 Marita Kramer (2017)
|
| Data i miejsce urodzenia
|
25 października 2001 Apeldoorn
|
| Klub
|
SK Saalfelden[1]
|
| Debiut w PŚ indywidualnie
|
4 lutego 2017 w Hinzenbach (29. miejsce)
|
| Debiut w PŚ drużynowo
|
18 stycznia 2020 w Zaō (1. miejsce)
|
| Pierwsze punkty w PŚ
|
4 lutego 2017 w Hinzenbach (29. miejsce)
|
| Pierwsze podium w PŚ
|
11 stycznia 2020 w Sapporo (1. miejsce)
|
| Pierwsze zwycięstwo w PŚ
|
11 stycznia 2020 w Sapporo
|
| Dorobek medalowy
|
|
|
| Inne nagrody
|
|
|
|
|
| Strona internetowa
|
Sara Marita Kramer (ur. 25 października 2001 w Apeldoorn[2]) – holenderska skoczkini narciarska reprezentująca Austrię. Medalistka mistrzostw świata juniorów. Zdobywczyni Pucharu Świata w sezonie 2021/2022, trzecia zawodniczka klasyfikacji generalnej w sezonie 2020/2021. Zwyciężczyni klasyfikacji generalnej Letniego Pucharu Kontynentalnego 2019. Medalistka mistrzostw Austrii.
Przebieg kariery
Skoki narciarskie zaczęła uprawiać w czwartej klasie szkoły podstawowej, tuż po tym jak wzięła udział w szkolnych zawodach w skokach na nartach alpejskich rozgrywanych w Uttenhofen[3].
W sierpniu 2015 roku rozpoczęła starty w cyklu Alpen Cup, zajmując dwukrotnie lokaty w drugiej dziesiątce zawodów w Klingenthal. W czołowej „dziesiątce” konkursu tej rangi po raz pierwszy uplasowała się rok później w Pöhli, gdzie była 10. i 7. We wrześniu 2016 roku w Einsiedeln zadebiutowała w FIS Cupie, dwukrotnie zajmując miejsca w czołowej „dziesiątce” (5. i 10. pozycja). Tydzień później w Lillehammer, w ramach letniej edycji cyklu po raz pierwszy wystąpiła w konkursie Pucharu Kontynentalnego, zajmując 34. miejsce. Pierwsze punkty zawodów tej rangi, już w ramach zimowej edycji cyklu, zdobyła 17 grudnia 2016 r. w Notodden, gdzie była 27[4].
4 lutego 2017 roku w ramach rywalizacji w Hinzenbach, w swoim debiucie w Pucharze Świata, zajęła 29. pozycję, zdobywając pierwsze w karierze punkty w konkursie tego cyklu. W sezonie 2016/2017 w zawodach najwyższej rangi wystąpiła jeszcze trzykrotnie (raz w Hinzenbach i dwukrotnie w Ljubnie), jednak nie punktowała, za każdym razem plasując się w czwartej dziesiątce[4]. W marcu 2017 roku zdobyła dwa złote medale OPA Games w Hinterzarten, triumfując zarówno w rywalizacji indywidualnej, jak i drużynowej[5].
W sezonie 2017/2018 brała udział tylko w zawodach niższej rangi. Zimą trzykrotnie plasowała się w czołowej „dziesiątce” Pucharu Kontynentalnego (dwa razy w Notodden i raz w Planicy), 16 grudnia 2017 r. w Notodden po raz pierwszy stając na podium zawodów tej rangi (była trzecia). W lutym 2018 w Kanderstegu wzięła udział w mistrzostwach świata juniorów – w konkursie indywidualnym była 26., a w drużynowym 7. Tydzień później dwukrotnie stanęła na podium konkursów FIS Cupu w Rastbüchl (3. i 2. miejsce)[4].
