Roman Wajdowicz
| Data i miejsce urodzenia |
29 marca 1911 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
28 sierpnia 1988 |
| Rektor PWSFTviT w Łodzi | |
| Okres |
od 1980 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Odznaczenia | |
Roman Wajdowicz (ur. 29 marca 1911 w Warszawie, zm. 28 sierpnia 1988 w Łodzi)[1] – polski elektroakustyk, pedagog, wykładowca akademicki oraz rektor PWSFTViT w Łodzi (1980–1982)[1], doc., dr hab. inż.[2]
Życiorys
Ukończył studia na Wydziale Elektrotechnicznym Politechniki Niemieckiej w Brnie (1934). W latach 1934–1936 pracował jako kierownik zespołu konstruktorskiego w warszawskiej fabryce radioodbiorników „Trans-radio”, następnie do II wojny światowej, jako kierownik techniczny w fabryce radiotechnicznej „Trio”. W międzyczasie od 1935 wykładał radiotechnikę w Szkole Rzemieślniczej w Warszawie[1].
Podczas II wojny światowej, do czerwca 1941 przebywał we Lwowie, pracując w warsztacie naprawy radioodbiorników. Po agresji III Rzeszy na Związek Radziecki, wyjechał do Stalinabadu (późn. Duszanbe), gdzie pracował w Centralnych Warsztatach Napraw Aparatury Kinowej[1].
W 1946 powrócił do Polski, początkowo zajmując się organizacją Szkoły Radiotechnicznej dla dorosłych w Krakowie, a następnie w latach 1949–1953 kierując Technikum Kinotechnicznym w Krakowie. Od 1953 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. W 1957 nostryfikował dyplom inżyniera na Wydziale Łączności Politechniki Łódzkiej. W 1959 uzyskał tytuł doktora nauk technicznych, broniąc pracę doktorską na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej. Był prorektorem (1954–1968)[1] i prodziekanem Wydziału Operatorskiego i Realizacji Telewizyjnej oraz kierownikiem Zakładu Techniki Dźwiękowej PWSFTViT w Łodzi[3], a w latach 1980–1982 także rektorem uczelni. W 1987 przeszedł na emeryturę[1].
Był autorem wielu podręczników i artykułów poświęconych technice dźwięku w filmie[1]. Należał do Rady Naukowej Muzeum Techniki oraz był członkiem Komitetu Historii Nauki i Techniki PAN[3].
Został pochowany na cmentarzu komunalnym Doły w Łodzi (kwatera: XII, rząd: 16, grób: 3)[4].
Wyróżnienia
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)
- Złoty Krzyż Zasługi (1960)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1964)
- Honorowa Odznaka Miasta Łodzi (1964)
- Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1966)
- Nagroda Ministra Kultury i Sztuki II stopnia (1973) za szczególne osiągnięcia w dziedzinie dydaktyczno-wychowawczej oraz kształcenia kadry naukowo-dydaktyczne[1]
Publikacje
- Wajdowicz R., Zasady techniki dźwiękowej i jej zastosowanie w filmie: skrypt z wykładów dla 2 roku wszystkich wydz. Państwowej Wyższ. Szkoły Filmowej w Łodzi w r. ak. 1955/56, Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, 1956;
- Wajdowicz R., Technika filmowa: (kompendium), Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna i Filmowa im. L. Schillera, 1961;
- Wajdowicz R., Polskie osiągnięcia techniczne z dziedziny utrwalania i odtwarzania dźwięku do roku 1939, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1962;
- Wajdowicz R., Julian Ochorowicz jako prekursor telewizji i wynalazca w dziedzinie telefonii, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1964;
- Wajdowicz R., Maszyny mówiące, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1966;
- Wajdowicz R., Technika dźwiękowa w filmie i telewizji, Komitet do spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”. Biuro Kadr i Szkolenia, 1972;
- Wajdowicz R., Historia magnetycznego zapisu obrazów, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1972;
- Wajdowicz R., Nowoczesne metody rejestracji obrazów, Wydawnictwa Radia i Telewizji, 1979.
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h Roman Wajdowicz, [w:] FilmPolski.pl [online], Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi, 22 sierpnia 2025.
- ↑ Materiały i dokumenty, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1974, s. 271 [dostęp 2025-08-22].
- ↑ a b Nekrolog, „Dziennik Łódzki” (203), bc.wbp.lodz.pl, 1 września 1988 [dostęp 2025-08-22].
- ↑ Roman Wajdowicz, [w:] Cmentarz Komunalny Doły, cmentarzekomunalne.lodz.systkom.pl [dostęp 2025-08-22].