Zbigniew Zapasiewicz
Zbigniew Zapasiewicz (1977) | |
| Data i miejsce urodzenia |
13 września 1934 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
14 lipca 2009 |
| Zawód | |
| Współmałżonek | |
| Lata aktywności |
1956–2009 |
| Zespół artystyczny | |
| Teatr Młodej Warszawy (1955–1957) Teatr Klasyczny w Warszawie (1957–1959) Teatr Współczesny w Warszawie (1959–1966, 1993–2000) Teatr Dramatyczny w Warszawie (1966–1983, 1987–1990) Teatr Powszechny w Warszawie (1983–1987, 2000–2009) Teatr Polski w Warszawie (1990–1993) | |
| Odznaczenia | |


Zbigniew Jan Zapasiewicz (ur. 13 września 1934 w Warszawie, zm. 14 lipca 2009 tamże[1]) – polski aktor, reżyser i pedagog[2].
Życiorys
Urodził się w rodzinie Zbigniewa, lewicującego działacza społecznego, i Marii z domu Kreczmar (1906–1985)[3], nauczycielki matematyki[4]. Jego rodzina była związana z teatrem: wuj Jan Kreczmar był aktorem, a wuj Jerzy Kreczmar – reżyserem teatralnym. Do liceum chodził na Żoliborzu[4]. Studia wyższe rozpoczął w 1951 roku na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej. Przerwał je po roku, po przyjęciu na Wydział Aktorski w PWST. Studia ukończył w 1956 roku, a jego wykładowcami byli, m.in.: Jan Kreczmar, Marian Wyrzykowski, Bohdan Korzeniewski, Zofia Małynicz, Stanisława Perzanowska, Maria i Edmund Wiercińscy[4]. Od 1969 do 1971 roku był prodziekanem Wydziału Aktorskiego; od 1979 roku docent na Wydziale Reżyserii tej uczelni, w latach 1981–1984 dziekan tego wydziału, a w latach 1984–1987 prodziekan. W 1992 roku otrzymał nominację na profesora sztuk teatralnych[5].
Aktorski debiut to rola Ewarysta Galois w Ostatniej nocy według Leopolda Infelda w Teatrze Młodej Warszawy w 1956 roku. Na ekranie zadebiutował w 1963 roku.
Grał kolejno w teatrach: Młodej Warszawy i Klasycznym (1956–1959), Współczesnym (1959–1966), Dramatycznym (1966–1983). Powszechnym (1983–1987). W latach 1987–1990 był dyrektorem naczelnym i artystycznym Teatru Dramatycznego, gdzie m.in. zwolnił z pracy aktora Jerzego Janeczka[6]. Następnie pracował w zespole Teatru Polskiego w Warszawie. W ostatnich latach życia ponownie związał się z Teatrem Powszechnym w Warszawie. Był stałym współpracownikiem krakowskiego Teatru STU.
Dwukrotny laureat Nagrody im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego, za wybitne kreacje aktorskie (1973) oraz za kreacje aktorskie w „Kosmosie” Witolda Gombrowicza w reżyserii Jerzego Jarockiego w Teatrze Narodowym i „Zapasiewicz gra Becketta” w Teatrze Powszechnym w reżyserii Antoniego Libery (2006).
Jako aktor był współpracownikiem Teatru Polskiego Radia[7].
Był trzykrotnie żonaty z aktorkami[8][9][a]: Krystyną Maciejewską, Iwoną Słoczyńską (później przyjęła nazwisko Sydor) i Olgą Sawicką[12].
Zmarł na raka wątroby. Zgodnie z jego ostatnią wolą urna z jego prochami została pogrzebana 22 lipca 2009 roku w Alei Zasłużonych na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera II B 30-Tuje-1)[13].
