Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Sebastian Mila


Sebastian Mila
Ilustracja
Sebastian Mila (2015)
Pełne imię i nazwisko

Sebastian Stefan Mila

Data i miejsce urodzenia

10 lipca 1982
Koszalin

Wzrost

178 cm

Pozycja

pomocnik

Kariera juniorska
Lata Klub
Bałtyk Koszalin
Gwardia Koszalin
Bałtyk Koszalin
Lechia Gdańsk
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2000–2001 Lechia/Polonia Gdańsk 34 (4)
2001 Orlen Płock 15 (2)
2002–2006 Dyskobolia Grodzisk Wlkp. 74 (14)
2005–2006 → Austria Wiedeń (wyp.) 36 (3)
2007–2008 Vålerenga Fotball 14 (0)
2008 → ŁKS Łódź (wyp.) 12 (0)
2008–2015 Śląsk Wrocław 178 (33)
2015–2018 Lechia Gdańsk 54 (4)
W sumie: 417 (60)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
 Polska U-16
 Polska U-17
 Polska U-18
2003–2015  Polska 38 (8)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2023–2025 Polska (asystent)
  1. ↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Europy U-18
złoto Finlandia 2001
Mistrzostwa Europy U-16
srebro Czechy 1999

Sebastian Stefan Mila (ur. 10 lipca 1982 w Koszalinie) – polski piłkarz, który występował na pozycji pomocnika. W latach 2003–2015 reprezentant Polski. Po zakończeniu kariery piłkarskiej, komentator i ekspert piłkarski, od 20 września 2023 do 12 czerwca 2025 asystent szkoleniowca Michała Probierza w reprezentacji Polski[1].

Kariera klubowa

Do pierwszego klubu trafił w wieku 10 lat, kiedy Bałtyk Koszalin ogłosił nabór. Przerwał grę w klubie z powodu kłopotów w nauce. Próbował także gry w Gwardii Koszalin, potem wrócił do Bałtyku, a następnie rozpoczął naukę w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Gdańsku. Był wówczas powoływany do reprezentacji młodzieżowych i juniorskich.

Grał w Lechii Gdańsk, także po połączeniu z miejscową Polonią i zmianie nazwy na Lechię/Polonię. W klubie zadebiutował w meczu o Puchar Ligi, a po spadku klubu do III ligi przeniósł się do Orlenu Płock. Następnie wiosną 2002 przeszedł do pierwszoligowego klubu Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski, a swojego pierwszego gola w pierwszej lidze zdobył w meczu z Górnikiem Zabrze w sezonie 2002/2003. Jako piłkarz klubu przyczynił się do wyeliminowania drużyny Atlantas Kłajpeda i wejścia do Pucharu UEFA, a później eliminacji Herthy Berlin i Manchesteru City z rozgrywek pucharowych.

Na przełomie sezonów 2004 i 2005 został wypożyczony na dwa i pół roku z opcją pierwokupu do Austrii Wiedeń. W lidze nie zdobył ani jednej bramki, strzelił natomiast po jednym golu w pucharze Austrii i Pucharze UEFA. Zawodnik w drużynie z Wiednia grał niewiele, przez co przestały się nim interesować zarówno polskie, jak i austriackie media, był również pomijany przy powołaniach przez trenera reprezentacji Polski, Leo Beenhakkera.

W lutym 2007 przeszedł do norweskiego klubu Vålerenga Fotball, w którym rozegrał pełny sezon 2007. Na początku 2008 za 250 tys. euro został wypożyczony na pół roku do ŁKS Łódź, a następnie został definitywnie pozyskany przez polski klub. Po zakończeniu sezonu został sprzedany do Śląska Wrocław, ówczesnego beniaminka Ekstraklasy[2], z którym już w swoim pierwszym sezonie wywalczył Puchar Ekstraklasy i uplasował się na szóstym miejscu w rozgrywkach ligowych. W sezonie 2009/2010 Wojskowi zajęli dziewiąte miejsce, a rok później drugie, przegrywając jedynie z Wisłą Kraków. Wicemistrzostwo Polski dało wrocławianom, których Mila od 2010 był kapitanem[3][4], przepustkę do europejskich pucharów. Śląsk rozpoczynał zmagania w II rundzie kwalifikacji do Ligi Europy, eliminując kolejno Dundee United[5] oraz Łokomotiw Sofia[6], a przegrywając dopiero w fazie play-off (IV, ostatnia runda kwalifikacyjna) z Rapidem Bukareszt[7]. W sezonie 2011/2012 zdobył ze Śląskiem drugie w historii klubu mistrzostwo Polski, a w następnym roku ligowe zmagania zakończył z tytułem najlepszego pomocnika sezonu, trzecim miejscem w lidze oraz wygranym Superpucharem Polski, strzelając dziewięć bramek i uzyskując 21 asyst we wszystkich rozgrywkach. 28 lutego 2014 stracił opaskę kapitana w Śląsku na rzecz Marco Paixão. Sezon 2014/2015 zaczął czterema golami i czterema asystami w 10 kolejkach – strzelał Ruchowi Chorzów, Legii Warszawa, Górnikowi Łęczna i Jagiellonii Białystok, a Śląsk wygrał każde ze spotkań z wyjątkiem meczu z Legią.

