Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Ultima Online


Ultima Online
Producent

Origin Systems

Wydawca

Electronic Arts

Dystrybutor

PL: Mirage Media (Renaissance)[1] IM Group (Third Dawn)[2]

Projektant

Raph Koster

Data wydania

wrzesień 1997

Gatunek

MMORPG

Tryby gry

wieloosobowa

Platforma

Windows

Strona internetowa

Ultima Online (UO) – gra komputerowa typu MMORPG, wydana we wrześniu 1997 roku[3] przez Origin Systems[4]. Od momentu wydania doczekała się dodatków, pakietów zawartości oraz bezpłatnych aktualizacji, wśród których dodatek Ultima Online: Kingdom Reborn w 2007 roku wprowadził nowy silnik graficzny z udoskonaloną grafiką. Rozgrywka jest umieszczona w świecie fantasy znanym z serii Ultima[4].

Rozgrywka

Rozgrywka odbywa się w rozległym świecie, w którym gracze mogą eksplorować krainę, wykonywać zadania, walczyć z potworami i innymi graczami, handlować, tworzyć przedmioty oraz posiadać własne domy. Gracz tworzy postać rozwijaną poprzez system umiejętności, bez sztywnego podziału na klasy, dzięki czemu może specjalizować ją zarówno w walce, jak i w zajęciach takich jak rzemiosło czy handel[5][6].

Produkcja

Jej głównym twórcą jest Richard Garriott znany również jako Lord British[4][7]. W lutym 2004 roku Electronic Arts zamknęło studio Origin Systems, a rozwój Ultima Online przeniesiono do oddziału EA Redwood Shores[8]. Dwa lata później za rozwój gry zaczęło odpowiadać Mythic Entertainment, a od 1 lutego 2014 roku za obsługę i dalszy rozwój gry odpowiada Broadsword Online Games (w imieniu Electronic Arts)[9].

Gra jest obsługiwana przez oficjalną sieć kilkudziesięciu serwerów zlokalizowanych we wszystkich strefach czasowych świata. Największa popularność gra zyskała w Japonii. Po wydaniu dodatku Samurai Empire, Japończycy stanowią najliczniejszą grupę graczy.[potrzebny przypis]

Gra oferuje płatną subskrypcję, a od 2018 roku również bezpłatny model Endless Journey, który umożliwia korzystanie z podstawowych funkcji gry z pewnymi ograniczeniami[10]. Alternatywą dla płatności kartą kredytową były przedpłacone karty Game Time, które działają jak telefoniczne karty przedpłacone, zawierające kod umożliwiający dodanie do konta określonego okresu gry[11].

Odbiór

Po ukazaniu się na rynku gra spotkała się z mieszanym odbiorem krytyków. W serwisie Metacritic uzyskała średnią ocenę 59/100 na podstawie sześciu recenzji[12], natomiast w 1998 roku w styczniowym numerze polskiego miesięcznika Secret Service gra otrzymała ocenę 9/10. Jedyny kłopot jaki wówczas wskazano to zdarzające się problemy z połączeniem sieciowym (głównie opóźnienia)[4].

Ultima Online została wpisana ośmiokrotnie do Księgi rekordów Guinnessa: Gamer’s Edition 2012, między innymi w kategoriach: „First MMORPG to Reach 100,000 Players”, „Longest Running MMORPG”, czy „First and Only Person to Kill Lord British”[13].

Przypisy

  1. ↑ Ultima Online Renaissance. „Click!”. 12/2000, s. 20-21. Wydawnictwo Bauer. 
  2. ↑ Ultima Online Third Dawn. „Click!”. 12/2001, s. 30-31. Wydawnictwo Bauer. 
  3. ↑ Leigh Alexander: Ultima Online Celebrates 10 Years With In-Game Events. Gamasutra, 2007-09-25. [dostęp 2017-11-07]. (ang.).
  4. ↑ a b c d Krupik. Ultima OnLine. „Secret Service”. 1/98 (53), s. 60-61, styczeń 1998. 
  5. ↑ Ultima Online [online], GameSpot [dostęp 2026-10-01] (ang.).
  6. ↑ Ultima Online: Renaissance Review [online], GameSpot [dostęp 2026-10-01] (ang.).
  7. ↑ Richard Garriott: the man, the myth, the mischief. polygon.com. (ang.).
  8. ↑ Rob Fahey Contributing Editor, EA confirms closure of Origin Systems [online], GamesIndustry.biz, 1 marca 2004 [dostęp 2026-10-01] (ang.).
  9. ↑ Justin Olivetti: Mythic devs form new studio, take over DAoC and Ultima Online. engadget.com, 2 maja 2014. (ang.).
  10. ↑ Bree Royce, Ultima Online’s F2P conversion, Endless Journey, is officially live with new ‘deluxe starter pack’ [online], Massively Overpowered, 5 kwietnia 2018 [dostęp 2026-10-01] (ang.).
  11. ↑ Andrew Ross, GDC 2018: Ultima Online post-mortem with Richard Garriott, Starr Long, Raph Koster, and Rich Vogel [online], Massively Overpowered, 28 marca 2018 [dostęp 2026-10-01] (ang.).
  12. ↑ Ultima Online Reviews – Metacritic [online], www.metacritic.com [dostęp 2026-10-01] (ang.).
  13. ↑ D.B. Weston: Greatest Moments in Video Game History. DB Weston, s. 107. ISBN 978-1-301-17414-0.