Zainteresowanie ze strony Służby Bezpieczeństwa
W październiku 1984 roku Służba Bezpieczeństwa rozpoczęła rozpracowanie Zbigniewa Zapasiewicza w ramach Sprawy Operacyjnego Rozpracowania krypt. „Zapas”[14]. Powodem zainteresowania SB aktorem była jego negatywna postawa wobec oficjalnej propagandy, inicjatywy o charakterze politycznym oraz kontakty z dysydentami czeskimi i ośrodkami polonijnymi. O jego działalności SB była informowana w donosach tajnych współpracowników, którzy byli obecni nawet podczas jego wyjazdów zagranicznych, np. do Wielkiej Brytanii w 1984[15]. 5 grudnia 1988 roku SB podjęło decyzję o zakończeniu prowadzenia sprawy i przekazaniu materiałów do archiwum. Obecnie znajdują się w Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej pod sygnaturą AIPN 01322/3793[16].
Filmografia
- 1963 Wiano jako ksiądz
- 1964 Spotkanie ze szpiegiem jako Kres
- 1965 Sposób bycia jako ojciec
- 1966 Ktokolwiek wie... jako blondyn
- 1966 Bariera jako niewidomy
- 1967–1968 Stawka większa niż życie jako Karpinski w odc. 18
- 1970 Szansa
- 1971 Za ścianą jako docent
- 1971 Kłopotliwy gość jako przewodniczący komisji z elektrowni
- 1972 Ocalenie
- 1972 Wyspy szczęśliwe
- 1973 Nocleg
- 1973 Drzwi w murze jako dramaturg
- 1974 Ziemia obiecana jako Kessler
- 1974 Urodziny Matyldy jako aktor Konrad
- 1975 Skazany jako adwokat
- 1975 Mazepa jako Jan II Kazimierz
- 1975 Dzieje grzechu jako ksiądz Jutkiewicz
- 1976 Ostatnie takie trio jako Cygan
- 1976 Tylko Beatrycze jako brat Andrzej
- 1976 Con amore jako neurolog
- 1976 Barwy ochronne jako docent Jakub Szelestowski
- 1977 Lalka (serial telewizyjny) jako aktor Rossi
- 1977 Pasja jako Jan Józef Tyssowski
- 1977 Akcja pod Arsenałem jako ojciec Rudego
- 1977 Polskie drogi jako nauczyciel i antykwariusz Paweł Krajewski
- 1978 Szpital Przemienienia jako doktor Rygier
- 1978 Koty to dranie
- 1978 Bez znieczulenia jako Jerzy Michałowski
- 1979 Doktor Murek jako Paweł Junoszyc
- 1979 Drogi pośród nocy jako Amadei
- 1979 Panny z Wilka jako mąż Julci
- 1979 Kung-fu jako docent Kwaśniak
- 1980 W biały dzień jako „Siwy”
- 1980 Kontrakt
- 1980 Gorączka jako ojciec Leona
- 1981 Przypadek jako Adam
- 1981 Dziecinne pytania jako więzień
- 1981 Z dalekiego kraju jako Mieczysław Kotlarczyk
- 1982 Matka Królów jako doktor Wiktor Lewen
- 1982 Imperatyw jako psychiatra
- 1982 Choinka strachu jako pisarz
- 1984 Rok spokojnego słońca jako Szary
- 1984 Idol jako urzędnik
- 1984 Baryton jako Antonio Taviatini
- 1985 C.K. Dezerterzy jako kapitan Wagner
- 1985 …jestem przeciw jako ojciec Jacka
- 1986 Maskarada jako Michał Barczewski
- 1987 Krótki film o zabijaniu jako przewodniczący komisji
- 1988 Dekalog V
- 1988 Mistrz i Małgorzata jako Poncjusz Piłat
- 1989 Po upadku. Sceny z życia nomenklatury jako Ratajczak
- 1990 Le Retour jako doktor
- 1992 Psy jako Wencel
- 1992 Skąpiec jako Harpagon
- 1992 Listopad (Novembre)
- 1992 Enak jako John Gilette
- 1993 Obcy musi fruwać jako krytyk Przywilej
- 1997 Piękna twarz jako narrator
- 1997 Ambasador jako ambasador
- 1997 Układanie życia jako lektor[17]
- 1998 Urok wszeteczny (Opowieści weekendowe) jako hrabia
- 1998 O wielkim wstydzie jako narrator
- 1998 Garby jako narrator
- 1998 Wojna z rzeczami jako narrator
- 1998 O sławnym człowieku jako narrator
- 1998 Czerwona łata jako narrator
- 1998 Ogniem i mieczem jako lektor prologu i epilogu
- 1998 Demony wojny według Goi jako minister
- 1999 O największej kłótni jako narrator
- 1999 Jak Gyom został starszym panem jako narrator
