Początkowo Dean uprawiał kombinację norweską. W dyscyplinie tej na arenie krajowej często zajmował czołowe lokaty po skokach, jednak ostatecznie plasował się na dalszych pozycjach ze względu na słabszą dyspozycję w części biegowej dwuboju[3]. Raz wystąpił w zawodach Pucharu Kontynentalnego w kombinacji norweskiej – 12 grudnia 2015 w Steamboat Springs zajął 38. lokatę (Gundersen HS100/10 km)[4] – w części skokowej był 36., a w biegu uzyskał 38. czas, w końcowej klasyfikacji wyprzedzając jedynie Kanadyjczyka Matthew Polza[5].
27 i 28 stycznia 2017 w Eau Claire zadebiutował w FIS Cupie w skokach narciarskich, dwukrotnie plasując się na 37. pozycji[6]. Przed rozgrywanymi w Stanach Zjednoczonych Mistrzostwami Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2017 nie zdołał zakwalifikować się do składu reprezentacji tego kraju w kombinacji norweskiej, jednak udało mu się to w skokach narciarskich[3]. W drugiej z tych dyscyplin w juniorskim czempionacie wystąpił w konkursie drużynowym, w którym Amerykanie zajęli przedostatnie, 11. miejsce[6].
Latem 2017 zdecydował o zmianie uprawianej dyscypliny i skupił się na skokach narciarskich, zmieniając swoją dotychczasową dietę i sposób treningu[3]. W sezonie 2017/2018 punktował tylko w Pucharze Karpat[6], zajmując 5. lokatę w konkursie tego cyklu rozegranym 12 sierpnia 2017 w Planicy[7]. W FIS Cupie w 7 startach ani razu nie uplasował się w czołowej "40". W lutym 2018 w Kanderstegu ponownie wziął udział w mistrzostwach świata juniorów – w konkursie indywidualnym został zdyskwalifikowany, a w konkursie drużynowym zajął z reprezentacją swojego kraju 12. lokatę[6].
Pod koniec lipca 2018 zdobył pierwsze w karierze medale mistrzostw Stanów Zjednoczonych w skokach narciarskich – w rozegranych w Park Cityzawodach stanął na najniższym stopniu podium zarówno na skoczni normalnej, jak i dużej[8]. Dzięki temu sukcesowi został włączony do kadry C amerykańskiej reprezentacji na sezon 2018/2019. We wrześniu 2018, mimo faktu, iż wcześniej ani razu nie punktował choćby w zawodach FIS Cupu (a co za tym idzie nie miał indywidualnego prawa startu w zawodach Pucharu Świata oraz Letniego Grand Prix), został zgłoszony do zawodów Letniego Grand Prix w Czajkowskim. Jego udział umożliwił regulaminowy zapis dopuszczający start w rywalizacji drużynowej zawodnika, który nie ma indywidualnego prawa startu w konkursach tej rangi. Zarówno we wszystkich 3 seriach treningowych, jak i w samym konkursie mikstów Dean uzyskiwał najgorsze odległości spośród startujących w Rosji skoczków. Amerykańska drużyna uplasowała się na 7. lokacie w rywalizacji zespołów mieszanych[9] (wyprzedzając Kazachów[10]), dzięki czemu Dean uzyskał dożywotnie prawo startów w zmaganiach cyklu Pucharu Świata oraz Letniego Grand Prix[9]. 22 i 23 września 2018 w Zakopanem, w ramach letniej edycji cyklu, zadebiutował w Pucharze Kontynentalnym, zajmując lokaty pod koniec stawki (62. i 61.)[6].
W grudniu 2018 w Park City w słabo obsadzonych konkursach (w obu wystartowało niespełna 30 zawodników) FIS Cup zdobył pierwsze punkty tego cyklu, plasując się dwukrotnie w połowie drugiej dziesiątki. W styczniu 2019 w Lahti po raz trzeci wziął udział w mistrzostwach świata juniorów – indywidualnie był 54., a w rywalizacji drużynowej zajął z Amerykanami przedostatnią, 13. lokatę. 24 marca 2019 w Czajkowskim zajął 26. pozycję w konkursie Pucharu Kontynentalnego, zdobywając debiutanckie punkty tego cyklu[6].
