|
| Data i miejsce urodzenia
|
6 kwietnia 2002 Bruck an der Mur
|
| Klub
|
ESV Mürzzuschlag
|
| Wzrost
|
178 cm[1]
|
| Debiut w PŚ
|
28 listopada 2020 w Ruce (49. miejsce)
|
| Pierwsze punkty w PŚ
|
19 lutego 2021 w Râșnovie (18. miejsce)
|
| Dorobek medalowy
|
|
|
| Inne nagrody
|
|
|
|
|
David Haagen (ur. 6 kwietnia 2002 w Bruck an der Mur[1]) – austriacki skoczek narciarski. Medalista mistrzostw świata juniorów (2020–2022) oraz zimowych igrzysk olimpijskich młodzieży (2020). Zwycięzca klasyfikacji generalnej Alpen Cupu w sezonie 2018/2019.
Skoki narciarskie uprawia również jego młodszy brat Lukas[2].
Przebieg kariery
1 lipca 2017 w Villach zadebiutował w FIS Cupie, zajmując 36. miejsce[3]. Pierwsze punkty tego cyklu zdobył rok później – zawody na tej samej skoczni 8 lipca 2018 ukończył na 10. pozycji. 15 września 2018 w Oslo w swoim debiutanckim starcie w Letnim Pucharze Kontynentalnym został zdyskwalifikowany, natomiast dzień później zajął 15. miejsce, tym samym zdobywając pierwsze punkty zawodów tej rangi. 29 września 2018 wystąpił w kwalifikacjach do zawodów Letniego Grand Prix w Hinzenbach, nie uzyskując awansu do konkursu głównego[4].
W grudniu 2018 w Ruce zdobył pierwsze punkty zimowej edycji Pucharu Kontynentalnego, zajmując lokaty w trzeciej dziesiątce. 3 i 6 stycznia 2019 wystartował w kwalifikacjach do konkursów Pucharu Świata w Innsbrucku i Bischofshofen rozgrywanych w ramach 67. Turnieju Czterech Skoczni. Zajął w nich odpowiednio 60. i 62. miejsce i nie wystąpił w zawodach głównych. 13 stycznia 2019 zwyciężył w konkursie FIS Cupu w Zakopanem. Wystartował na Mistrzostwach Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2019 w Lahti. Indywidualnie zajął 17., w drużynie męskiej 5., a w mieszanej 4. miejsce[4]. Zwyciężył w klasyfikacji generalnej Alpen Cupu 2018/2019[5]. W poszczególnych konkursach 8 razy stawał na podium, w tym 4 razy na najwyższym stopniu[4].
Dwukrotnie wystąpił w zawodach Letniego Grand Prix 2019, nie zdobywając punktów. Wystartował na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich Młodzieży 2020. Zdobył brązowy medal w indywidualnym konkursie skoków narciarskich[6], a także srebrny w sztafecie mieszanej[a][7]. Wziął też udział w Mistrzostwach Świata Juniorów 2020 w Oberwiesenthal. Indywidualnie zajął 8. lokatę, a w drużynowym konkursie mężczyzn zdobył srebrny medal[6].
W sierpniu 2020 w Wiśle zdobył pierwsze w karierze punkty Letniego Grand Prix, kończąc zawody na 17. i 10. miejscu. 28 listopada 2020 zadebiutował w konkursie głównym Pucharu Świata, zajmując 49. miejsce w Ruce. Wystąpił na Mistrzostwach Świata Juniorów 2021 w Lahti, na których zdobył srebrny medal w rywalizacji indywidualnej oraz złoty w drużynie męskiej. 19 lutego 2021 zdobył jedyne w karierze punkty Pucharu Świata, zajmując 18. miejsce w zawodach w Râșnovie. W Pucharze Kontynentalnym 2020/2021 najwyżej sklasyfikowany był na 6. pozycji[8].
Na Mistrzostwach Świata Juniorów 2022 w Zakopanem zdobył srebrny medal w konkursie indywidualnym, a także dwa złote w drużynowych zawodach zespołów męskich oraz mieszanych. W marcu 2022 stanął na podium Pucharu Kontynentalnego, zajmując 2. pozycję w konkursie w Zakopanem[9].
W sezonie 2022/2023 w zawodach międzynarodowych punkty zdobył jedynie na poziomie FIS Cupu, w którym najwyżej sklasyfikowany był na 7. lokacie[10]. W sezonie 2023/2024 w FIS Cupie raz stanął na podium, zajmując 3. miejsce w Szczyrku, a w Pucharze Kontynentalnym najwyżej znalazł się na 22. pozycji. 6 stycznia 2024 po raz trzeci i ostatni wystąpił w Pucharze Świata, zajmując 34. lokatę w konkursie Turnieju Czterech Skoczni w Bischofshofen[11].
Dwukrotnie zdobył punkty Letniego Grand Prix 2024, zajmując pozycje w trzeciej dziesiątce we wrześniowych zawodach cyklu w Wiśle i Hinzenbach. W oficjalnych zawodach międzynarodowych po raz ostatni wystąpił 14 grudnia 2024, konkurs FIS Cupu w Notodden kończąc na 6. miejscu[12]. W lipcu 2025 poinformował o zakończeniu kariery sportowej[13].
