David Siegel (ur. 28 sierpnia 1996) – niemiecki skoczek narciarski, reprezentant klubu SV Baiersbronn. Trzykrotny medalista Mistrzostw Świata Juniorów 2016 – złoty indywidualnie i drużynowo oraz brązowy w konkursie drużyn mieszanych.
Jego młodszy brat Jonathan również uprawiał skoki narciarskie[1].
Przebieg kariery
W zawodach rangi FIS Cup zadebiutował w lutym 2012 w Baiersbronn. Obydwa rozegrane konkursy ukończył na miejscach tuż za podium, plasując się odpowiednio na 4. i 6. pozycji.
W sezonach 2012/2013 oraz 2013/2014 występował głównie w zawodach Alpen Cupu, gdzie najlepszym jego występem była lokata na 2. stopniu podium podczas zawodów w Chaux-Neuve tuż za Paulem Winterem.
W sezonie letnim 2014 po raz pierwszy wziął udział w zawodach Pucharu Kontynentalnego. W swoim pierwszym starcie na skoczniu Puijo w Kuopio zdobył pierwsze punkty do klasyfikacji generalnej cyklu po zajęciu 19. miejsca. W sezonie 2014/2015 dziewięciokrotnie uczestniczył w konkursach Pucharu Kontynentalnego, z czego najlepszym jego wynikiem było 17. miejsce podczas zawodów w Planicy.
26 września 2014 ustanowił rekord skoczni Zelfen w austriackim Tschagguns. Siegel uzyskał odległość 102,5 m, która została tego samego dnia poprawiona przez Petricka Hammanna i Dominika Mayländera[3].
We wrześniu 2015 po raz pierwszy zajął miejsce wśród trzech najlepszych w zawodach cyklu FIS Cup. Miało to miejsce w Râșnovie, gdzie zajął 3. miejsce przegrywając z Jure Šinkovecem i Timem Fuchsem. W grudniu 2015 w Rovaniemi odniósł pierwsze w karierze zwycięstwo w zawodach Pucharu Kontynentalnego. 1 stycznia 2016 zadebiutował w Pucharze Świata, startując w konkursie Turnieju Czterech Skoczni w Garmisch-Partenkirchen. Występ ten zakończył zdobyciem punktów, zajmując 16. pozycję. 23 lutego 2016 zwyciężył w indywidualnym konkursie skoków narciarskich na Mistrzostwach Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2016, wyprzedzając Domena Prevca i Ryōyū Kobayashiego. Dzień później zdobył złoty medal w drużynowym konkursie mężczyzn oraz brązowy w drużynowym konkursie mieszanym[4].
W maju 2023 roku poinformował o zakończeniu kariery sportowej[5].
Indywidualnie
Drużynowo
Starty D. Siegela na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo
| Miejsce
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Konkurs
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Strata
|
Zwycięzca
|
1.
|
23 lutego
|
2016
|
Râșnov
|
Trambulina Valea Cărbunării
|
K-90
|
HS-100
|
indywid.
|
95,0 m
|
96,5 m
|
249,0 pkt
|
–
|
3.
|
24 lutego
|
2016
|
Râșnov
|
Trambulina Valea Cărbunării
|
K-90
|
HS-100
|
druż. miesz.[b]
|
96,0 m
|
105,5 m
|
865,7 pkt (245,5 pkt)
|
17,1 pkt
|
Słowenia
|
1.
|
24 lutego
|
2016
|
Râșnov
|
Trambulina Valea Cărbunării
|
K-90
|
HS-100
|
druż.[a]
|
97,0 m
|
89,5 m
|
866,7 pkt (230,5 pkt)
|
–
|
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych LGP
Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych LGP
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
| 1.
|
20 grudnia
|
2015
|
Rovaniemi
|
Ounasvaara
|
K-90
|
HS-100
|
95,5 m
|
97,0 m
|
248,3 pkt
|
| 2.
|
9 stycznia
|
2016
|
Garmisch-Partenkirchen
|
Große Olympiaschanze
|
K-125
|
HS-140
|
137,5 m
|
136,5 m
|
282,4 pkt
|
| 3.
|
5 marca
|
2016
|
Vikersund
|
Vikersundbakken
|
K-105
|
HS-117
|
118,0 m
|
119,0 m
|
275,4 pkt
|
| 4.
|
7 stycznia
|
2018
|
Titisee-Neustadt
|
Hochfirstschanze
|
K-125
|
HS-142
|
140,0 m
|
135,0 m
|
277,0 pkt
|
| 5.
|
11 stycznia
|
2018
|
Bischofshofen
|
im. Paula Ausserleitnera
|
K-125
|
HS-140
|
143,0 m
|
131,0 m
|
264,2 pkt
|
| 6.
|
20 stycznia
|
2018
|
Erzurum
|
Kiremitliktepe
|
K-125
|
HS-140
|
138,0 m
|
144,0 m
|
268,6 pkt
|
| 7.