- 1999 Jak bóg Maior utracił tron jako narrator
- 1999 O zabawkach dla dzieci jako narrator
- 1999 Egzekutor jako mecenas
- 2000 Oburzające dropsy jako narrator
- 2000 Człowiek, jakich wielu (L’homme des foules) jako Wladimir
- 2000 Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową jako Tomasz
- 2001 Suplement jako doktor Tomasz
- 2001 Marszałek Piłsudski jako Józef Piłsudski
- 2002 Sesja kastingowa
- 2003 Defekt jako Piwnicki
- 2005 Persona non grata jako Wiktor
- 2007 Nadzieja jako Krystian Ratay, ojciec Franciszka
- 2009 Rewizyta jako profesor Jakub Szelestowski
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie, 16 lipca 2009)[18]
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (30 kwietnia 2001)[19]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1979)
- Złoty Krzyż Zasługi (1974)[20]
- Medal 30-lecia Polski Ludowej (1974)
- Złoty Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” (2002)
- Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (pośmiertnie, 15 lipca 2009)[21][22]
- Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1967)[23]
- Odznaka Zasłużony Działacz Kultury
- Złota Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1970)
- Medal 400-lecia Stołeczności Warszawy (1997)
- Honorowa Odznaka Związku Niewidomych (1994)
Nagrody i wyróżnienia
- Nagroda na Festiwalu Sztuk Rosyjskich i Radzieckich w Katowicach za rolę Andrzeja w Trzech siostrach Antoniego Czechowa w Teatrze Współczesnym w Warszawie (1963)
- Dyplom honorowy na V Telewizyjnym Festiwalu Teatrów Dramatycznych w Warszawie za rolę Czackiego w przedstawieniu Mądremu biada Aleksandra Gribojedowa w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (1968)
- Nagroda Ministra Kultury i Sztuki III stopnia za osiągnięcia aktorskie w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (1969)[24]
- „Złoty Ekran” za najlepszą rolę męską w TV - role: Hrabiego w Panu Tadeuszu Adama Mickiewicza, Vladimira w Czekając na Godota Samuela Becketta, Aleksandra Puszkina w Maskaradzie Michaiła Lermontowa, Docenta w filmie tv Za ścianą (1971)
- „Srebrna Maska” - nagroda w plebiscycie czytelników „Expressu Wieczornego” na najpopularniejszego aktora w roku 1970 (1971)
- Nagroda na XIII FPSW we Wrocławiu za rolę Laurentego w przedstawieniu Na czworakach Tadeusza Różewicza w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (1972)
- Nagroda Specjalna Kinematografii Bułgarskiej na V Międzynarodowym Festiwalu Filmów Czerwonego Krzyża i Medycznych w Warnie za rolę Adama w filmie Ocalenie w reżyserii Edwarda Żebrowskiego (1973)
- Nagroda im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego - przyznana przez Klub Krytyki Teatralnej SDP za wybitne osiągnięcia w dziedzinie teatru współczesnego (1973)
- Nagroda na XV FPSW we Wrocławiu za rolę Pijaka w Ślubie Witolda Gombrowicza w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (1974)
- Nagroda I stopnia na XVI FPSW we Wrocławiu za rolę Paganiniego-Rzeźnika w przedstawieniu Rzeźnia Sławomira Mrożka w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (1975)
- Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia (1975)
- Nagroda Przewodniczącego Komitetu do spraw Radia i Telewizji za twórczość radiową i telewizyjną (1975)[25]
- Nagroda na IV FPFF w Gdańsku za rolę Docenta Jakuba Szelestowskiego w filmie Barwy ochronne (1977)
- Nagroda Komitetu do spraw Radia i Telewizji za rolę Krajewskiego w serialu tv Polskie drogi (1978)