W styczniu 2015 podpisał kontrakt z Lechią Gdańsk[8]. Pierwszego gola dla Lechii strzelił w 19. minucie meczu przeciwko Pogoni Szczecin na 1:0[9]. W maju 2018 po zakończonym sezonie Ekstraklasy zakończył karierę piłkarską[10].

Kariera klubowa (stan na 30.10.2016)
Klub Sezon Liga Liga Puchar Inne Europa Suma
Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki
Lechia/Polonia Gdańsk 1999/00 (w.) II liga 12 2 0 0 – – 12 2
2000/01 II liga 22 2 1 0 4 0 – 27 2
Suma 34 4 1 0 4 0 – 39 4
Orlen Płock 2001/02 (j.) II liga 15 2 1 0 – – 16 2
Suma 15 2 1 0 – – 16 2
Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski 2001/02 (w.) I liga 9 0 0 0 – – 9 0
2002/03 I liga 27 3 1 0 – – 28 3
2003/04 I liga 25 8 1 0 – 8 1 34 9
2004/05(j.) I liga 13 3 1 0 – – 14 3
Suma 74 14 3 0 – 8 1 85 15
Austria Wiedeń 2004/05 (w.) Bundesliga 13 0 3 1 – 3 1 19 2
2005/06 Bundesliga 13 2 1 0 – 4 0 18 2
2006/07 (j.) Bundesliga 10 1 0 0 – 4 0 14 0
Suma 36 3 4 1 – 11 1 51 5
Vålerenga Fotball 2007 Tippeligaen 14 0 2 0 – 4 0 20 0
Suma 14 0 2 0 – 4 0 20 0
ŁKS Łódź 2007/08 (w.) I liga 12 0 0 0 – – 12 0
Suma 12 0 0 0 – – 12 0
Śląsk Wrocław 2008/09 Ekstraklasa 22 5 0 0 5 0 – 27 5
2009/10 Ekstraklasa 26 6 1 0 – – 27 6
2010/11 Ekstraklasa 28 4 2 0 – – 30 4
2011/12 Ekstraklasa 27 4 2 2 – 5 1 34 7
2012/13 Ekstraklasa 26 7 7 2 1 0 6 1 40 10
2013/14 Ekstraklasa 30 2 1 0 – 6 0 37 2
2014/15 (j.) Ekstraklasa 19 5 2 0 – – 21 5
Suma 178 33 15 4 6 0 17 2 216 39
Lechia Gdańsk 2014/15 (w.) Ekstraklasa 16 2 0 0 – – 16 2
2015/16 Ekstraklasa 29 2 1 0 – – 30 2
2016/17 Ekstraklasa 2 0 0 0 – – 2 0
Suma 47 4 1 0 – – 48 4
Ogółem w karierze 410 62 27 5 10 0 40 4 487 71

Kariera reprezentacyjna

Grając w reprezentacji juniorów, zdobył w 1999 tytuł wicemistrza Europy do lat 16, a w 2001 z kadrą U-18 został mistrzem Europy.

14 lutego 2003 zadebiutował w reprezentacji Polski w meczu przeciwko Macedonii. Od tego czasu w kadrze strzelił osiem bramek. Po raz ostatni przed ponad pięcioletnią przerwą w barwach Polski zagrał w sierpniu 2006 z Danią.

Ponownie do kadry został powołany przez Franciszka Smudę na mecz towarzyski z Bośnią i Hercegowiną, który odbył się 16 grudnia 2011[11].

W 2014 został powołany przez Adama Nawałkę na mecze eliminacji do Mistrzostw Europy z Gibraltarem, Niemcami, Szkocją i Gruzją, oraz na towarzyski mecz ze Szwajcarią. 11 października 2014, po asyście Roberta Lewandowskiego, strzelił bramkę w meczu Polska-Niemcy, ustalając wynik spotkania na 2:0.

