Ricardo Bofill
| Data i miejsce urodzenia |
5 grudnia 1939 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
14 stycznia 2022 |
| Narodowość |
hiszpańska |
| Praca | |
| Styl | |
| Odznaczenia | |
Ricardo Bofill Leví (ur. 5 grudnia 1939 w Barcelonie, zm. 14 stycznia 2022 tamże[1]) – hiszpański architekt pochodzenia katalońskiego.
Życiorys
Studiował na The Architectural School w Barcelonie oraz później w Genewie.
Był jednym z głównych reprezentantów postmodernizmu we współczesnej architekturze.
Autor wielu budynków w Barcelonie (m.in. Institut Nacional d’Educacio de Catalunya, Teatre Nacional de Catalunya, nowoczesnego osiedla Walden 7) oraz wielu hoteli, budynków mieszkalnych, biurowych i użyteczności publicznej, głównie w Hiszpanii, Francji i Chinach.
Laureat wielu konkursów, głównie w architekturze mieszkaniowej. Jego żoną była włoska aktorka Serena Vergano, z którą miał syna Ricarda Emilia (ur. 1965)[2].
Dzieła
- Pałac i teatr d’Abraxas, 1985 – zespół na wschód od Paryża, w całości wykonany z różnokolorowego betonu, fakturą imituje kamień. Teatr przypomina rzymskie Koloseum
- Saint Quentin – tzw. Wersal dla ubogich – zespół mieszkaniowy działający na zasadzie małego miasteczka, posiada rynek z wolnostojącym portykiem i założony jest osiowo. Z lotu ptaka jego rzut oddaje układ ogrodów wersalskich
- Antygona – największy zespół mieszkaniowy Bofilla, powstały w latach 90., zorientowany osiowo, idealnie geometryczny. Posiada plac, na którym stoi posąg Nike, budynki administracyjne, dom handlowy w stylu renesansowym. Zespół obsadzony jest dużą ilością zieleni
Przypisy
- ↑ Ricardo Bofill Passes Away at 82 [online], ArchDaily, 14 stycznia 2022 [dostęp 2022-01-14] (ang.).
- ↑ Olga Merino: El regreso a Barcelona de la musa italiana Serena Vergano. "El Periódico", 16.05.2019. [dostęp 2026-05-20]. (hiszp.).