Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Wiktor Pawłowicz


Wiktor Pawłowicz
Ilustracja
major dyplomowany piechoty major dyplomowany piechoty
Pełne imię i nazwisko

Wiktor Aleksander Pawłowicz

Data i miejsce urodzenia

6 stycznia 1893
Oltu

Data i miejsce śmierci

2 grudnia 1961
Manchester

Przebieg służby
Lata służby

1912–1945

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Komenda Rejonu Uzupełnień Gdynia

Stanowiska

komendant RU

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Wiktor Aleksander Pawłowicz (ur. 6 stycznia 1893[a] w Oltu, zm. 2 grudnia 1961 w Manchester) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 6 stycznia 1893 w Oltu, ówczesnym mieście okręgowym obwodu karskiego, w rodzinie Aleksandra i Marii z Nawlickich[2]. Uczył się kolejno w gimnazjum państwowym w Tyflisie, Wilnie i Wiłkomierzu[2].

W 1912 wstąpił do Wileńskiej Szkoły Wojskowej[2]. 1 października 1914 został mianowany podporucznikiem[2]. W szeregach armii rosyjskiej walczył w czasie I wojny światowej[2]. W listopadzie 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji, a jesienią 1918 do 5 Dywizji Strzelców Polskich[2]. Walczył przeciwko bolszewikom w szeregach 3 pułku strzelców polskich. 5 października 1919 „przyczynił się w wysokim stopniu do odniesionego zwycięstwa” w boju pod wsią Lenki(inne języki) na Syberii[2]. 28 kwietnia 1922 major Franciszek Dindorf-Ankowicz we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał: „w chwilach krytycznych bowiem, w jakich znajdowała się ze wszech stron otoczona grupa 3 pułku strzelców polskich, niejednokrotnie rozstrzygał niebezpieczną sytuację przenosząc rozkazy dowódcy pułku i podtrzymując osobistą interwencją żołnierzy do wytrwania przeciw wściekłym atakom wroga. Kilkakroć, nie zważając na huraganowy ogień dział, samorzutnie niwecząc groźne zamiary wroga. Dzięki tej jego osobistej zapobiegliwości w chwilach największego chaosu i zamętu bojowego udało się przetrzymać najgorętsze chwile krytycznego boju”[2].

Po kapitulacji Dywizji Syberyjskiej uniknął niewoli i wrócił do Polski, gdzie wstąpił do 1 pułku syberyjskiego, późniejszego 82 pułku piechoty[2]. W szeregach tego oddziału walczył w Bitwie Warszawskiej[2]. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 82 pp w garnizonie Brześć[3]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 421. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. W 1923 pełnił obowiązki komendanta kadry batalionu zapasowego 82 pp[5]. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 119. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. Z dniem 1 listopada 1924 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1924–1926[7][8]. Z dniem 11 października 1926, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu[9]. 23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku w DOK IX[10]. Z dniem 1 czerwca 1928 został przeniesiony służbowo do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu na stanowisko zastępcy szefa sztabu[2][11][12]. W kwietniu 1929 został przeniesiony służbowo do 15 Dywizji Piechoty w Bydgoszczy na stanowisko szefa sztabu[13]. W marcu 1931 został przeniesiony do 24 pułku piechoty w Łucku na stanowisko dowódcy II batalionu[14][2][15][16]. W kwietniu 1934 został przeniesiony na stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień Gdynia[17]. 1 września 1938 kierowana przez niego jednostka została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Gdynia, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „komendant rejonu uzupełnień”[18].

W czasie kampanii wrześniowej dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w Oflagu X A Sandbostel (numer jeniecki „363”)[19].

Zmarł 2 grudnia 1961 i został pochowany na cmentarzu Południowym w Manchester(inne języki)[20][21].

Był żonaty z Jadwigą z Zaścińskich, z którą miał syna Aleksandra (1917–1991), majora dyplomowanego[2][21].

Ordery i odznaczenia

Uwagi

  1. ↑ 26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie daty urodzenia z „7 stycznia 1893” na „6 stycznia 1893”[1].

Przypisy

  1. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934, s. 24.
  2. ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r Wiktor Pawłowicz. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.74-6979 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-05-31].
  3. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 214.
  4. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 44.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 361, 408.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924, s. 170.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 112 z 23 października 1924, s. 626.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 314, 349, 1364.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 11 października 1926, s. 341.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 23 grudnia 1927. Dodatek Nr 1, s. 4.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 24 lipca 1928, s. 230.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 121, 173.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929, s. 126.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931, s. 101.
  15. ↑ Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 9.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 26, 554.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 159.
  18. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 19, 847.
  19. ↑ Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2024-05-31].
  20. ↑ Ewidencja grobów weteranów walk o Wolność i Niepodległość Polski. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2024-06-01].
  21. ↑ a b Wiktor Pawłowicz. Karol Kamil Peruta. [dostęp 2024-06-01].
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 19 sierpnia 1922, s. 614.
  23. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-05-31].
  24. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-05-31].
  25. ↑ M.P. z 1931 r. Nr 179, poz. 260 (ISAP).
  26. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-05-31].
  27. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-05-31].
  28. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 121.

Bibliografia