Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Wiktor Junosza-Piotrowski


Wiktor Junosza-Piotrowski
Ilustracja
Data urodzenia

1855

Data i miejsce śmierci

16 lipca 1917
Michałowo

Alma Mater

Instytut Inżynierów Cywilnych Cesarza Mikołaja I w Petersburgu

Zespół Korpusu Kadetów im. Aleksandra Suworowa w Warszawie (obecnie siedziba Kancelarii Prezesa Rady Ministrów)

Wiktor Junosza-Piotrowski ros. Виктор Иосифович Пютровский (ur. 1855[1], zm. 16 lipca 1917 w Michałowie, gubernia witebska)[2] – polski architekt[3.1].

Życiorys

Ukończył studia w Instytucie Inżynierów Cywilnych w Petersburgu (1879)[1][4][5]. Po studiach pracował początkowo jako młodszy inżynier w wydziale budowlanym rządu gubernialnego w Nowogrodzie Wielkim. Od 1880 zastępca kierownika sekcji Kolei Petersbursko-Warszawskiej a w latach 1881-1884 był architektem miejskim w Witebsku[4]. Przez połowę 1884 był młodszym inżynierem w wydziale budowlanym rządu gubernialnego w Wiatce[6]. Następnie pracował w administracji Kolei Władykaukaskiej (1885–1887). W 1887 został oddelegowany do Komitetu Techniczno-Budowlanego w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w Petersburgu[4], z ramienia którego prowadził budowę murowanych koszar dla Jekaterynosławskiego Pułku Dragonów w Białymstoku (1889-1891)[4]. Następnie nadzorował budowę drewnianych koszar dla dwóch pułków w pobliżu stacji Jabłonna (1891-1893)[4]. Potem był architektem gubernialnym w Warszawie[1].

Wykładowca w Szkole Technicznej Edwarda Świecimskiego przy ul. Smolnej w Warszawie[1]. Był członkiem Sekcji Architektonicznej przy Muzeum Przemysłu i Handlu w Warszawie[1]. Należał także do petersburskiego Stowarzyszenia Inżynierów Cywilnych, oraz przewodniczył jego organizacji filialnej w Warszawie[1]. Działacz Stowarzyszenia Techników Polskich w Warszawie, gdzie był m.in. członkiem Koła Architektów oraz członkiem Komisji Rewizyjnej[7].

Ważniejsze projekty

Życie prywatne

Syn weterynarza w Witebsku Józefa. Ożenił się z córką znanego witebskiego architekta Lidią Pluszczyk-Pluszczewską (1860–1921) z którą miał syna Grzegorza (1881–1935)[6]

Przypisy

  1. ↑ a b c d e f g h i Księga pamiątkowa Inżynierów Cywilnych Polaków wychowanków Instytutu Inżynierów Cywilnych w Petersburgu, 1937, s. 71.
  2. ↑ a b c d e f g h Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 299. ISBN 83-01-08836-2.
  3. ↑ Piotr Paszkiewicz: Pod berłem Romanowów. Sztuka rosyjska w Warszawie 1815–1915. Warszawa: Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, 1991. ISBN 83-900047-7-1.
    1. ↑ S. 205.
    2. ↑ S. 108.
  4. ↑ a b c d e f g h i j Барановский Г. В. Юбилейный сборник сведений о деятельности бывших воспитанников Института гражданских инженеров (Строительного училища) 1842—1892. СПб 1893, c. 268-269
  5. ↑ Stanisław Łoza: Architekci i budowniczowie w Polsce. Warszawa: Budownictwo i Architektura, 1954, s. 236.
  6. ↑ a b c Пиотровский, Виктор Иосифович, Витебскя энциклопедия [dostęp 06.11.2026]
  7. ↑ Sprawozdani e z działalności Stowarzyszenia Techników za rok 1913, "Przegląd Techniczny" t. 52, nr 21 z 20 maja 1914, s. 274, 275