ZigBee
Logo ZigBee | |
| Standard |
IEEE 802.15.4 |
|---|---|
| Opracowany przez |
Connectivity Standards Alliance |
| Pierwsze wydanie |
13 czerwca 2005 |
| Zastosowania |
przemysł, nauka, medycyna, IoT, automatyka domowa |
| Pasma częstotliwości |
ISM: 2,4 GHz (globalnie), 868 MHz (Europa), 902–928 MHz (Ameryka Płn., Australia) |
| Przepływność |
do 250 kbit/s (2,4 GHz), 40 kbit/s (915 MHz), 20 kbit/s (868 MHz) |
| Zasięg |
10–100 m (w linii widzenia) |
| Modulacja | |
| Topologia sieci |
siatka (mesh), drzewo, gwiazda |
| Szyfrowanie |
128-bitowe klucze symetryczne (AES, tryb CCM*) |
| Strona internetowa | |
ZigBee – oparta na standardzie IEEE 802.15.4 specyfikacja zestawu wysokopoziomowych protokołów komunikacyjnych, służących do tworzenia bezprzewodowych sieci osobistych (PAN) z wykorzystaniem małych, niskoenergetycznych radi cyfrowych. ZigBee jest standardem bezprzewodowych sieci ad hoc o niskim poborze mocy, małej przepływności i niewielkim zasięgu, przeznaczonym dla projektów wymagających prostego połączenia bezprzewodowego, takich jak automatyka domowa, zbieranie danych z urządzeń medycznych czy IoT.
Technologia zdefiniowana w specyfikacji ZigBee ma być prostsza i tańsza niż inne bezprzewodowe sieci personalne (WPAN), takie jak Bluetooth, czy ogólne standardy sieci bezprzewodowych, takie jak Wi-Fi. Do typowych zastosowań należą bezprzewodowe przełączniki oświetlenia, monitory zużycia energii, systemy zarządzania ruchem oraz inny sprzęt konsumencki i przemysłowy wymagający krótkozasięgowej transmisji danych o niskiej przepływności.
Niski pobór mocy ogranicza zasięg pojedynczej transmisji do 10–100 m w linii widzenia, w zależności od mocy nadajnika i warunków otoczenia[1]. Urządzenia ZigBee mogą jednak przesyłać dane na znacznie większe odległości, przekazując je przez sieć siatkową (mesh) urządzeń pośredniczących. Sieci ZigBee są zabezpieczane 128-bitowymi kluczami szyfrowania symetrycznego, a zdefiniowana przepływność do 250 kbit/s czyni standard najlepiej przystosowanym do okresowych transmisji danych z czujników i urządzeń wejściowych.
ZigBee został poczęty w 1998 roku, ustandaryzowany w 2003 roku i zrewidowany w 2006 roku. Nazwa odnosi się do „tańca wywijanego” (waggle dance) pszczół miodnych po powrocie do ula[2].
Przegląd
ZigBee to niskoenergetyczny standard bezprzewodowych sieci siatkowych, zapewniający komunikację o małych opóźnieniach, skierowany do urządzeń zasilanych bateryjnie w aplikacjach sterowania i monitoringu. Układy ZigBee są zwykle zintegrowane z radiem i mikrokontrolerem w jednym module.
ZigBee działa w przemysłowych, naukowych i medycznych pasmach radiowych (ISM). Pasmo 2,4 GHz jest używane przede wszystkim przez urządzenia oświetleniowe i automatyki domowej w większości krajów świata. Urządzenia do komercyjnego opomiarowania mediów i zbierania danych medycznych często korzystają z częstotliwości sub-GHz: 902–928 MHz w Ameryce Północnej, Australii i Izraelu, 868–870 MHz w Europie oraz 779–787 MHz w Chinach. Przepływności wahają się od ok. 20 kbit/s w pasmach sub-GHz do ok. 250 kbit/s w paśmie 2,4 GHz.