W 2018, przed towarzyskim meczem Polska – Litwa (4:0), Zbigniew Boniek, prezes Polskiego Związku Piłki nożnej, podziękował czterem byłym reprezentantom (w tym Mili, ale też Arkadiuszowi Głowackiemu, Pawłowi Brożkowi i Rafałowi Murawskiemu) za ich wkład w grę dla reprezentacji. Zawodnicy otrzymali pamiątkowe koszulki z numerami oznaczającymi liczbę występów w narodowej reprezentacji – Mila dostał koszulkę z nr 38[12].

Mecze i gole w reprezentacji Polski
Lp. Data Miejsce Przeciwnik Rezultat Rozgrywki Grał Uwagi
1. 14 lutego 2003 Split  Macedonia Północna 3-0 towarzyski od 46'
2. 11 października 2003 Budapeszt  Węgry 2-1 el. ME 2004 do 53'
3. 11 grudnia 2003 Ta’ Qali  Malta 4-0 towarzyski do 65' Gol
4. 14 grudnia 2003 Ta’ Qali  Litwa 3-1 towarzyski do 63' Gol
5. 18 lutego 2004 San Fernando  Słowenia 2-0 towarzyski od 18' Gol
6. 31 marca 2004 Płock  Stany Zjednoczone 0-1 towarzyski od 73'
7. 28 kwietnia 2004 Bydgoszcz  Irlandia 0-0 towarzyski do 67'
8. 29 maja 2004 Szczecin  Grecja 1-0 towarzyski 90'
9. 5 czerwca 2004 Solna  Szwecja 1-3 towarzyski do 59'
10. 12 lipca 2004 Chicago  Stany Zjednoczone 1-1 towarzyski do 61'
11. 4 września 2004 Belfast  Irlandia Północna 3-0 el. MŚ 2006 do 74'
12. 8 września 2004 Chorzów  Anglia 1-2 el. MŚ 2006 do 64'
13. 9 października 2004 Wiedeń  Austria 3-1 el. MŚ 2006 90'
14. 13 października 2004 Cardiff  Walia 3-2 el. MŚ 2006 od 71'
15. 17 listopada 2004 Saint-Denis  Francja 0-0 towarzyski od 67'
16. 9 lutego 2004 Grodzisk Wielkopolski  Białoruś 1-3 towarzyski 90' Żółta kartka
17. 30 marca 2005 Warszawa  Irlandia Północna 1-0 el. MŚ 2006 od 68'
18. 4 czerwca 2005 Baku  Azerbejdżan 3-0 el. MŚ 2006 do 84'
19. 15 sierpnia 2005 Kijów  Serbia i Czarnogóra 3-2 towarzyski od 46'
20. 3 września 2005 Chorzów  Austria 3-2 el. MŚ 2006 od 73'
21. 7 października 2005 Warszawa  Islandia 3-2 towarzyski od 65'
22. 13 listopada 2005 Barcelona  Ekwador 3-0 towarzyski od 82' Gol
23. 16 listopada 2005 Ostrowiec Świętokrzyski  Estonia 3-1 towarzyski 90' Gol
24. 28 marca 2006 Rijad  Arabia Saudyjska 2-1 towarzyski 90' Żółta kartka
25. 2 maja 2006 Bełchatów  Litwa 0-1 towarzyski 90' Żółta kartka
26. 14 maja 2006 Wronki  Wyspy Owcze 4-0 towarzyski 90' Gol
27. 3 czerwca 2006 Wolfsburg  Chorwacja 1-0 towarzyski od 65'
28. 16 sierpnia 2006 Odense  Dania 0-2 towarzyski od 75'
29. 16 grudnia 2011 Antalya  Bośnia i Hercegowina 1-0 towarzyski 90'
30. 29 lutego 2012 Warszawa  Portugalia 0-0 towarzyski od 89'
31. 11 października 2014 Warszawa  Niemcy 2-0 el. ME 2016 od 77' Gol
32. 14 października 2014 Warszawa  Szkocja 2-2 el. ME 2016 od 63' Żółta kartka
33. 14 listopada 2014 Tbilisi  Gruzja 4-0 el. ME 2016 do 85' Gol
34. 18 listopada 2014 Wrocław  Szwajcaria 2-2 towarzyski od 63'
35. 29 marca 2015 Dublin  Irlandia 1-1 el. ME 2016 od 84'
36. 16 czerwca 2015 Gdańsk  Grecja 0-0 towarzyski od 60'
37. 7 września 2015 Warszawa  Gibraltar 8-1 el. ME 2016 od 87'
38. 17 listopada 2015 Wrocław  Czechy 3-1 towarzyski od 77'

Kariera komentatora

W 2018 roku rozpoczął pracę jako ekspert telewizyjny i komentator w TVP Sport, pracował m.in. przy meczach mistrzostw świata (2018 w Rosji i 2022 w Katarze), EURO 2020 czy europejskich pucharów. Wspólnie z Dariuszem Szpakowskim skomentował finał mundialu w Katarze pomiędzy Argentyną a Francją[13][14][15].