- Nagroda na V Opolskich Konfrontacjach Teatralnych za rolę Wielkiego Księcia Konstantego w przedstawieniu Noc listopadowa Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Macieja Prusa w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (1979)
- Nagroda na XXI FPSW we Wrocławiu za rolę Księcia Himalaj w Operetce Witolda Gombrowicza w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (1980)
- Nagroda Państwowa I stopnia za całokształt osiągnięć w teatrze, telewizji i filmie (1980)[26]
- Nagroda teatralna tygodnika „Przyjaźń” – za rolę Astrowa w spektaklu Wujaszek Wania w Teatrze Telewizji (1980)
- Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopnia (1980)[27]
- Nagroda aktorska na XX Kaliskich Spotkaniach Teatralnych – Festiwalu Teatru Telewizji Polskiej za mistrzowskie posługiwanie się słowem polskim w budowaniu kreowanych przez niego postaci prezentowanych w spektaklach festiwalu telewizji polskiej w ramach XX KST (1980)
- Nagroda teatralna tygodnika „Przyjaźń” – za rolę Łunina w przedstawieniu Łunin, czyli Śmierć Kubusia Fatalisty w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (1981)
- Nagroda Główna na XXI Kaliskich Spotkaniach Teatralnych – Festiwalu Teatru Telewizji Polskiej za wybitne osiągnięcia aktorskie ze szczególnym uwzględnieniem roli wielkiego księcia Konstantego w spektaklu Kordian w Teatrze Telewizji (1980)
- Nagroda Prezydenta Miasta Warszawy za wybitne realizacje dramatu polskiego na stołecznych scenach w sezonie 1985/1986 (1986)
- Nagroda im. Aleksandra Zelwerowicza, przyznana przez redakcję miesięcznika „Teatr” za sezon 1985/1986 - za rolę tytułową w Baalu Bertolta Brechta w Teatrze Powszechnym w Warszawie (1986)
- Nagroda Główna na XXVI FPSW we Wrocławiu za układ tekstu, reżyserię i rolę w przedstawieniu Pan Cogito szuka rady wg Zbigniewa Herberta w Teatrze Powszechnym w Warszawie (1987)
- Nagroda zespołowa na XV OKT w Opolu za spektakl Kubuś Fatalista wg Diderota w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (1989)
- Wielki Splendor – nagroda przyznana przez Zespół Artystyczny Teatru Polskiego Radia (1990)[28]
- Nagroda publiczności na XXVI OPTMF w Szczecinie za rolę w przedstawieniu Powrót pana Cogito wg Zbigniewa Herberta oraz Nagroda Główna Jury za przedstawienie (1991)
- „Złoty Wawrzyn Grzymały” (1992)
- Nagroda publiczności na XXXII RST w Rzeszowie za rolę G.B. Shawa w przedstawieniu Najlepsi z przyjaciół Hugha Whitemore'a graną gościnnie w Teatrze Współczesnym w Warszawie (1993)
- Laureat ogólnopolskiego rankingu teatralnego III programu PR za rolę Zachedryńskiego w Miłości na Krymie Sławomira Mrożka (1994)
- Nagroda na XXIX OPTMF w Szczecinie za role Łomowa, Smirnowa, Chirina w przedstawieniu 33 omdlenia wg Antoniego Czechowa w Teatrze STU w Krakowie (1994)
- Nagroda Główna na XXXV Kaliskich Spotkaniach Teatralnych – Festiwalu Sztuki Aktorskiej za rolę męską - Zachedryńskiego w przedstawieniu Miłość na Krymie w Teatrze Współczesnym w Warszawie (1995)
- „Najprzyjemniejszy Spektakl” w plebiscycie publiczności II Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuk Przyjemnych w Łodzi dla przedstawienia 33 omdlenia wg Antoniego Czechowa w Teatru Stu w Krakowie (1996)
- Nagroda na III OKNWPSW w Warszawie za rolę Igora w spektaklu Koncert Feliksa Falka w Teatrze TV (1997)
- Nagroda im. Aleksandra Zelwerowicza, przyznana przez redakcję miesięcznika „Teatr” za sezon 1996/1997 - za rolę Stomila w Tangu Sławomira Mrożka w Teatrze Współczesnym w Warszawie (1997)