ZigBee buduje na warstwie fizycznej i podwarstwie dostępu do medium (MAC) zdefiniowanych w standardzie IEEE 802.15.4 dla nisko-przepływnych bezprzewodowych sieci personalnych (LR-WPAN). Specyfikacja ZigBee dodaje cztery kluczowe komponenty: warstwę sieciową, warstwę aplikacji, obiekty urządzeń ZigBee (ZDO, ZigBee Device Objects) oraz obiekty aplikacji definiowane przez producenta. ZDO odpowiadają m.in. za śledzenie ról urządzeń, obsługę żądań dołączenia do sieci oraz odkrywanie i zabezpieczanie urządzeń.
Warstwa sieciowa ZigBee natywnie wspiera topologie gwiazdy, drzewa oraz ogólne sieci siatkowe (mesh). Każda sieć musi mieć jeden koordynator; w topologii gwiazdy jest on węzłem centralnym. Zarówno drzewa, jak i sieci siatkowe pozwalają używać ruterów ZigBee do rozszerzania komunikacji na poziomie warstwy sieciowej. Kolejną cechą wyróżniającą ZigBee są wbudowane mechanizmy bezpiecznej komunikacji: ochrony ustanawiania i przesyłu kluczy kryptograficznych, szyfrowania ramek i kontroli urządzeń, oparte na podstawowych ramach bezpieczeństwa z IEEE 802.15.4.
Historia
Samoorganizujące się sieci ad hoc w stylu ZigBee poczęto w latach 90. XX wieku. Specyfikacja IEEE 802.15.4-2003 stanowiąca fundament ZigBee została ratyfikowana 14 grudnia 2004 roku[3]. Organizacja Connectivity Standards Alliance (wcześniej ZigBee Alliance) ogłosiła dostępność specyfikacji 1.0 dnia 13 czerwca 2005 roku; jest ona znana jako ZigBee 2004 Specification.
Biblioteka klastrów
We wrześniu 2006 roku ogłoszono ZigBee 2006 Specification, która unieważniła stos z 2004 roku[4]. Specyfikacja z 2006 roku zastąpiła strukturę komunikatów i par klucz–wartość ze stosu 2004 biblioteką klastrów (cluster library) – zbiorem standaryzowanych poleceń, atrybutów i artefaktów globalnych zorganizowanych w grupy zwane klastrami, o nazwach takich jak Smart Energy, Home Automation czy ZigBee Light Link[5].
W styczniu 2017 roku Connectivity Standards Alliance przemianowała bibliotekę na Dotdot i ogłosiła ją jako nowy protokół warstwy aplikacji, zdolny dodatkowo działać ponad innymi typami sieci wykorzystujących protokół internetowy (IP)[6] i współpracować z innymi standardami, takimi jak Thread[7]. Od swojego ogłoszenia Dotdot funkcjonuje jako domyślna warstwa aplikacji niemal wszystkich urządzeń ZigBee.
W 2016 roku wprowadzono specyfikację ZigBee 3.0, która zunifikowała wszystkie dotychczasowe profile aplikacji w jeden otwarty, globalny standard[8]. W 2021 roku ZigBee Alliance zmieniło nazwę na Connectivity Standards Alliance (CSA).
ZigBee Pro
ZigBee Pro, znane także jako ZigBee 2007, zostało ukończone w 2007 roku[9]. Urządzenie ZigBee Pro może dołączyć do starszej sieci ZigBee i działać w niej (oraz odwrotnie), jednak ze względu na różnice w opcjach routingu urządzenie ZigBee Pro musi stać się nierutującym urządzeniem końcowym (ZED) w starszej sieci ZigBee, a urządzenie starszej generacji staje się ZED w sieci ZigBee Pro[10]. ZigBee Pro działa w paśmie ISM 2,4 GHz oraz dodaje pasmo sub-GHz[11]. Wprowadza ponadto zaawansowane mechanizmy routingu (w tym ruting many-to-one), fragmentację pakietów oraz większą skalowalność sieci.
