Scientific romanse

Scientific romanse, romans naukowy – archaiczny, głównie brytyjski termin, określający gatunek literatury, obecnie powszechnie znany jako fantastyka naukowa[1][2]. Powstał w latach 50. XIX wieku. Odnosił się do literatury łączącej elementy realistyczne z naukowymi, takimi jak nadzwyczajne wynalazki. Z czasem zaczęto go odnosić do literatury fantastyczno-naukowej z końca XIX i początku XX wieku, głównie do twórczości Juliusza Verne, H. G. Wellsa i Arthura Conana Doyle. W ostatnich latach termin zaczęto stosować do literatury fantastyczno-naukowej, celowo pisanej w anachronistycznym stylu, jako hołd lub pastisz oryginalnych romansów naukowych. Stanisław Krawczyk postrzega tę nazwę jako pierwszą etykietę gatunkową w historii fantastyki naukowej[3.1].
Jak zauważył Andrzej Niewiadomski, termin romans naukowy był wykorzystywany także w Polsce na początku XX wieku[3.2], np. w odniesieniu do powieści Ostatnia godzina Tadeusza Konczyńskiego[4].
Przypisy
- ↑ Brian Stableford, Scientific Romance in Britain, 1890–1950, Palgrave Macmillan, 1985, ISBN 978-0312703059.
- ↑ Charles Howard Hinton, Scientific romances. [microform], London : S. Sonnenschein, 1902 [dostęp 2025-12-22].
- ↑ Stanisław Krawczyk, Gust i prestiż. O przemianach polskiego świata fantastyki, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar, 10 czerwca 2022, ISBN 978-83-66849-57-0 (pol.).
- ↑ Andrzej Niewiadowski, Tradycje fantastyki naukowej w literaturze polskiej, „Pismo literacko-artystyczne”, 31 (12), 1984, s. 84–96.