|
| Data i miejsce urodzenia
|
5 stycznia 1992 Schwalefeld
|
| Klub
|
SC Willingen
|
| Wzrost
|
182 cm[1]
|
| Debiut w PŚ
|
20 grudnia 2014 w Engelbergu (13. miejsce)
|
| Pierwsze punkty w PŚ
|
20 grudnia 2014 w Engelbergu (13. miejsce)
|
| Pierwsze podium w PŚ
|
18 listopada 2018 w Wiśle (2. miejsce)
|
| Pierwsze zwycięstwo w PŚ
|
8 lutego 2020 w Willingen
|
| Rekord życiowy
|
226,5 m na Kulm w Bad Mitterndorf (15 lutego 2020)[1][2]
|
| Dorobek medalowy
|
|
|
| Inne nagrody
|
|
|
|
|
|
|
Stephan Leyhe (ur. 5 stycznia 1992 w Schwalefeldzie[1]) – niemiecki skoczek narciarski, reprezentant klubu SC Willingen. Drużynowy srebrny (2018) i brązowy (2022) medalista olimpijski, złoty (2019) medalista mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym, srebrny (2016) i brązowy (2024) medalista mistrzostw świata w lotach narciarskich oraz dwukrotny srebrny (2010, 2011) medalista mistrzostw świata juniorów. Medalista mistrzostw kraju.
Przebieg kariery
Lata 2007–2014
W zawodach międzynarodowych zadebiutował w sezonie 2006/2007. 3 lutego 2007 zajął 11. miejsce w konkursie FIS Cupu w Chaux-Neuve[3]. 22 marca 2009 zdobył pierwsze w karierze punkty Pucharu Kontynentalnego, zajmując 28. miejsce w konkursie w Ruce[4].
2 lutego 2010 w Klingenthal wystartował w kwalifikacjach do zawodów Pucharu Świata, ale nie dostał się do konkursu głównego[5]. Trzykrotnie wystąpił na mistrzostwach świata juniorów. W 2010 indywidualnie był 22., a w zawodach drużynowych zdobył srebrny medal, w 2011 zajął 48. miejsce indywidualnie i ponownie wywalczył srebro w drużynie, a w 2012 był 15. indywidualnie i 5. w drużynie[6].
Uzyskał dobre rezultaty w Letnim Pucharze Kontynentalnym 2012. 9 września w zawodach w Lillehammer zajął 3. pozycję. 20 stycznia 2013 w Bischofshofen po raz pierwszy w karierze zajął miejsce w najlepszej dziesiątce zimowej części Pucharu Kontynentalnego: był czwarty. 23 lutego 2013 w Kranju zwyciężył w zawodach FIS Cup[7].
29 czerwca 2013 zajął 3. lokatę w konkursie Letniego Pucharu Kontynentalnego w Stams, a w sierpniu 2013 zdobył pierwsze punkty Letniego Grand Prix, zajmując 20. i 22. miejsce w Hakubie. W zimowej części sezonu 2013/2014 najwyżej w Pucharze Kontynentalnym sklasyfikowany był na 9. pozycji[8].
Sezon 2014/2015
W sierpniu 2014 zajął 3. miejsce w Letnim Pucharze Kontynentalnym w Kuopio. Zimową część sezonu rozpoczął w Pucharze Kontynentalnym, zajmując 1. i 3. pozycję w Renie. 20 grudnia 2014 w Engelbergu Leyhe zadebiutował w zawodach Pucharu Świata. Już w pierwszym starcie zdobył punkty, zajmując 13. miejsce. W dalszej części sezonu 2014/2015 regularnie występował w tym cyklu, nie powtarzając jednak swojego debiutanckiego wyniku – najwyżej klasyfikowany był na 18. pozycji w Sapporo[9]. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 2014/2015 zajął 38. miejsce ze 120 punktami. 63. Turniej Czterech Skoczni ukończył na 14. pozycji[10].
Sezon 2015/2016
W sierpniu 2015 zajął 4. miejsce w konkursie indywidualnym Letniego Grand Prix w Hinterzarten. Przez całą zimową część sezonu 2015/2016 startował w zawodach Pucharu Świata. Najczęściej zajmował w nich miejsca w drugiej i trzeciej dziesiątce, zaś najlepszym wynikiem Leyhe w tym sezonie było 9. miejsce zajęte w Sapporo 30 stycznia 2016[11]. W klasyfikacji generalnej cyklu zajął 23. pozycję z 257 punktami[10]. Wystąpił również na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2016. Zajął w nich 19. miejsce indywidualnie, a w konkursie drużynowym wraz z Andreasem Wellingerem, Richardem Freitagiem i Severinem Freunden wywalczył srebrny medal[11].