Zastosowania
Protokoły ZigBee są przeznaczone dla aplikacji wbudowanych wymagających niskiego poboru mocy i tolerujących niskie przepływności. Powstała sieć zużywa bardzo mało energii – poszczególne urządzenia muszą cechować się co najmniej dwuletnią żywotnością baterii, aby przejść certyfikację[12][13].
Typowe obszary zastosowań obejmują:
- automatykę domową,
- bezprzewodowe sieci czujnikowe,
- przemysłowe systemy sterowania,
- wbudowane systemy pomiarowe (embedded sensing),
- zbieranie danych medycznych,
- systemy ostrzegania przed dymem i włamaniem,
- automatykę budynkową,
- zdalną konfigurację bezprzewodowych mikrofonów.
ZigBee nie jest przeznaczony do scenariuszy o dużej mobilności węzłów – nie nadaje się np. do taktycznych sieci ad hoc na polu walki, gdzie wymagane są wysokie przepływności i duża ruchliwość węzłów.
Profile aplikacji
Pierwszy profil aplikacji ZigBee, Home Automation, ogłoszono 2 listopada 2007 roku; kolejne profile publikowano w następnych latach.
ZigBee Smart Energy 2.0
Specyfikacja ZigBee Smart Energy 2.0 definiuje oparty na protokole internetowym protokół komunikacyjny do monitorowania, kontrolowania, informowania i automatyzacji dostaw oraz zużycia energii i wody. Stanowi rozszerzenie specyfikacji Smart Energy w wersji 1[14] i dodaje usługi ładowania pojazdów elektrycznych typu plug-in, instalacji, konfiguracji i pobierania oprogramowania sprzętowego, usługi przedpłatowe, informacje i komunikaty dla użytkownika, sterowanie obciążeniem oraz demand response. Profil jest rozwijany m.in. we współpracy z HomeGrid Forum, HomePlug Powerline Alliance, SAE International, IPSO Alliance, SunSpec Alliance i Wi-Fi Alliance.
ZigBee Smart Energy opiera się na ZigBee IP – warstwie sieciowej rutującej standardowy ruch IPv6 ponad IEEE 802.15.4 z kompresją nagłówków 6LoWPAN[15].
ZigBee RF4CE
W 2009 roku konsorcjum Radio Frequency for Consumer Electronics (RF4CE) i Connectivity Standards Alliance uzgodniły wspólne opracowanie standardu radiowych pilotów zdalnego sterowania. ZigBee RF4CE zaprojektowano dla szerokiej gamy elektroniki użytkowej, takiej jak telewizory i set-top boxy. Oferuje bogatszą komunikację, większą niezawodność, interoperacyjność oraz brak bariery linii widzenia w porównaniu z klasycznymi pilotami podczerwieni[16]. Specyfikacja RF4CE wykorzystuje podzbiór funkcjonalności ZigBee, co pozwala działać na mniejszych konfiguracjach pamięci w tańszych urządzeniach.
Sprzęt radiowy
Radiowa część ZigBee ma niewiele stopni analogowych i wykorzystuje układy cyfrowe wszędzie, gdzie to możliwe; dostępne są produkty integrujące radio i mikrokontroler w jednym module[17]. Proces kwalifikacji ZigBee obejmuje pełną walidację wymagań warstwy fizycznej – wszystkie radia pochodzące z tego samego zwalidowanego zestawu masek półprzewodnikowych mają te same charakterystyki RF. Radios testuje się zgodnie z wytycznymi klauzuli 6 standardu 802.15.4-2006, ponieważ niesertyfikowana warstwa fizyczna może zwiększać pobór mocy innych urządzeń w sieci.