|
18 lutego
|
2018
|
Brotterode
|
Inselbergschanze
|
K-105
|
HS-117
|
112,5 m
|
114,0 m
|
269,9 pkt
|
| 8.
|
4 grudnia
|
2021
|
Zhangjiakou
|
Snow Ruyi
|
K-125
|
HS-140
|
131,0 m
|
129,5 m
|
251,1 pkt
|
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Lok.
|
Strata
|
Zwycięzca
|
| 1.
|
20 grudnia
|
2015
|
Rovaniemi
|
Ounasvaara
|
K-90
|
HS-100
|
95,5 m
|
97,0 m
|
248,3 pkt
|
1.
|
–
|
| 2.
|
9 stycznia
|
2016
|
Garmisch-Partenkirchen
|
Große Olympiaschanze
|
K-125
|
HS-140
|
137,5 m
|
136,5 m
|
282,4 pkt
|
1.
|
–
|
| 3.
|
17 stycznia
|
2016
|
Willingen
|
Mühlenkopfschanze
|
K-130
|
HS-145
|
134,5 m
|
136,5 m
|
214,2 pkt
|
2.
|
3,3 pkt
|
Florian Altenburger
|
| 4.
|
17 stycznia
|
2016
|
Willingen
|
Mühlenkopfschanze
|
K-130
|
HS-145
|
133,5 m
|
–
|
110,4 pkt
|
2.
|
7,2 pkt
|
Thomas Hofer
|
| 5.
|
5 marca
|
2016
|
Vikersund
|
Vikersundbakken
|
K-105
|
HS-117
|
118,0 m
|
119,0 m
|
275,4 pkt
|
1.
|
–
|
| 6.
|
7 stycznia
|
2018
|
Titisee-Neustadt
|
Hochfirstschanze
|
K-125
|
HS-142
|
140,0 m
|
135,0 m
|
277,0 pkt
|
1.
|
–
|
| 7.
|
11 stycznia
|
2018
|
Bischofshofen
|
im. Paula Ausserleitnera
|
K-125
|
HS-140
|
143,0 m
|
131,0 m
|
264,2 pkt
|
1.
|
–
|
| 8.
|
20 stycznia
|
2018
|
Erzurum
|
Kiremitliktepe
|
K-125
|
HS-140
|
138,0 m
|
144,0 m
|
268,6 pkt
|
1.
|
–
|
| 9.
|
18 lutego
|
2018
|
Brotterode
|
Inselbergschanze
|
K-105
|
HS-117
|
104,5 m
|
114,5 m
|
245,9 pkt
|
2.
|
1,0 pkt
|
Nejc Dežman
|
| 10.
|
18 lutego
|
2018
|
Brotterode
|
Inselbergschanze
|
K-105
|
HS-117
|
112,5 m
|
114,0 m
|
269,9 pkt
|
1.
|
–
|
| 11.
|
3 marca
|
2018
|
Rena
|
Renabakkene
|
K-124
|
HS-139
|
127,5 m
|
137,0 m
|
257,2 pkt
|
3.
|
9,1 pkt
|
Andreas Wank
|
| 12.
|
4 grudnia
|
2021
|
Zhangjiakou
|
Snow Ruyi
|
K-125
|
HS-140
|
131,0 m
|
129,5 m
|
251,1 pkt
|
1.
|
–
|
| 13.
|
5 grudnia
|
2021
|
Zhangjiakou
|
Snow Ruyi
|
K-125
|
HS-140
|
128,5 m
|
134,5 m
|
219,1 pkt
|
2.
|
8,0 pkt
|
Ulrich Wohlgenannt
|
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Letniego Pucharu Kontynentalnego chronologicznie
| Nr
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
| 1.
|
17 lipca
|
2021
|
Kuopio
|
Puijo
|
K-120
|
HS-127
|
118,0 m
|
122,0 m
|
188,9 pkt
|
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Letniego Pucharu Kontynentalnego chronologicznie
| Nr
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Lok.
|
Strata
|
Zwycięzca
|
| 1.
|
16 września
|
2018
|
Oslo
|
Midtstubakken
|
K-95
|
HS-106
|
104,5 m
|
103,5 m
|
255,2 pkt
|
2.
|
8,1 pkt
|
Philipp Aschenwald
|
| 2.
|
29 września
|
2018
|
Klingenthal
|
Vogtland Arena
|
K-125
|
HS-140
|
131,5 m
|
133,0 m
|
274,8 pkt
|
3.
|
3,9 pkt
|
Dmitrij Wasiljew
|
| 3.
|
17 lipca
|
2021
|
Kuopio
|
Puijo
|
K-120
|
HS-127
|
118,0 m
|
122,0 m
|
188,9 pkt
|
1.
|
–
|
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie
Miejsca w poszczególnych konkursach FIS Cupu
Uwagi
Przypisy
Bibliografia