Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Sasino


Sasino
wieś
Ilustracja
Pałac w Sasinie
Państwo

 Polska

Województwo

 pomorskie

Powiat

wejherowski

Gmina

Choczewo

Wysokość

–1,5 m n.p.m.

Liczba ludności (2021)

450[2][3]

Strefa numeracyjna

58

Kod pocztowy

84-210[4]

Tablice rejestracyjne

GWE

SIMC

0160459[5]

Położenie na mapie gminy Choczewo
Mapa konturowa gminy Choczewo, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Sasino”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko górnej krawiędzi nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Sasino”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Sasino”
Położenie na mapie powiatu wejherowskiego
Mapa konturowa powiatu wejherowskiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Sasino”
Ziemia54°45′49″N 17°45′43″E/54,763611 17,761944[1]

Sasino[6][7][8] (kaszub. Sasëno) – wieś kaszubska w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Choczewo[9][5]. Leży na obszarze Wysoczyzny Żarnowieckiej.

Wieś jest siedzibą sołectwa Sasino[10].

Na północ od Sasina znajduje się rezerwat przyrody Choczewskie Cisy. Bezpośrednia bliskość Bałtyku i duże kompleksy leśne doprowadziły do przekształcenia się Sasina w miejscowość letniskowo-wypoczynkową.

W miejscowości znajduje się pałac z poł. XIX w. w postaci prostokątnej budowli z dwoma przybudówkami i dwuspadowym dachem[11]. Zbudowany przez Wilhelma von Somnitz. W czasach największego rozkwitu w majątku pracowało ponad 200 osób. W 1945 splądrowany przez żołnierzy Armii Czerwonej, następnie przekształcony kolejno w ośrodek kolonijny i wczasowy. Od 1996 w rękach prywatnych[12].

W latach 1954–1968 wieś należała i była siedzibą władz gromady Sasino, po jej zniesieniu w gromadzie Choczewo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

Integralne części wsi Sasino[9][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0160465 Białka część wsi
0160471 Kamieńsko część wsi
0160488 Sasiniec część wsi
0160494 Sasinko część wsi
0160502 Zielonka część wsi

Demografia

Współczesna struktura demograficzna wioski Sasino na podstawie danych z lat 1995–2009 według roczników GUS-u, z prezentacją danych z 2002 roku[13]:

Tabela 1.1 Poziom populacji wioski w przedziałach wiekowych[13]
WYSZCZEGÓLNIENIE J.
m.
POPULACJA MIESZKAŃCÓW
(w przedziałach wiekowych w 2002 roku)
OGÓŁEM 0-9 10-19 20-29 30-39 40-49 50-59 60-69 70-79 80+
I. OGÓŁEM os. 447 54 86 69 62 59 42 39 27 9
– odsetek % 100 12,1 19,2 15,4 13,9 13,2 9,4 8,8 6 2
1. WEDŁUG PŁCI
A. Mężczyzn os. 228 24 50 39 33 31 17 20 9 5
– odsetek % 50,9 5,4 11,1 8,7 7,4 6,9 3,8 4,5 2 1,1
B. Kobiet os. 219 30 36 30 29 28 25 19 18 4
– odsetek % 49,1 6,7 8,1 6,7 6,5 6,3 5,6 4,3 4 0,9


Rysunek 1.1 Piramida populacji – struktura płci i wieku wioski[13]
Tabela 1.2 Poziom populacji wioski w grupach wiekowych[13]
WYSZCZEGÓLNIENIE J.
m.
POPULACJA MIESZKAŃCÓW
(w grupach wiekowych w 2002 roku)
OGÓŁEM Mężczyzn Kobiet
I. OGÓŁEM os. 447 228 219
– odsetek % 100 50,9 49,1
1. W WIEKU
A. Przedprodukcyjnym os. 117 60 57
– odsetek % 26,2 13,4 12,8
B. Produkcyjnym os. 266 145 121
– odsetek % 59,5 32,4 27,1
a. mobilnym os. 181 102 79
– odsetek % 40,5 22,8 17,7
b. niemobilnym os. 85 43 42
– odsetek % 19 9,6 9,4
C. Poprodukcyjnym os. 64 23 41
– odsetek % 14,3 5,1 9,2

Atrakcje turystyczne

Niedaleko wsi znajduje się unikalny rezerwat przyrody "Choczewskie Cisy". Walory przyrodnicze to np: piękne sosnowe lasy, malownicze wydmy, nadmorskie tereny porośnięte wrzosem i kosodrzewiną, szerokie i nieprzeludnione plaże. Głównym walorem okolicy jest jednak pobliska (3 km) latarnia morska Stilo. Sasino słynie ponadto z dobrej kuchni tutejszych gospodarzy. Rozwija się tu także infrastruktura turystyczna.[14]

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 121010.
  2. ↑ Wieś Sasino w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2026-10-20], liczba ludności na podstawie danych GUS.
  3. ↑ NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych [online], Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2026-05-20].
  4. ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1134 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  5. ↑ a b c GUS. Rejestr TERYT
  6. ↑ Janusz Sitek: Nazwy geograficzne Rzeczypospolitej Polskiej. Ministerstwo Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, Główny Geodeta Kraju, Urząd Rady Ministrów, Komisja Ustalania Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych. Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. Eugeniusza Romera, 1991. ISBN 83-7000-071-1.
  7. ↑ Jan Bielec (red.), Stanisława Szwałek: Wykaz urzędowych nazw miejscowości w Polsce. Ministerstwo Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska. T. III: P - Ż. Warszawa: GUS, 1982.
  8. ↑ Sasino, wieś, gmina Choczewo, powiat wejherowski, województwo pomorskie. [w:] Mapa topograficzna w skali 1:10 000. ORTO [on-line]. Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2011, geoportal.gov.pl [dostęp 2011-03-16]. (pol.).
  9. ↑ a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200 (ISAP))
  10. ↑ Raport o stanie gminy Choczewo w 2025. Sołectwa s. 7-8
  11. ↑ Piotr Skurzyński, Pomorze, Warszawa: Wyd. Muza S.A., 2007, s. 237, ISBN 978-83-7495-133-3.
  12. ↑ Sasino
  13. ↑ a b c d Baza Demograficzna – Tablice predefiniowane – Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast. GUS, 2011, demografia.stat.gov.pl [dostęp 2011-03-10]. (pol.).
  14. ↑ Sasino [online], sasino.pl [dostęp 2024-04-25] (ang.).

Bibliografia

  • Bielec Jan (red.), Szwałek Stanisława: Wykaz urzędowych nazw miejscowości w Polsce. Ministerstwo Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska. T. III: P - Ż. Warszawa: GUS, 1982.
  • Sitek Janusz: Nazwy geograficzne Rzeczypospolitej Polskiej. Ministerstwo Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, Główny Geodeta Kraju, Urząd Rady Ministrów, Komisja Ustalania Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych. Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. Eugeniusza Romera, 1991. ISBN 83-7000-071-1.