W sierpniu 2018 roku dwukrotnie odpadła w kwalifikacjach do konkursów Letniej Grand Prix we Frenštácie[5]. W październiku 2018 roku w Predazzo dwukrotnie stanęła na podium Alpen Cup, w pierwszym konkursie zajmując 3. miejsce, a w drugim odnosząc swój pierwszy triumf w zawodach tego cyklu. W sezonie 2018/2019 sześciokrotnie przystępowała do rywalizacji w Pucharze Świata, jednak ani razu nie punktowała – raz odpadła w kwalifikacjach, a pięć razy plasowała się w czwartej dziesiątce. W styczniu 2019 r. w Lahti wzięła udział w mistrzostwach świata juniorów – indywidualnie była 11., a w konkursach drużynowych zdobyła brązowy medal (konkurs kobiet) i zajęła 4. lokatę (mikst). W lutym 2019 dwukrotnie zajęła drugie miejsce w konkursach Pucharu Kontynentalnego w Brotterode[4].
W lipcu 2019 roku zadebiutowała w konkursie głównym Letniej Grand Prix, plasując się w Hinterzarten na 33. lokacie. W sierpniu i wrześniu 2019 cztery razy stawała na podium Letniego Pucharu Kontynentalnego – w Szczyrku dwukrotnie wygrała, a w Stams dwa razy była druga[4]. Dzięki tym wynikom triumfowała w klasyfikacji generalnej Letniego Pucharu Kontynentalnego 2019[6]. Od początku sezonu 2019/2020 plasuje się w czołówce Pucharu Świata – w grudniu 2019 w Lillehammer znacznie poprawiła swój najlepszy wynik w tym cyklu, dwukrotnie zajmując lokaty w czołowej „dziesiątce” (10. i 9. miejsce)[4], a 11 stycznia 2020 odniosła pierwsze w karierze zwycięstwo w zawodach Pucharu Świata, triumfując w Sapporo[6]. 18 stycznia 2020 w Zaō zadebiutowała w konkursie drużynowym Pucharu Świata, odnosząc z reprezentacją Austrii zwycięstwo[4]. Ze względu na chorobę po powrocie z Japonii opuściła konkursy w Râșnovie[7]. Do rywalizacji powróciła w Oberstdorfie, gdzie po raz drugi stanęła na podium konkursu indywidualnego, zajmując w niedzielnych zmaganiach 3. lokatę[4].
20 sierpnia 2025 ogłosiła zakończenie kariery sportowej[8].
Kramer jest medalistką mistrzostw Austrii – w październiku 2019 w Tschagguns zdobyła brązowy medal w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej[9].
Oprócz skoków narciarskich jako juniorka trenowała również kombinację norweską – w swojej karierze dwukrotnie stawała na podium zawodów Alpen Cup w tej dyscyplinie sportu[10].
Życie prywatne
Kramer urodziła się w holenderskim Apeldoorn. Jej rodzice mocno interesowali się sportami zimowymi. Wraz z rodziną w 2008 roku przeprowadziła się do Austrii, gdzie jej ojciec Ronald otworzył hotel z restauracją i naleśnikarnią w miejscowości Maria Alm. Po przeprowadzce do Austrii, u jej matki Anneke zdiagnozowano raka piersi, w wyniku którego wkrótce później zmarła[11].
Kramer ma trójkę rodzeństwa – dwóch braci, Thomasa i Tima oraz siostrę Femke[11], która jest biathlonistką[1], a początkowo także trenowała skoki narciarskie[11].
Oprócz obywatelstwa Austrii, którą reprezentuje na arenie międzynarodowej, Marita Kramer posiada również obywatelstwo Holandii[12]. W 2017 otrzymała od holenderskiego związku ofertę występów w barwach Holandii – choć odmówiła, nie wykluczyła możliwości startów w barwach kraju swego urodzenia w przyszłości[11].
Kramer jest absolwentką gimnazjum sportowego w Stams, które ukończyła w 2019 roku[3].
| Miejsce
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Konkurs
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Strata
|
Zwyciężczyni
|
| 4.
|
25 lutego
|
2021
|
Oberstdorf
|
Schattenbergschanze
|
K-95
|
HS-106
|
indywid.
|
109,0 m
|
98,0 m
|
275,2 pkt
|
4,4 pkt
|
Ema Klinec
|
1.
|
26 lutego
|
2021
|
Oberstdorf
|
Schattenbergschanze
|
K-95
|
HS-106
|
druż.[a]
|
102,5 m
|
104,0 m
|
959,3 pkt (269,8 pkt)
|
–
|
3.