- Nagroda na Festiwalu Słuchowisk Polskiego Radia w Bolimowie dla najlepszego aktora - za role w Rekonstrukcji poety wg Zbigniewa Herberta i w Odejściu Głodomora Tadeusza Różewicza (1997)
- Nagroda Ministra Kultury i Sztuki za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej (1997)
- Najlepszy spektakl w głosowaniu publiczności XXXIX RST w Rzeszowie dla Kwartetu Ronalda Harwooda z Teatru Współczesnego w Warszawie, i najlepsza rola Wilfreda Bonda w tym spektaklu (2000)
- Wielka Nagroda Małej Formy na XXXV OPTMF „Kontrapunkt” w Szczecinie przyznana z okazji jubileuszowej edycji festiwalu (2000)
- Nagroda na XXV FPFF w Gdyni za najlepszą rolę - rolę Tomasza w filmie Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową (2000)
- Wyróżnienie na IV OFK TALIA w Tarnowie dla przedstawienia Kwartet Ronalda Harwooda w Teatrze Współczesnym w Warszawie (2000)
- Nagroda Specjalna przyznana przez Fundację Theatrum Gedanense w konkursie na najlepsze inscenizacje dramatów Shakespeare'a - za rolę tytułową w Królu Learze w reż. Piotra Cieplaka w Teatrze Powszechnym w Warszawie (2001)
- Statuetka „Jańcia Wodnika” na VIII Prowincjonalia w Słupcy za rolę Tomasza w filmie Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową (2001)
- Nagroda na MFF w Santa Barbara (USA) dla najlepszego aktora - za rolę Tomasza w filmie Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową (2001)
- Polska Nagroda Filmowa „Orzeł” – Najlepsza główna rola męska - rola w filmie Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową (2001)
- Feliks Warszawski – nagroda za najlepszą pierwszoplanową rolę sezonu 2000/2001 – za tytułową rolę w Królu Learze w Teatrze Powszechnym w Warszawie (2001)
- Nagroda na I Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy za rolę Normana w przedstawieniu Nad złotym stawem Ernesta Thompsona w Teatrze Powszechnym w Warszawie (2002)
- „Najprzyjemniejszy Aktor” w plebiscycie publiczności VIII Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuk Przyjemnych w Łodzi za rolę Normana Thayera w przedstawieniu Nad złotym stawem Ernesta Thompsona w Teatrze Powszechnym w Warszawie (2002)
- Grand Prix 42. Kaliskich Spotkań Teatralnych – Festiwalu Sztuki Aktorskiej – za rolę Normana Thayera w przedstawieniu Nad Złotym Stawem w Teatrze Powszechnym w Warszawie (2002)
- Nagroda na III Krajowym Festiwalu Teatru PR i Teatru TV Polskiej „Dwa Teatry” w Sopocie za pierwszoplanową rolę męską Sędziego Romnickiego w przedstawieniu Teatru TV Piękna pani Seidenman wg Andrzeja Szczypiorskiego (2003)
- „Złoty Laur” przyznany przez Grono Patronów Fundacji Scena Na Piętrze w Poznaniu (2003)
- Diamentowy Mikrofon „za wielkie i wybitne kreacje aktorskie w spektaklach i słuchowiskach teatru wyobraźni Polskiego Radia” (2005)[29]
- Nagroda im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego za rok 2005 - za wybitne osiągnięcia aktorskie, szczególnie za role w przedstawieniach Zapasiewicz gra Becketta w Teatrze Powszechnym i Kosmos Witolda Gombrowicza w Teatrze Narodowym w Warszawie (2006)
- Nagroda im. Cypriana Kamila Norwida w kategorii Teatr – za rolę Leona w Kosmosie w Teatrze Narodowym w Warszawie (2006)[30]
- Feliks Warszawski – nagroda za najlepszą pierwszoplanową rolę męską sezonu 2005/2006 – rolę Leona w Kosmosie w Teatrze Narodowym w Warszawie (2006)
Uwagi
- ↑ Pojawiająca się w niekiedy informacja jakoby miał cztery żony, a pierwszą była Mirosława Dubrawska[10][11], jest błędna.
Przypisy
- ↑ E-teatr: Zbigniew Zapasiewicz nie żyje. wiadomosci.onet.pl. [dostęp 2009-07-14].