Indywidualnie
Drużynowo
Starty D. Haagena na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo
| Miejsce
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Konkurs
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Strata
|
Zwycięzca
|
| 17.
|
24 stycznia
|
2019
|
Lahti
|
Salpausselkä
|
K-90
|
HS-100
|
indywid.
|
91,0 m
|
90,0 m
|
221,2 pkt
|
30,9 pkt
|
Thomas Aasen Markeng
|
| 5.
|
26 stycznia
|
2019
|
Lahti
|
Salpausselkä
|
K-90
|
HS-100
|
druż.[b]
|
90,0 m
|
90,5 m
|
906,6 pkt (242,7 pkt)
|
73,1 pkt
|
Niemcy
|
| 4.
|
28 stycznia
|
2019
|
Lahti
|
Salpausselkä
|
K-90
|
HS-100
|
druż. miesz.[c]
|
89,0 m
|
92,0 m
|
945,1 pkt (240,1 pkt)
|
39,3 pkt
|
Rosja
|
| 8.
|
5 marca
|
2020
|
Oberwiesenthal
|
Fichtelbergschanzen
|
K-95
|
HS-105
|
indywid.
|
102,5 m
|
92,0 m
|
212,0 pkt
|
26,3 pkt
|
Peter Resinger
|
2.
|
7 marca
|
2020
|
Oberwiesenthal
|
Fichtelbergschanzen
|
K-95
|
HS-105
|
druż.[d]
|
92,0 m
|
101,0 m
|
871,3 pkt (215,9 pkt)
|
29,0 pkt
|
Słowenia
|
2.
|
11 lutego
|
2021
|
Lahti
|
Salpausselkä
|
K-90
|
HS-100
|
indywid.
|
96,0 m
|
95,5 m
|
263,3 pkt
|
0,6 pkt
|
Niklas Bachlinger
|
1.
|
12 lutego
|
2021
|
Lahti
|
Salpausselkä
|
K-90
|
HS-100
|
druż.[e]
|
93,0 m
|
93,0 m
|
986,2 pkt (241,6 pkt)
|
–
|
2.
|
3 marca
|
2022
|
Zakopane
|
Średnia Krokiew
|
K-95
|
HS-105
|
indywid.
|
102,0 m
|
103,0 m
|
299,6 pkt
|
11,9 pkt
|
Daniel Tschofenig
|
1.
|
5 marca
|
2022
|
Zakopane
|
Średnia Krokiew
|
K-95
|
HS-105
|
druż.[f]
|
102,0 m
|
103,5 m
|
1038,5 pkt (267,1 pkt)
|
–
|
1.
|
6 marca
|
2022
|
Zakopane
|
Średnia Krokiew
|
K-95
|
HS-105
|
druż. miesz.[g]
|
103,0 m
|
103,0 m
|
884,4 pkt (249,5 pkt)
|
–
|
Indywidualnie
Drużynowo
Starty D. Haagena na igrzyskach olimpijskich młodzieży – szczegółowo
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych LGP
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Zwycięstwa w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie
| Źródło[15][16]
|
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Lok.
|
Strata
|
Zwycięzca
|
| 1.
|
13 stycznia
|
2019
|
Zakopane
|
Wielka Krokiew
|
K-125
|
HS-140
|
137,0 m
|
136,5 m
|
272,3 pkt
|
1.
|
–
|
| 2.
|
3 lutego
|
2024
|
Szczyrk
|
Skalite
|
K-95
|
HS-104
|
102,0 m
|
93,5 m
|
250,3 pkt
|
3.[k]
|
30,8 pkt
|
Hannes Landerer
|
| 3.
|
1 września
|
2024
|
Szczyrk
|
Skalite
|
K-95
|
HS-104
|
99,5 m
|
99,5 m
|
219,5 pkt
|
2.
|
0,9 pkt
|
Raffael Zimmermann
|
Miejsca w poszczególnych konkursach FIS Cupu
Uwagi
- ↑ W skład drużyny wchodziło po jednym przedstawicielu skoków narciarskich, kombinacji norweskiej i biegów narciarskich obu płci. Zawody składały się z czterech skoków (oddanych przez kombinatorów i skoczków) oraz czteroosobowego biegu sztafetego (złożonej z kombinatorów i biegaczy)
- ↑ a b Skład zespołu: David Haagen, Claudio Mörth, Stefan Rainer i Maximilian Lienher
- ↑ a b Skład zespołu: Lisa Eder, David Haagen, Marita Kramer i Maximilian Lienher
- ↑ a b Skład zespołu: Peter Resinger, Josef Ritzer, David Haagen i Marco Wörgötter
- ↑ a b Skład zespołu: David Haagen, Daniel Tschofenig, Elias Medwed i Niklas Bachlinger
- ↑ a b Skład zespołu: David Haagen, Markus Müller, Jonas Schuster i Daniel Tschofenig
- ↑ a b Skład zespołu: Vanessa Moharitsch, Daniel Tschofenig, Julia Mühlbacher i David Haagen
- ↑ a b Organizatorem Zimowych Igrzysk Olimpijskich Młodzieży 2020 była szwajcarska Lozanna, jednak rywalizacja w skokach narciarskich odbyła się we francuskim Prémanon.
- ↑ Drużyna składała się z jednej biegaczki i biegacza narciarskiego, skoczkini i skoczka narciarskiego, a także kombinatorki i kombinatora norweskiego. Zawody składały się z czterech skoków (kombinatorka norweska, kombinator norweski, skoczkini narciarska i skoczek narciarski) na skoczni HS90, a następnie biegu sztafetowego 4×3,3 km stylem dowolnym (kombinatorka norweska, kombinator norweski, biegaczka narciarska i biegacz narciarski).
- ↑ a b Skład drużyny: Johanna Bassani, Seferin Reiter, Vanessa Moharitsch, David Haagen, Witta-Luisa Walcher i Erik Engel
- ↑ Ex aequo ze Stefanem Rainerem
Przypisy
Bibliografia