|
28 lutego
|
2021
|
Oberstdorf
|
Schattenbergschanze
|
K-95
|
HS-106
|
druż. miesz.[b]
|
105,5 m
|
103,0 m
|
986,5 pkt (260,2 pkt)
|
14,3 pkt
|
Niemcy
|
| 4.
|
3 marca
|
2021
|
Oberstdorf
|
Schattenbergschanze
|
K-120
|
HS-137
|
indywid.
|
126,5 m
|
127,5 m
|
281,9 pkt
|
14,7 pkt
|
Maren Lundby
|
| 23.
|
23 lutego
|
2023
|
Planica
|
Srednja skakalnica
|
K-95
|
HS-102
|
indywid.
|
92,0 m
|
93,0 m
|
209,3 pkt
|
39,8 pkt
|
Katharina Althaus
|
| 12.
|
1 marca
|
2023
|
Planica
|
Bloudkova velikanka
|
K-125
|
HS-138
|
indywid.
|
126,5 m
|
122,5 m
|
223,8 pkt
|
40,4 pkt
|
Alexandria Loutitt
|
| Miejsce
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Konkurs
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Strata
|
Zwyciężczyni
|
| 26.
|
2 lutego
|
2018
|
Kandersteg
|
Lötschberg-Schanze
|
K-95
|
HS-106
|
indywid.
|
78,5 m
|
84,0 m
|
162,4 pkt
|
100,2 pkt
|
Nika Križnar
|
| 7.
|
3 lutego
|
2018
|
Kandersteg
|
Lötschberg-Schanze
|
K-95
|
HS-106
|
druż.[c]
|
74,5 m
|
79,5 m
|
494,4 pkt (107,5 pkt)
|
238,7 pkt
|
Słowenia
|
| 11.
|
24 stycznia
|
2019
|
Lahti
|
Salpausselkä
|
K-90
|
HS-100
|
indywid.
|
87,5 m
|
86,5 m
|
222,7 pkt
|
30,4 pkt
|
Anna Szpyniowa
|
3.
|
26 stycznia
|
2019
|
Lahti
|
Salpausselkä
|
K-90
|
HS-100
|
druż.[d]
|
86,0 m
|
89,0 m
|
831,6 pkt (210,7 pkt)
|
80,6 pkt
|
Rosja
|
| 4.
|
27 stycznia
|
2019
|
Lahti
|
Salpausselkä
|
K-90
|
HS-100
|
druż. miesz.[e]
|
89,0 m
|
88,5 m
|
945,1 pkt (228,5 pkt)
|
39,3 pkt
|
Rosja
|
1.
|
5 marca
|
2020
|
Oberwiesenthal
|
Fichtelbergschanzen
|
K-95
|
HS-105
|
indywid.
|
99,0 m
|
101,0 m
|
238,9 pkt
|
–
|
1.
|
7 marca
|
2020
|
Oberwiesenthal
|
Fichtelbergschanzen
|
K-95
|
HS-105
|
druż.[f]
|
96,0 m
|
102,5 m
|
800,7 pkt (226,4 pkt)
|
–
|
1.
|
8 marca
|
2020
|
Oberwiesenthal
|
Fichtelbergschanzen
|
K-95
|
HS-105
|
druż. miesz.[g]
|
97,5 m
|
98,5 m
|
1023,3 pkt (254,1 pkt)
|
–
|
| Miejsce
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Konkurs
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Strata
|
Zwyciężczyni
|
3.
|
27 czerwca
|
2023
|
Zakopane[h]
|
Średnia Krokiew
|
K-95
|
HS-105
|
indywid.
|
100,0 m
|
93,5 m
|
242,6 pkt
|
20,0 pkt
|
Jacqueline Seifriedsberger
|
1.
|
29 czerwca
|
2023
|
Zakopane[h]
|
Średnia Krokiew
|
K-95
|
HS-105
|
druż. miesz.[i]
|
98,0 m
|
96,5 m
|
939,3 pkt (217,1 pkt)
|
–
|
| 8.
|
30 czerwca
|
2023
|
Zakopane[h]
|
Wielka Krokiew
|
K-125
|
HS-140
|
indywid.
|
129,0 m
|
124,0 m
|
222,1 pkt
|
55,3 pkt
|
Nika Križnar
|
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie
| Źródło[4][5]
|
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
| 1.
