Raffaello Maffei
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Narodowość | |
| Dziedzina sztuki |
tłumacz |
| Ważne dzieła | |
|
Commentariorum rerum urbanarum libri XXXVIII | |
Raffaello Maffei OSM (także Raffaello Volterrano, ur. 17 lutego 1451 w Volterrze, zm. 25 stycznia 1522 tamże[1]) – włoski humanista, teolog i historyk. Członek zgromadzenia zakonnego serwitów[2].
Życiorys
Był jednym z czworga dzieci Lucii Seghieri i Gherarda di Giovanniego[1]. Jego ojciec pracował jako sekretarz papieski Kaliksta III i Piusa II, a po jego śmierci Raffaello przejął po nim obowiązki[1]. W młodości przebywał w Rzymie, gdzie jego ojciec był profesorem prawa na uniwersytecie – jednak Raffaello izolował się, poświęcając czas sprawom religijnym i studiom teologicznym i filozoficznym[2]. Ponadto uczył się greki pod okiem Jerzego z Trapezuntu[2]. W 1477 udał się na Węgry, do króla Macieja Korwina, wraz z kardynałem Ludwikiem z Aragonii[2]. W latach osiemdziesiątych ożenił się i urodziło mu się dwoje dzieci[1]. Po powrocie do Rzymu, do ok. 1502 roku pracował w Kurii Rzymskiej[1]. Ożenił się i zamieszkał w rodzinnej Volterrze[2]. Resztę życia spędził na wykładaniu filozofii i teologii w akademii, którą sam założył[2]. Wybudował także klasztor klarysek w swoim mieście[2]. Zmarł 25 stycznia 1522 w Volterrze[1]. Został pochowany w grobowcu przy kościele św. Linusa[1].
Twórczość
Jego największym dziełem było: Commentariorum rerum urbanarum libri XXXVIII (Rzym, 1506 i Paryż, 1516)[2]. Składało się z trzech tomów zatytułowanych „Geografia”, „Antropologia” i „Filologia”[2]. W 1518 Maffei wydał także aneks opisujący życie czterech kolejnych papieży: Sykstusa IV, Innocentego VIII, Aleksandra VI i Piusa III[2]. Przebywając w Volterrze, napisał dwa dzieła filozoficzno-teologiczne: De institutione christiana i De prima philosophia[2]. Jako znawca języka greckiego, przetłumaczył dzieła greckich pisarzy, takich jak Homera, Ksenofonta czy Prokopiusza, a także kazania świętych Andrzeja z Krety i Jana z Damaszku[2].