
„Queen of the Rodeo”, którego brzmienie jest pastiszem country[13][14], charakteryzuje się częstymi zmianami tempa, od spokojniejszych i wolniejszych, utrzymanych w stylu country[4] elementów, po szybsze oraz bardziej dynamiczne metalowe wstawki[4], zahaczające o country punk[5]. Utwór zawiera również solówkę gitarową[4].
Wydania i promocja
Nagranie studyjne „Queen of the Rodeo” wydano na demie The Treehouse Tapes (1988) Alice in Chains[3]. Stacja radiowa KISW z Seattle była pierwszą rozgłośnią, która emitowała utwór na swojej antenie[8].
Koncertowe nagranie „Queen of the Rodeo”, zarejestrowane 5 listopada 1990 w Dallas w stanie Teksas, zamieszczono na retrospekcyjnym box secie Music Bank (1999)[8][13][14][15] i albumie Live (2000)[14][16][17][18].
Odbiór

Odbiór krytyczny
Jędrzej Sołtysiak z portalu rockmetal.pl, recenzując album Live (2000), przyznał, że utwór ma posmak południa Stanów Zjednoczonych oraz, że brzmi jak metalowe country. Wstawki muzyki country z metalowymi i dynamicznymi elementami określił mianem ciekawej hybrydy[4].
Wykonania koncertowe
„Queen of the Rodeo był regularnie grany na koncertach Alice N’ Chains od 1987[1]. Gitarzysta zespołu Nick Pollock wspominał, że „często graliśmy ten numer w starym składzie Alice N’ Chains. Publiczność bardzo go lubiła, bo był to doprawdy absurdalny kawałek”[1]. Wykonując utwór Staley zakładał na głowę kowbojski kapelusz i wciskał swoje jeansy w kowbojki[19]. Gilbert przyznawał, że był to jeden z glamowych hitów Alice N’ Chains[6].
Premierowe wykonanie na żywo przez Alice in Chains, grającego w owym czasie pod nazwą Diamond Lie, miało miejsce 15 stycznia 1988 w Kane Hall na Uniwersytecie Waszyngtońskim (UW) w Seattle. Był to pierwszy oficjalny koncert zespołu. Muzycy wykonali utwór na scenie z gościnnym udziałem Pollocka[20]. Jerry Cantrell wspominał, że „ta piosenka w okresie kiedy zaczynaliśmy grać ze sobą, była bardzo znana. Pamiętam jak ludzie na koncertach czekali właśnie na nią”[8]. 21 sierpnia 1990 została wykonana podczas koncertu promującego wydanie debiutanckiego albumu studyjnego Facelift (1990), który odbył się w Off Ramp Cafe w Seattle[7][21].
22 grudnia muzycy zagrali utwór podczas koncertu w Moore Theatre w Seattle[5], który był nagrywany[22]. Zapis występu opublikowano na VHS Live Facelift (1991), lecz piosenki nie uwzględniono na wydawnictwie[23][24][25].
Personel
Opracowano na podstawie materiału źródłowego[a][8]:
|
Alice in Chains |
Produkcja
|
Uwagi
- ↑ Dotyczy nagrania koncertowego zamieszczonego na albumie Music Bank (1999)[8].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h de Sola 2015 ↓, s. 45.
- ↑ a b Prato 2009 ↓, s. 221.
- ↑ a b c d de Sola 2015 ↓, s. 73.
- ↑ a b c d e f Jędrzej Sołtysiak: Alice in Chains – „Live”. rockmetal.pl, 2010-03-15. [dostęp 2015-10-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-25)]. (pol.).
- ↑ a b c Phil West: Alice in Chains Forgoes The Excess. The Seattle Times, 1990-12-24. [dostęp 2026-10-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-14)]. (ang.).
- ↑ a b c Yarm 2019 ↓, s. 167.
- ↑ a b Kelsey Chapstick: See Alice in Chains Play Raucous „We Die Young” at 1990 ‘Facelift’ Release Show. Revolver, 2019-08-21. [dostęp 2026-10-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-09-06)]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g Poligrafia dołączona do albumu Music Bank; wyd. Columbia, nr kat. CK 69584.
- ↑ de Sola 2015 ↓, s. 41.
- ↑ Yarm 2019 ↓, s. 172.
- ↑ a b Prato 2009 ↓, s. 219.
- ↑ Music Bank. „Spin”, s. 230, grudzień 1999. ISSN 0886-3032.
- ↑ a b Babula 2006 ↓, s. 74.
- ↑ a b c Babula 2018 ↓, s. 57.
- ↑ Margaret Moser: Review: Alice in Chains Music Bank (Columbia). The Austin Chronicle, 1999-12-17. [dostęp 2026-10-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-08-09)]. (ang.).
- ↑ Poligrafia dołączona do albumu Live; wyd. Columbia, nr kat. 85274.
- ↑ Babula 2006 ↓, s. 75.
- ↑ Alice in Chains – Live. [dostęp 2026-10-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-08)]. (ang.).
- ↑ Yarm 2019 ↓, s. 168.
- ↑ de Sola 2015 ↓, s. 73–74.
- ↑ Thompson 2021 ↓, s. 66.
- ↑ Prato 2009 ↓, s. 263; de Sola 2015 ↓, s. 136–137; Thompson 2021 ↓, s. 79.
- ↑ Poligrafia dołączona do VHS Live Facelift; wyd. SMV Enterprises, nr kat. 14V-49081.
- ↑ Alice in Chains – Live Facelift. [dostęp 2026-10-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-09)]. (ang.).
- ↑ Babula 2018 ↓, s. 58.
Bibliografia
- Jordan Babula. Alice in Chains – Dyskografia. „Teraz Rock”, 2006. Orange Media. ISSN 1730-394X. (pol.).
- Jordan Babula. Alice in Chains – Dyskografia. „Teraz Rock”, 2018. ADVERTIGO S.A. ISSN 1730-394X. (pol.).
- Greg Prato: Grunge Is Dead: The Oral History of Seattle Rock Music. ECW Press, 2009. ISBN 978-1550228779. (ang.).
- David de Sola: Alice in Chains: The Untold Story. Thomas Dunne Books, 2015. ISBN 978-1250048073. (ang.).
- Dave Thompson: The Grunge Diaries: Seattle, 1990–1994. Rowman & Littlefield, 2021. ISBN 978-1-4930-5570-8. (ang.).
- Mark Yarm: Wszyscy kochają nasze miasto. Historia grunge’u z pierwszej ręki. Joanna Bogusławska (tłum.). Kagra, 2019. ISBN 978-83-63785-43-7. (pol.).