Standard określa pracę w nielicencjonowanych pasmach ISM: 2,4–2,4835 GHz (na całym świecie), 902–928 MHz (Ameryka i Australia) oraz 868–868,6 MHz (Europa). W paśmie 2,4 GHz przydzielono 16 kanałów rozmieszczonych co 5 MHz, z których każdy wykorzystuje jedynie 2 MHz szerokości pasma. Radia stosują kodowanie rozproszenia widma z bezpośrednią sekwencją (DSSS). W pasmach 868 i 915 MHz używana jest modulacja BPSK, a w paśmie 2,4 GHz – O-QPSK przesyłająca dwa bity na symbol.
Surowa przepływność „powietrzna” wynosi 250 kbit/s na kanał w paśmie 2,4 GHz, 40 kbit/s w paśmie 915 MHz i 20 kbit/s w paśmie 868 MHz; rzeczywista przepustowość jest mniejsza z powodu narzutu pakietów i opóźnień przetwarzania. W pomieszczeniach przy 2,4 GHz zasięg transmisji wynosi 10–20 m, w zależności od materiałów konstrukcyjnych, liczby ścian i dozwolonej mocy nadajnika<[18]. Moc wyjściowa radiów wynosi zwykle 0–20 dBm (1–100 mW).
Typy urządzeń i tryby pracy
Wyróżnia się trzy klasy urządzeń ZigBee:
- Koordynator (ZigBee Coordinator – ZC) – najbardziej funkcjonalne urządzenie; tworzy korzeń drzewa sieci i może stanowić most do innych sieci. W każdej sieci istnieje dokładnie jeden koordynator, ponieważ to on pierwotnie sieć utworzył (specyfikacja ZigBee Light Link dopuszcza jednak pracę bez koordynatora, co ułatwia użycie w gotowych produktach domowych). Przechowuje informacje o sieci, pełni rolę centrum zaufania (trust center) i repozytorium kluczy bezpieczeństwa[19].
- Ruter (ZigBee Router – ZR) – oprócz wykonywania funkcji aplikacyjnej działa jako ruter pośredni, przekazując dane innym urządzeniom. Produkty tego typu są zwykle zasilane sieciowo, więc są stale dostępne w sieci; bywają nazywane powtarzaczami (repeaterami) lub rozszerzaczami zasięgu ZigBee.
- Urządzenie końcowe (ZigBee End Device – ZED) – zawiera jedynie funkcjonalność potrzebną do komunikacji z węzłem nadrzędnym (koordynatorem lub ruterem) i nie przekazuje danych innych urządzeń. Dzięki temu może spędzać znaczną część czasu w uśpieniu, co zapewnia długą żywotność baterii; wymaga też najmniej pamięci, więc jest najtańsze w produkcji.
Protokoły ZigBee wspierają sieci z beaconami (beacon-enabled) oraz bez beaconów (non-beacon-enabled). W sieciach bez beaconów stosuje się nieszczelinowy mechanizm dostępu CSMA/CA; rutery mają wówczas stale aktywne odbiorniki, co zwiększa pobór mocy[20], ale umożliwia sieci heterogeniczne, w których część urządzeń odbiera ciągle, a inne nadają tylko w razie potrzeby. Typowym przykładem jest bezprzewodowy przełącznik światła: węzeł przy lampie (zasilany z sieci) odbiera nieprzerwanie, podczas gdy bateryjny przełącznik śpi do chwili naciśnięcia – wtedy wybudza się, wysyła polecenie, odbiera potwierdzenie i zasypia ponownie.
W sieciach z beaconami rutery okresowo rozsyłają beacony potwierdzające ich obecność, a węzły mogą spać pomiędzy beaconami, wydłużając czas pracy na baterii. Odstępy beaconów zależą od przepływności: od 15,36 ms do 251,65824 s przy 250 kbit/s, od 24 ms do 393,216 s przy 40 kbit/s oraz od 48 ms do 786,432 s przy 20 kbit/s. Długie odstępy wymagają precyzyjnego odmierzania czasu, co bywa kosztowne w tanich produktach. Ogólnie protokoły ZigBee minimalizują czas aktywności radia, aby ograniczyć zużycie energii.