W lipcu 2019 na Mistrzostwach Stanów Zjednoczonych w Skokach Narciarskich 2019 zdobył brązowy medal na skoczni normalnej[11]. W kolejnym miesiącu w Ljubnie uplasował się na 6. pozycji w zawodach FIS Cupu. Następnie w Zakopanem po raz pierwszy wystartował w kwalifikacjach do konkursu indywidualnego Letniego Grand Prix, jednak nie awansował do części głównej zmagań. Zadebiutował też w konkursie drużynowym tego cyklu, zajmując z Amerykanami 10. pozycję[6]. W listopadzie 2019 po raz pierwszy znalazł się w składzie amerykańskiej reprezentacji na zawody Pucharu Świata[12] – w zmaganiach w Wiśle zajął 67. pozycję w kwalifikacjach do konkursu indywidualnego i odpadł z dalszej rywalizacji[6], a przy lądowaniu na zeskoku upadł, doznając zwichnięcia ramienia[13]. W wyniku doznanego urazu pauzował ponad miesiąc, do startów w zawodach powracając w styczniu 2020 w zawodach Pucharu Kontynentalnego w Bischofshofen[14]. W marcu 2020 w Oberwiesenthal po raz ostatni w karierze wziął udział w mistrzostwach świata juniorów – w rywalizacji indywidualnej po raz pierwszy w zawodach tej rangi awansował do drugiej serii, plasując się na 21. lokacie, a w rywalizacji zespołowej zakończył zmagania na pierwszej ich części (w konkursie drużynowym Amerykanie zajęli 10. miejsce, a w rywalizacji drużyn mieszanych 11. pozycję)[6]. Po zakończeniu sezonu 2019/2020 Dean przeszedł operację ramienia kontuzjowanego w wyniku upadku w Wiśle w listopadzie 2019[14].
W sierpniu 2020, w ramach zawodów w Wiśle, zadebiutował w konkursie głównym Letniego Grand Prix, dwukrotnie zajmując lokaty w czwartej dziesiątce. W grudniu 2020 w Planicy wziął udział w mistrzostwach świata w lotach narciarskich, jednak odpadł w kwalifikacjach do konkursu indywidualnego. 3 stycznia 2021 w Innsbrucku, w ramach 69. Turnieju Czterech Skoczni, zadebiutował w konkursie głównym Pucharu Świata, zajmując 48. lokatę. 6 lutego 2021 w Willingen po raz pierwszy w karierze stanął na podium konkursu Pucharu Kontynentalnego, plasując się na 2. pozycji. Na przełomie lutego i marca 2021 w Oberstdorfie wystartował na mistrzostwach świata seniorów – indywidualnie zajął 33. lokatę na skoczni normalnej i nie przebrnął kwalifikacji na obiekcie dużym, a w rywalizacji drużynowej zajął z Amerykanami 10. pozycję. W całym sezonie 2020/2021 wystąpił w sumie w 7 indywidualnych konkursach Pucharu Świata, w każdym z tych startów plasując się w piątej i szóstej dziesiątce[6].
W lipcu 2021 zdobył brązowy medal Mistrzostw Stanów Zjednoczonych w Skokach Narciarskich 2021 w rywalizacji indywidualnej na skoczni normalnej[15] i srebrny na dużej[16]. 29 stycznia 2022 zajął 26. miejsce w zawodach Pucharu Świata w Willingen, zdobywając tym samym pierwsze w karierze punkty tego cyklu; dzień później był 28. Następnie wystartował na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2022. Indywidualnie zajął na nich 44. lokatę na skoczni normalnej i 45. na dużej, a w drużynie męskiej zajął 10. pozycję[6].
W kwietniu 2026 ogłosił zakończenie kariery sportowej[17].