|
11 stycznia
|
2020
|
Sapporo
|
Ōkurayama
|
K-123
|
HS-137
|
131,0 m
|
135,0 m
|
279,6 pkt
|
| 2.
|
18 grudnia
|
2020
|
Ramsau
|
Mattensprunganlage
|
K-90
|
HS-98
|
94,0 m
|
96,0 m
|
253,6 pkt
|
| 3.
|
30 stycznia
|
2021
|
Titisee-Neustadt
|
Hochfirstschanze
|
K-125
|
HS-142
|
131,5 m
|
135,0 m
|
257,7 pkt
|
| 4.
|
31 stycznia
|
2021
|
Titisee-Neustadt
|
Hochfirstschanze
|
K-125
|
HS-142
|
137,5 m
|
135,0 m
|
265,7 pkt
|
| 5.
|
20 marca
|
2021
|
Niżny Tagił
|
Aist
|
K-90
|
HS-97
|
96,5 m
|
96,0 m
|
232,1 pkt
|
| 6.
|
21 marca
|
2021
|
Niżny Tagił
|
Aist
|
K-90
|
HS-97
|
97,5 m
|
94,5 m
|
243,1 pkt
|
| 7.
|
26 marca
|
2021
|
Czajkowskij
|
Snieżynka
|
K-95
|
HS-106
|
99,5 m
|
100,0 m
|
258,1 pkt
|
| 8.
|
28 marca
|
2021
|
Czajkowskij
|
Snieżynka
|
K-125
|
HS-140
|
146,5 m
|
–
|
136,1 pkt
|
| 9.
|
26 listopada
|
2021
|
Niżny Tagił
|
Aist
|
K-90
|
HS-97
|
104,5 m
|
96,0 m
|
253,5 pkt
|
| 10.
|
5 grudnia
|
2021
|
Lillehammer
|
Lysgårdsbakken
|
K-123
|
HS-140
|
138,0 m
|
134,5 m
|
268,9 pkt
|
| 11.
|
10 grudnia
|
2021
|
Klingenthal
|
Vogtland Arena
|
K-125
|
HS-140
|
133,0 m
|
124,5 m
|
247,9 pkt
|
| 12.
|
11 grudnia
|
2021
|
Klingenthal
|
Vogtland Arena
|
K-125
|
HS-140
|
137,0 m
|
134,0 m
|
260,3 pkt
|
| 13.
|
17 grudnia
|
2021
|
Ramsau
|
Mattensprunganlage
|
K-90
|
HS-98
|
92,0 m
|
90,0 m
|
261,0 pkt
|
| 14.
|
29 stycznia
|
2022
|
Willingen
|
Mühlenkopfschanze
|
K-130
|
HS-147
|
123,5 m
|
–
|
80,2 pkt
|
| 15.
|
3 marca
|
2022
|
Lillehammer
|
Lysgårdsbakken
|
K-123
|
HS-140
|
136,0 m
|
125,5 m
|
299,9 pkt
|
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie
| Źródło[4][5]
|
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Lok.
|
Strata
|
Zwyciężczyni
|
| 1.
|
11 stycznia
|
2020
|
Sapporo
|
Ōkurayama
|
K-123
|
HS-137
|
131,0 m
|
135,0 m
|
279,6 pkt
|
1.
|
–
|
| 2.
|
2 lutego
|
2020
|
Oberstdorf
|
Schattenbergschanze
|
K-120
|
HS-137
|
125,0 m
|
137,0 m
|
269,8 pkt
|
3.
|
17,8 pkt
|
Chiara Hölzl
|
| 3.
|
18 grudnia
|
2020
|
Ramsau
|
Mattensprunganlage
|
K-90
|
HS-98
|
94,0 m
|
96,0 m
|
253,6 pkt
|
1.
|
–
|
| 4.
|
24 stycznia
|
2021
|
Ljubno
|
Logarska dolina
|
K-85
|
HS-94
|
84,5 m
|
88,5 m
|
238,1 pkt
|
3.
|
6,1 pkt
|
Eirin Maria Kvandal
|
| 5.
|
30 stycznia
|
2021
|
Titisee-Neustadt
|
Hochfirstschanze
|
K-125
|
HS-142
|
131,5 m
|
135,0 m
|
257,7 pkt
|
1.
|
–
|
| 6.