Podstawowym trybem dostępu do kanału jest CSMA/CA – węzeł przed nadawaniem krótko sprawdza, czy inne węzły nie nadają. Od reguły istnieją trzy wyjątki: potwierdzenia komunikatów, beacony wysyłane według stałego harmonogramu oraz gwarantowane szczeliny czasowe dla urządzeń o wymaganiach czasu rzeczywistego w sieciach z beaconami. Z wyjątkiem Smart Energy Profile 2.0 urządzenia ZigBee muszą być zgodne ze standardem IEEE 802.15.4-2003 (LR-WPAN).
Warstwa sieciowa
Główne funkcje warstwy sieciowej to zapewnienie poprawnego użycia podwarstwy MAC oraz udostępnienie interfejsu warstwie aplikacji. Warstwa sieciowa obsługuje łączenie, rozłączanie i konfigurowanie sieci: zakłada sieć, przydziela adresy, dodaje i usuwa urządzenia, korzystając z topologii gwiazdy, siatki i drzewa. Encja danych tworzy i zarządza jednostkami danych protokołu (PDU) zgodnie z poleceniami warstwy aplikacji oraz wykonuje ruting stosownie do bieżącej topologii; encja sterująca konfiguruje nowe urządzenia, zakłada nowe sieci, rozpoznaje przynależność sąsiadów i odkrywa nowych sąsiadów oraz rutery.
Protokołem routingu warstwy sieciowej jest AODV[21]: aby odnaleźć urządzenie docelowe, rozsyłane jest żądanie trasy (route request) do wszystkich sąsiadów, którzy przekazują je dalej aż do osiągnięcia celu; następnie odpowiedź (route reply) wraca transmisją unicast ścieżką o najniższym koszcie, a źródło aktualizuje tablicę routingu o adres następnego przeskoku i koszt ścieżki.
Warstwa aplikacji
Warstwa aplikacji jest najwyższą warstwą zdefiniowaną w specyfikacji i faktycznym interfejsem systemu ZigBee wobec użytkowników końcowych. Obejmuje większość komponentów dodanych przez specyfikację ZigBee: zarówno ZDO (ZigBee Device Object) wraz z procedurami zarządzania, jak i obiekty aplikacji definiowane przez producenta. Warstwa ta wiąże tablice, wysyła komunikaty między powiązanymi urządzeniami, zarządza adresami grupowymi, scala pakiety i transportuje dane, świadcząc usługi profilom urządzeń ZigBee.
Głównymi komponentami stosu są:
- ZDO – odpowiada za ogólne zarządzanie urządzeniem, klucze bezpieczeństwa i polityki; definiuje rolę urządzenia (koordynator, ruter, urządzenie końcowe), odkrywa nowe urządzenia w sieci i identyfikuje oferowane przez nie usługi, a następnie może ustanawiać bezpieczne łącza z urządzeniami zewnętrznymi i odpowiadać na żądania powiązań (binding);
- APS (application support sublayer) – podwarstwa wsparcia aplikacji, oferująca dobrze zdefiniowany interfejs i usługi sterujące; działa jako most między warstwą sieciową a pozostałymi elementami warstwy aplikacji, utrzymuje aktualne tablice powiązań w formie bazy danych i rutuje komunikaty pomiędzy warstwami stosu protokołów.