- ↑ Zapasiewicz Zbigniew, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2018-09-04].
- ↑ Maria Jadwiga Minakowska, Zbigniew Zapasiewicz h. Lubicz [online], www.sejm-wielki.pl [dostęp 2026-10-06].
- ↑ a b c Zbigniew Zapasiewicz: W masce cynika [online], rp.pl [dostęp 2021-07-19].
- ↑ Zbigniew Jan Zapasiewicz, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2021-07-18].
- ↑ "Droga": Jerzy Janeczek kiedyś i dziś [online], WP Teleshow, 22 października 2014 [dostęp 2026-01-06] (pol.).
- ↑ Zbigniew Zapasiewicz, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Osoby) [dostęp 2021-04-09].
- ↑ Katarzyna Leżeńska, Dariusz Wołodźko, Zbigniew Zapasiewicz, Zapasowe maski, Warszawa: Prószyński i S-ka, 2003, s. 94.
- ↑ 50 lat na scenie [online], Encyklopedia Teatru Polskiego [dostęp 2025-01-24] (pol.).
- ↑ Wiedziała o jego uzależnieniu. Tak podsumowała go po śmierci [online], WP Kobieta, 13 września 2024 [dostęp 2024-09-24].
- ↑ Olga Sawicka i Zbigniew Zapasiewicz: Twarda lekcja od mistrza [online], Encyklopedia Teatru Polskiego [za: „Rewia” nr 24], 15 czerwca 2016 [dostęp 2024-09-24].
- ↑ Zbigniew Zapasiewicz: kiedy postawiono mu diagnozę, było już za późno [online], film.wp.pl, 14 lipca 2017 [dostęp 2021-07-19].
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2026-10-06].
- ↑ Gańczak 2011 ↓, s. 248.
- ↑ Gańczak 2011 ↓, s. 249.
- ↑ Gańczak 2011 ↓, s. 341.
- ↑ Układanie życia w bazie filmpolski.pl
- ↑ M.P. z 2010 r. Nr 8, poz. 74 (ISAP) „w uznaniu wybitnych zasług dla rozwoju kultury polskiej, za osiągnięcia w pracy artystycznej i dydaktycznej”.
- ↑ M.P. z 2001 r. Nr 21, poz. 340 (ISAP) „za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w pracy artystycznej”.
- ↑ Odznaczenia dla wybitnych twórców i działaczy kultury. „Dziennik Polski”. Nr 175 (9456), s. 2, 26 lipca 1974.
- ↑ Lista laureatów Medalu Zasłużony Kulturze Gloria Artis - Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego [online], Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego [dostęp 2026-10-06].
- ↑ Zbigniew Zapasiewicz. jedynka.org. [dostęp 2024-06-07].
- ↑ Wieczór Tysiąclecia. Odznaki dla warszawskich artystów, "Trybuna Ludu", nr 66, 7 marca 1967, s. 5.
- ↑ Dziennik Polski, r. XXV, nr 169 (7905), s. 3.
- ↑ Wręczenie nagród za twórczość radiową i telewizyjną, "Trybuna Ludu", nr 118, 23 maja 1975, s. 8.
- ↑ Dziennik Polski, r. XXXVI, nr 156 (11212), s. 2.
- ↑ Zbigniew Zapasiewicz. „Nowiny”, s. 8, nr 192 z 6–7 września 1980.
- ↑ Wielki Splendor – nagrody Teatru Polskiego Radia wręczone. Polskie Radio SA, 2008-12-01. [dostęp 2012-05-14].
- ↑ Warszawa. Gala na 80-lecie Polskiego Radia.. e-teatr.pl. [dostęp 2013-10-27].
- ↑ Laureat w kategorii Teatr 2006. norwid.mazovia.pl. [dostęp 2015-01-10].
Bibliografia
- Filip Gańczak: Filmowcy w matni bezpieki. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2011. ISBN 978-83-7648-714-4. OCLC 879643901.
- Zbigniew Zapasiewicz: Zapasowe maski. Katarzyna Leżeńska (oprac.), Dariusz Wołodźko (oprac.). Warszawa: Prószyński i S-ka, 2003. ISBN 83-7337-526-0.