|
31 stycznia
|
2021
|
Titisee-Neustadt
|
Hochfirstschanze
|
K-125
|
HS-142
|
137,5 m
|
135,0 m
|
265,7 pkt
|
1.
|
–
|
| 7.
|
20 marca
|
2021
|
Niżny Tagił
|
Aist
|
K-90
|
HS-97
|
96,5 m
|
96,0 m
|
232,1 pkt
|
1.
|
–
|
| 8.
|
21 marca
|
2021
|
Niżny Tagił
|
Aist
|
K-90
|
HS-97
|
97,5 m
|
94,5 m
|
243,1 pkt
|
1.
|
–
|
| 9.
|
27 marca
|
2021
|
Czajkowskij
|
Snieżynka
|
K-95
|
HS-106
|
99,5 m
|
100,0 m
|
259,1 pkt
|
1.
|
–
|
| 10.
|
28 marca
|
2021
|
Czajkowskij
|
Snieżynka
|
K-125
|
HS-140
|
146,5 m
|
–
|
136,1 pkt
|
1.
|
–
|
| 11.
|
26 listopada
|
2021
|
Niżny Tagił
|
Aist
|
K-90
|
HS-97
|
104,5 m
|
96,0 m
|
253,5 pkt
|
1.
|
–
|
| 12.
|
4 grudnia
|
2021
|
Lillehammer
|
Lysgårdsbakken
|
K-90
|
HS-98
|
95,0 m
|
95,5 m
|
273,2 pkt
|
2.
|
4,9 pkt
|
Katharina Althaus
|
| 13.
|
5 grudnia
|
2021
|
Lillehammer
|
Lysgårdsbakken
|
K-123
|
HS-140
|
138,0 m
|
134,5 m
|
268,9 pkt
|
1.
|
–
|
| 14.
|
10 grudnia
|
2021
|
Klingenthal
|
Vogtland Arena
|
K-125
|
HS-140
|
133,0 m
|
124,5 m
|
247,9 pkt
|
1.
|
–
|
| 15.
|
11 grudnia
|
2021
|
Klingenthal
|
Vogtland Arena
|
K-125
|
HS-140
|
137,0 m
|
134,0 m
|
260,3 pkt
|
1.
|
–
|
| 16.
|
17 grudnia
|
2021
|
Ramsau
|
Mattensprunganlage
|
K-90
|
HS-98
|
92,0 m
|
90,0 m
|
261,0 pkt
|
1.
|
–
|
| 17.
|
31 grudnia
|
2021
|
Ljubno
|
Logarska dolina
|
K-85
|
HS-94
|
94,0 m
|
89,0 m
|
259,9 pkt
|
2.
|
3,8 pkt
|
Nika Križnar
|
| 18.
|
1 stycznia
|
2022
|
Ljubno
|
Logarska dolina
|
K-85
|
HS-94
|
91,5 m
|
89,5 m
|
259,5 pkt
|
3.
|
7,3 pkt
|
Sara Takanashi
|
| 19.
|
29 stycznia
|
2022
|
Willingen
|
Mühlenkopfschanze
|
K-130
|
HS-147
|
123,5 m
|
–
|
80,2 pkt
|
1.
|
–
|
| 20.
|
27 lutego
|
2022
|
Hinzenbach
|
Aigner-Schanze
|
K-85
|
HS-90
|
80,0 m
|
91,5 m
|
215,1 pkt
|
2.
|
20,2 pkt
|
Nika Križnar
|
| 21.
|
3 marca
|
2022
|
Lillehammer
|
Lysgårdsbakken
|
K-123
|
HS-140
|
136,0 m
|
125,5 m
|
299,9 pkt
|
1.
|
–
|
| 22.
|
5 listopada
|
2022
|
Wisła
|
im. Adama Małysza
|
K-120
|
HS-134
|
121,5 m
|
125,0 m
|
244,2 pkt
|
2.
|
7,3 pkt
|
Silje Opseth
|
| 23.
|
3 grudnia
|
2022
|
Lillehammer
|
Lysgårdsbakken
|
K-90
|
HS-98
|
93,0 m
|
97,0 m
|
242,3 pkt
|
3.
|
17,8 pkt
|
Katharina Althaus
|
Zwycięstwa w konkursach drużynowych Pucharu Świata chronologicznie
| Źródło[4][5]
|
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skład
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
| 1.