Modele komunikacji i odkrywanie urządzeń

Aplikacja może składać się z komunikujących się obiektów współpracujących przy realizacji zadań, zwykle lokalnych dla każdego urządzenia (np. sterowanie pojedynczym sprzętem AGD). Istota ZigBee polega na rozproszeniu pracy między wiele urządzeń rezydujących w węzłach ZigBee, które razem tworzą sieć. Obiekty tworzące sieć komunikują się za pomocą usług APS pod nadzorem interfejsów ZDO. W pojedynczym urządzeniu może istnieć do 240 obiektów aplikacji o numerach 1–240; numer 0 jest zarezerwowany dla interfejsu danych ZDO, 255 dla rozgłaszania (broadcast), a zakres 241–254 pozostaje nieużywany. Adresowanie opiera się na transceiverze zgodnym z IEEE 802.15.4; urządzenia w węźle są wskazywane identyfikatorem punktu końcowego (endpoint) z zakresu 1–240.
Aby aplikacje mogły się komunikować, urządzenia muszą używać wspólnego protokołu aplikacji (typy komunikatów, formaty itd.); zbiory takich konwencji grupowane są w profile. Powiązanie (binding) ustala się przez dopasowanie identyfikatorów klastrów wejściowych i wyjściowych, unikalnych w obrębie profilu; tablice powiązań zawierają pary źródło–cel i są utrzymywane przez koordynatorów ZigBee, którzy najczęściej dysponują stałym zasilaniem. Odkrywanie urządzeń może przebiegać różnie: gdy adres sieciowy jest znany, adres IEEE można uzyskać komunikacją unicast, w przeciwnym razie żądania są rozgłaszane. Urządzenia końcowe odpowiadają żądanym adresem, natomiast koordynator lub ruter przesyła także adresy wszystkich powiązanych z nim urządzeń.
Komunikacja może rozpocząć się bezpośrednio po asocjacji. Adresowanie bezpośrednie używa adresu radiowego i identyfikatora punktu końcowego; adresowanie pośrednie wykorzystuje wszystkie istotne pola (adres, endpoint, klaster, atrybut) i wymaga przesłania żądania do koordynatora sieci, który utrzymuje powiązania i tłumaczy żądania komunikacji – jest to szczególnie użyteczne dla utrzymania prostoty i minimalnych wymagań pamięciowych części urządzeń. Dostępne są także rozgłaszanie do wszystkich punktów końcowych urządzenia oraz adresowanie grupowe do grup endpointów należących do określonego zbioru urządzeń.
Usługi bezpieczeństwa
Jedną z cech wyróżniających ZigBee są mechanizmy bezpiecznej komunikacji: ochrona ustanawiania i transportu kluczy kryptograficznych oraz szyfrowanie danych, oparte na podstawowych ramach bezpieczeństwa z IEEE 802.15.4.
Podstawowy model bezpieczeństwa
Podstawowym mechanizmem zapewnienia poufności jest właściwa ochrona całego materiału kluczowego. Klucze są kamieniem węgielnym architektury bezpieczeństwa, dlatego nigdy nie powinny być przesyłane kanałem niezabezpieczonym; chwilowym wyjątkiem jest początkowa faza dołączania do sieci wcześniej nieskonfigurowanego urządzenia. Model sieci ZigBee musi szczególnie uwzględniać kwestie bezpieczeństwa, ponieważ sieci ad hoc mogą być fizycznie dostępne dla urządzeń zewnętrznych, a stanu środowiska pracy nie da się przewidzieć.
W stosie protokołów poszczególne warstwy nie są kryptograficznie odseparowane, dlatego potrzebne są polityki dostępu. Warstwa tworząca ramkę odpowiada za jej bezpieczeństwo; ponieważ w sieci mogą istnieć urządzenia złośliwe, każdy ładunek warstwy sieciowej musi być szyfrowany, aby niezwłocznie odcinać ruch nieautoryzowany (wyjątkiem jest transmisja klucza sieciowego do nowo dołączanego urządzenia).