Kariera trenerska

20 września 2023 został asystentem szkoleniowca Michała Probierza w reprezentacji Polski[1].

Sukcesy

Klubowe

Austria Wiedeń

Śląsk Wrocław

Reprezentacyjne

Indywidualne

Życie prywatne

Syn Stefana (byłego piłkarza pierwszoligowej Gwardii) i Urszuli, ma siostrę Katarzynę[16]. Jest kuzynem Wojtka Wolskiego, kanadyjskiego hokeisty polskiego pochodzenia[17]. Ma żonę Urszulę[18].

Ambasador Fundacji „Wrocławskie Hospicjum dla Dzieci” od 2010.

Wystąpił w 461. odcinku Świata według Kiepskich[19].

Jest zadeklarowanym fanem FC Barcelony[20].

W 2019 roku ukazała się jego autobiografia.

Przypisy

  1. ↑ a b Ustalono sztab szkoleniowy reprezentacji Polski [online], www.90minut.pl [dostęp 2023-09-20].
  2. ↑ Sebastian Mila w Śląsku Wrocław. [w:] Gazeta Wyborcza [on-line]. 2008-07-10. [dostęp 2011-12-06]. (pol.).
  3. ↑ Sebastian Mila kapitanem Śląska. Wirtualna Polska, 2010-07-12. [dostęp 2011-12-06]. (pol.).
  4. ↑ Kapitan Mila. sebastianmila.pl, 2010-11. [dostęp 2011-12-06]. (pol.).
  5. ↑ Michał Karbowiak: Po meczu Śląska w Dundee: Europa da się lubić. [w:] Gazeta Wyborcza Wrocław [on-line]. 2011-07-22. [dostęp 2011-12-06]. (pol.).
  6. ↑ Śląsk pokonuje Lokomotiv po karnych!. [w:] Gazeta Wrocławska [on-line]. 2011-08-04. [dostęp 2011-12-06]. (pol.).
  7. ↑ Słaby Śląsk remisuje i odpada. TVN24, 2011-08-25. [dostęp 2011-12-06]. (pol.).
  8. ↑ Jakub Staszkiewicz: Sebastian Mila: Nowy numer wziąłem na cześć córki. przegladsportowy.pl, 2015-01-23. [dostęp 2015-01-26].
  9. ↑ Pogoń – Lechia 0:1. Mila popsuł urodziny Kociana. Posada Słowaka wisi na włosku. przegladsportowy.pl. [dostęp 2015-04-03]. (pol.).
  10. ↑ Sebastian Mila zakończył karierę! Piłka nożna – Sport.pl, „Sport.pl” [dostęp 2018-07-25] (pol.).
  11. ↑ Robert Błoński: Reprezentacja. Sebastian Mila: Jestem szczęśliwy, ale wiele sobie nie obiecuję. [w:] Gazeta Wyborcza [on-line]. 2011-12-06. [dostęp 2011-12-06]. (pol.).
  12. ↑ RR, Sebastian Mila i inni pożegnali się z reprezentacją Polski. Piłkarze zostali wyróżnieni przed spotkaniem Polska – Litwa, „Dziennikbaltycki.pl” [dostęp 2018-06-15] (pol.).
  13. ↑ [1]
  14. ↑ [2]
  15. ↑ [3]
  16. ↑ Prywatnie. sebastianmila.pl. [dostęp 2012-05-10]. (pol.).
  17. ↑ Gwiazda NHL WOJTEK WOLSKI: Moje serce bije dla Polski. sportowetempo.pl. [dostęp 2012-05-10]. (pol.).
  18. ↑ Sebastian Mila: Kuć żelazo póki gorące!. futbolnet.pl. [dostęp 2012-05-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-02)]. (pol.).
  19. ↑ Żegnaj laleczko (461).
  20. ↑ Od El Clasico, przez Stoiczkowa, po Lechię. Długi wywiad z Sebastianem Milą [online], weszlo.com, 3 grudnia 2016 [dostęp 2021-04-09] (pol.).