|
18 stycznia
|
2020
|
Zaō
|
Yamagata
|
K-95
|
HS-102
|
[j]
|
92,5 m
|
87,0 m
|
889,4 pkt (211,0 pkt)
|
| 2.
|
28 marca
|
2021
|
Czajkowskij
|
Snieżynka
|
K-95
|
HS-102
|
[k]
|
98,0 m
|
–
|
373,7 pkt (112,0 pkt)
|
| 3.
|
25 lutego
|
2022
|
Hinzenbach
|
Aigner-Schanze
|
K-85
|
HS-90
|
[l]
|
87,5 m
|
87,0 m
|
819,0 pkt (221,2 pkt)
|
Miejsca na podium w konkursach drużynowych Pucharu Świata chronologicznie
| Źródło[4][5]
|
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skład
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Lok.
|
Strata
|
Zwyciężczynie
|
| 1.
|
18 stycznia
|
2020
|
Zaō
|
Yamagata
|
K-95
|
HS-102
|
[j]
|
92,5 m
|
87,0 m
|
889,4 pkt (211,0 pkt)
|
1.
|
–
|
| 2.
|
23 stycznia
|
2021
|
Ljubno
|
Logarska dolina
|
K-85
|
HS-94
|
[m]
|
91,5 m
|
92,0 m
|
1028,9 pkt (278,4 pkt)
|
3.
|
35,9 pkt
|
Słowenia
|
| 3.
|
28 marca
|
2021
|
Czajkowskij
|
Snieżynka
|
K-95
|
HS-102
|
[k]
|
98,0 m
|
–
|
373,7 pkt (112,0 pkt)
|
1.
|
–
|
| 4.
|
28 stycznia
|
2022
|
Willingen
|
Mühlenkopfschanze
|
K-130
|
HS-147
|
[n]
|
144,5 m
|
137,0 m
|
779,5 pkt (253,6 pkt)
|
3.
|
83,1 pkt
|
Słowenia
|
| 5.
|
25 lutego
|
2022
|
Hinzenbach
|
Aigner-Schanze
|
K-85
|
HS-90
|
[l]
|
87,5 m
|
87,0 m
|
819,0 pkt (221,2 pkt)
|
1.
|
–
|
| 6.
|
4 marca
|
2022
|
Oslo
|
Holmenkollbakken
|
K-120
|
HS-134
|
[o]
|
114,0 m
|
119,0 m
|
867,7 pkt (199,8 pkt)
|
2.
|
75,2 pkt
|
Słowenia
|
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Korona Alp
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Zwycięstwa w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Lok.
|
Strata
|
Zwyciężczyni
|
| 1.
|
15 sierpnia
|
2020
|
Frenštát
|
Areal Horečky
|
K-95
|
HS-106
|
95,0 m
|
93,0 m
|
191,2 pkt
|
2.
|
30,7 pkt
|
Nika Križnar
|
| 2.
|
18 lipca
|
2021
|
Wisła
|
im. Adama Małysza
|
K-120
|
HS-134
|
131,0 m
|
128,0 m
|
234,1 pkt
|
3.
|
11,6 pkt
|
Urša Bogataj
|
| 3.
|
6 sierpnia
|
2021
|
Courchevel
|
Tremplin du Praz
|
K-125
|
HS-135
|
124,0 m
|
122,0 m
|
211,5 pkt
|
2.
|
2,4 pkt
|
Urša Bogataj
|
| 4.
|
2 października
|
2021
|
Klingenthal
|
Vogtland Arena
|
K-125
|
HS-140
|
128,0 m
|
141,5 m
|
255,7 pkt
|
1.
|
–
|
| 5.
|
23 lipca
|
2022
|
Wisła
|
im. Adama Małysza
|
K-120
|
HS-134
|
119,0 m
|
118,0 m
|
242,4 pkt
|
2.
|
0,1 pkt
|
Urša Bogataj
|
Miejsca w poszczególnych konkursach LGP
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Lok.
|
Strata
|
Zwyciężczyni
|
| 1.
|
16 grudnia
|
2017
|
Notodden
|
Tveitanbakken
|
K-90
|
HS-100
|
90,0 m
|
93,0 m
|
225,0 pkt
|
3.