Architektura bezpieczeństwa
Architektura bezpieczeństwa ZigBee opiera się na trybie CCM*, który dodaje do trybu CCM funkcje wyłącznie szyfrowania oraz wyłącznie integralności[22]. ZigBee używa 128-bitowych kluczy. Klucz może być powiązany z siecią (używany przez warstwy ZigBee i podwarstwę MAC) lub z łączem (uzyskiwany przez preinstalację, uzgodnienie lub transport). Ustanawianie kluczy łącza opiera się na kluczu głównym (master key); co najmniej początkowy klucz główny musi zostać pozyskana bezpieczną drogą, ponieważ zależy od niego bezpieczeństwo całej sieci. Klucze łącza i klucze główne są widoczne wyłącznie dla warstwy aplikacji, a różne usługi używają różnych jednokierunkowych wariantów klucza łącza, aby uniknąć wycieków.
Dystrybucja kluczy jest jedną z najważniejszych funkcji bezpieczeństwa sieci. Bezpieczna sieć wyznacza specjalne urządzenie – centrum zaufania (trust center) – któremu inne urządzenia ufają w zakresie dystrybucji kluczy. Idealnie urządzenia mają wstępnie wgrany adres centrum zaufania i początkowy klucz główny; typowe aplikacje bez szczególnych wymagań korzystają z klucza sieciowego dostarczonego przez centrum zaufania. Architektura rozkłada się na warstwy następująco: podwarstwa MAC zapewnia niezawodną komunikację jednoprzeskokową o poziomie bezpieczeństwa określanym przez warstwy wyższe; warstwa sieciowa zarządza routingiem i przetwarza odebrane komunikaty, używając odpowiedniego klucza łącza lub – gdy go brak – klucza sieciowego; warstwa aplikacji oferuje usługi ustanawiania i transportu kluczy dla ZDO i aplikacji.
Według niemieckiego magazynu Heise Online profil ZigBee Home Automation 1.2 używał do negocjacji szyfrowania kluczy zapasowych (fallback keys), które były znane i niezmienialne, co czyniło szyfrowanie wysoce podatnym na ataki[23][24]. Standard ZigBee 3.0 eliminuje tę słabość: producenci mogą stosować własny klucz instalacyjny dostarczany z urządzeniem (ruch sieciowy nigdy nie używa wówczas klucza zapasowego), wszystkie urządzenia muszą randomizować klucz sieciowy niezależnie od metody parowania, koordynator może odmawiać dostępu urządzeniom bez randomizacji klucza, a protokół zawiera środki przeciwko usuwaniu sparowanych urządzeń z sieci w celu podsłuchania wymiany kluczy przy ponownym parowaniu[8].
Symulacja
Sieci IEEE 802.15.4 / ZigBee można symulować m.in. w środowiskach ns-2, OMNeT++, OPNET i NetSim. Symulatory te udostępniają otwarte biblioteki C lub C++, które użytkownik może modyfikować, aby zweryfikować poprawność nowych algorytmów przed implementacją sprzętową.
Porównanie z innymi technologiami
Poniższe zestawienie ma charakter orientacyjny:
| Cecha | ZigBee | Z-Wave | Wi-Fi | Bluetooth / BLE |
|---|---|---|---|---|
| Pasmo częstotliwości | 2,4 GHz; 868 MHz; 915 MHz | sub-GHz (np. 868 MHz w UE) | 2,4 GHz; 5 GHz; 6 GHz | 2,4 GHz |
| Maks. przepływność | 250 kbit/s | ok. 100 kbit/s | do kilku Gbit/s | 1–3 Mbit/s (BLE do 2 Mbit/s) |
| Zasięg węzła | 10–100 m | 30–100 m | 50–100 m | 10–100 m |
| Pobór mocy | bardzo niski | niski | wysoki | niski (BLE) / wysoki (klasyczny) |
| Topologia | mesh, drzewo, gwiazda | mesh | gwiazda, mesh | gwiazda, piconet, mesh (BLE) |
| Skala sieci | do tysięcy węzłów | do 232 urządzeń | dziesiątki–setki klientów | 7 w piconet / setki (mesh BLE) |
| Typowe zastosowania | czujniki, automatyka domowa, IoT | automatyka domowa | dostęp do Internetu, multimedia | akcesoria, audio, IoT |
Zobacz też
- Z-Wave
- LoRaWAN
- Matter (standard)
- Thread (protokół)
- IEEE 802.15.4
- 6LoWPAN
- Bluetooth Low Energy
Przypisy
- ↑ ZigBee Specification FAQ. ZigBee Alliance. [dostęp 2013-06-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-27)].
- ↑ Drew Gislason: ZigBee Wireless Networking. EE Times, 2010-07-02. [dostęp 2024-04-25].
- ↑ ZigBee Document 053474r06, Version 1.0: ZigBee Specification. ZigBee Alliance, 2004.
- ↑ IEEE 802.15 WPAN Task Group 4. Institute of Electrical and Electronics Engineers, 2019-11-27. [dostęp 2012-10-18].
- ↑ ZigBee Cluster Library User Guide. NXP. [dostęp 2020-01-03].
- ↑ Gareth Corfield: Dotdot. Who's there? Yet another IoT app layer. The Register, 2017-01-04. [dostęp 2017-01-18].
- ↑ ZigBee DotDot Dashes to Unify Connectivity Stacks. ElectronicDesign.com, 2017-01-18. [dostęp 2017-01-18].
- ↑ a b ZigBee 3.0 Creates Single Open, Global Wireless Standard for Devices. ZigBee Alliance. [dostęp 2019-06-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-24)].
- ↑ Jack Shandle: What does ZigBee Pro mean for your application?. EE Times Design, 2007-11-27. [dostęp 2024-04-25].
- ↑ ZigBee vs ZigBee Pro – Difference between ZigBee and ZigBee Pro. RFWireless-World.com, 2012.
- ↑ ZigBee Pro. ZigBee Alliance. [dostęp 2018-10-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-02)].
- ↑ New Atmel Microcontrollers Target Low-Power ZigBee. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-12-13)].
- ↑ The Importance of sleep mode power consumption in ZigBee/802.15.4 applications. EE Times, 2006-09-11. [dostęp 2024-04-25].
- ↑ ZigBee Smart Energy Overview. ZigBee Alliance. [dostęp 2012-10-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-20)].
- ↑ ZigBee IP and 920IP. ZigBee Alliance. [dostęp 2016-06-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-11)].
- ↑ Introducing ZigBee RF4CE. Daintree Networks. [dostęp 2009-05-04].
- ↑ ZigBit Modules – MCU Wireless. Microchip Technology. [dostęp 2018-01-14].
- ↑ David Egan. ZigBee Propagation for Smart Metering Networks. „Electric Light & Power”. 17 (12). [dostęp 2024-04-25]. (ang.).
- ↑ Alberto Bielsa, David Gascón: Triple Security in ZigBee: Link, Network and Application layer Encryptions. Sensor-Networks.org, 2010-04-15. [dostęp 2012-10-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-26)].
- ↑ Sinem Coleri Ergen: ZigBee/IEEE 802.15.4 Summary. UC Berkeley, 2004. [dostęp 2021-07-20].
- ↑ Elizabeth M. Royer, Chai-Keong Toh. A review of current routing protocols for ad hoc mobile wireless networks. „IEEE Personal Communications”. 6 (2), s. 46–55, 1999. DOI: 10.1109/98.760423.
- ↑ IEEE Standard for Local and metropolitan area networks – Part 15.4: Low-Rate Wireless Personal Area Networks (LR-WPANs). IEEE Standards, 2011-09-05. [dostęp 2015-12-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-30)].
- ↑ Daniel A. J. Sokolov: Deepsec: ZigBee macht Smart Home zum offenen Haus. Heise Online, 2015-11-21. [dostęp 2019-11-27]. (niem.).
- ↑ Tobias Zillner: Zigbee Exploited. 2015-08-06.