|
2,5 pkt
|
Aleksandra Barancewa
|
| 2.
|
23 lutego
|
2019
|
Brotterode
|
Inselbergschanze
|
K-105
|
HS-117
|
104,5 m
|
104,5 m
|
216,6 pkt
|
2.
|
6,3 pkt
|
Pauline Heßler
|
| 3.
|
24 lutego
|
2019
|
Brotterode
|
Inselbergschanze
|
K-105
|
HS-117
|
107,0 m
|
108,0 m
|
238,8 pkt
|
2.
|
5,8 pkt
|
Katra Komar
|
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Letniego Pucharu Kontynentalnego chronologicznie
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
| 1.
|
8 sierpnia
|
2019
|
Szczyrk
|
Skalite
|
K-95
|
HS-104
|
101,0 m
|
102,0 m
|
235,8 pkt
|
| 2.
|
9 sierpnia
|
2019
|
Szczyrk
|
Skalite
|
K-95
|
HS-104
|
104,0 m
|
95,5 m
|
240,1 pkt
|
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Letniego Pucharu Kontynentalnego chronologicznie
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Lok.
|
Strata
|
Zwyciężczyni
|
| 1.
|
8 sierpnia
|
2019
|
Szczyrk
|
Skalite
|
K-95
|
HS-104
|
101,0 m
|
102,0 m
|
235,8 pkt
|
1.
|
–
|
| 2.
|
9 sierpnia
|
2019
|
Szczyrk
|
Skalite
|
K-95
|
HS-104
|
104,0 m
|
95,5 m
|
240,1 pkt
|
1.
|
–
|
| 3.
|
21 września
|
2019
|
Stams
|
Brunnentalschanzen
|
K-105
|
HS-115
|
104,5 m
|
108,0 m
|
249,7 pkt
|
2.
|
3,8 pkt
|
Eva Pinkelnig
|
| 4.
|
22 września
|
2019
|
Stams
|
Brunnentalschanzen
|
K-105
|
HS-115
|
110,0 m
|
110,0 m
|
242,2 pkt
|
2.
|
0,5 pkt
|
Ema Klinec
|
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie
Miejsca w poszczególnych konkursach FIS Cupu
Uwagi
- ↑ Skład zespołu: Chiara Hölzl, Daniela Iraschko-Stolz, Marita Kramer i Sophie Sorschag
- ↑ Skład zespołu: Michael Hayböck, Daniela Iraschko-Stolz, Stefan Kraft i Marita Kramer
- ↑ Skład zespołu: Lisa Eder, Marita Kramer, Sophie Mair i Claudia Purker
- ↑ Skład zespołu: Lisa Eder, Lisa Hirner, Marita Kramer i Claudia Purker
- ↑ Skład zespołu: Lisa Eder, David Haagen, Marita Kramer i Maximilian Lienher
- ↑ Skład zespołu: Lisa Eder, Marita Kramer, Vanessa Moharitsch i Julia Mühlbacher
- ↑ Skład zespołu: Lisa Eder, Marita Kramer, Peter Resinger i Marco Wörgötter
- ↑ a b c Gospodarzem Igrzysk Europejskich 2023 był Kraków, jednak konkursy skoków narciarskich rozegrano w Zakopanem.
- ↑ Skład zespołu: Marita Kramer, Jan Hörl, Jacqueline Seifriedsberger i Daniel Tschofenig
- ↑ a b Skład zespołu: Daniela Iraschko-Stolz, Marita Kramer, Chiara Hölzl i Eva Pinkelnig
- ↑ a b Skład zespołu: Daniela Iraschko-Stolz, Sophie Sorschag, Chiara Hölzl i Marita Kramer
- ↑ a b Skład zespołu: Chiara Kreuzer, Jacqueline Seifriedsberger, Lisa Eder i Marita Kramer
- ↑ Skład zespołu: Daniela Iraschko-Stolz, Lisa Eder, Chiara Hölzl i Marita Kramer
- ↑ Skład zespołu: Eva Pinkelnig, Daniel Huber, Marita Kramer i Stefan Kraft
- ↑ Skład zespołu: Chiara Kreuzer, Manuel Fettner, Marita Kramer i Stefan Kraft
Przypisy
Bibliografia