Sezon 2016/2017
Również w sezonie 2016/2017 Leyhe był podstawowym zawodnikiem reprezentacji Niemiec w Pucharze Świata, regularnie zdobywając punkty. Trzykrotnie kończył zawody indywidualne PŚ w najlepszej dziesiątce, najwyżej sklasyfikowanym będąc na 5. pozycji na skoczni dużej w Pjongczangu[12]. W klasyfikacji generalnej cyklu znalazł się na 22. miejscu z 308 punktami[10]. Wystartował też na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2017, indywidualnie zajmując 13. miejsce na skoczni normalnej i 16. na dużej, a konkurs drużynowy kończąc na 4. pozycji[12].
Sezon 2017/2018
W lipcu 2017 zajął 2. miejsce w zawodach Letniego Grand Prix w Hinterzarten. W trzech innych konkursach Letniego Grand Prix 2017 zajmował miejsca w czołowej dziesiątce. W sezonie 2016/2017 Pucharu Świata wystąpił we wszystkich konkursach. Najwyżej klasyfikowany był na 7. pozycji, lokaty w czołowej dziesiątce zawodów indywidualnych zajmował łącznie pięciokrotnie[13]. W klasyfikacji generalnej cyklu sezon zakończył na 18. miejscu z 327 punktami[10]. Wystartował na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2018, zajmując 20. pozycję indywidualnie oraz 4. w drużynie. Został powołany również na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2018. Wystąpił tam jedynie w konkursie drużynowym, w którym, wraz z Karlem Geigerem, Richardem Freitagiem i Andreasem Wellingerem, zdobył srebrny medal[13].
Sezon 2018/2019
Na Mistrzostwach Niemiec 2018 zdobył srebrny medal w konkursie indywidualnym[14]. W Letnim Grand Prix 2018 dwukrotnie zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce[15].
18 listopada 2018 w otwierającym sezon 2018/2019 Pucharu Świata konkursie w Wiśle zajął 2. miejsce, tym samym po raz pierwszy w karierze stając na podium zawodów indywidualnych cyklu. Do końca stycznia 2019 regularnie zajmował pozycje w najlepszej dziesiątce Pucharu Świata, trzykrotnie kończąc zawody na 4. lokacie. W kolejnych tygodniach zaczął uzyskiwać gorsze rezultaty. Na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2019 indywidualnie był 6. na skoczni normalnej, a w drużynie męskiej wraz z Karlem Geigerem, Richardem Freitagiem i Markusem Eisenbichlerem zdobył złoty medal[15]. Z powodu kontuzji kostki odniesionej przy upadku podczas drużynowego konkursu Pucharu Świata w Oslo nie wystąpił w części marcowych zawodów cyklu[16]. Sezon zakończył na 11. miejscu w klasyfikacji generalnej z 636 punktami[10].
Lata 2019–2021
W listopadowych i grudniowych zawodach indywidualnych sezonu 2019/2020 Pucharu Świata najwyżej klasyfikowany był, dwukrotnie, na 10. pozycji. Począwszy od stycznia 2020 regularnie zaczął zajmować miejsca w najlepszej dziesiątce cyklu. 2 lutego 2020 zajął 2. miejsce w konkursie w Sapporo. 8 lutego wygrał zawody w Willingen, odnosząc tym samym pierwsze w karierze indywidualne zwycięstwo w zawodach najwyższej rangi[17]. Zwyciężył też w klasyfikacji turnieju Willingen Five 2020[18]. W dalszej części sezonu zajął 2. miejsce w pierwszym konkursie w Râșnovie oraz 3. w pierwszych zawodach w Lillehammer w ramach Raw Air 2020[17]. Sezon Pucharu Świata zakończył na 6. pozycji w klasyfikacji generalnej z 917 punktami[10].
11 marca 2020 doznał kontuzji w wyniku upadku podczas prologu Raw Air w Trondheim[19][20]. Zdiagnozowano u niego zerwanie więzadła krzyżowego przedniego oraz uszkodzenie łąkotki w lewym kolanie[21]. Z powodu urazu został wycofany ze startów w sezonie 2020/2021[22]. W marcu 2021 powrócił do treningów na skoczni[23].
Sezon 2021/2022
Do startów w zawodach międzynarodowych powrócił w lipcu 2021. W zawodach Letniego Grand Prix w Wiśle zajął 31. miejsce[24]. W październiku zdobył srebrny medal indywidualnie na Mistrzostwach Niemiec 2021[25].
W ramach Pucharu Świata 2021/2022 regularnie zdobywał punkty. Indywidualnie najwyżej sklasyfikowany był na 6. miejscu, w rozgrywanych w styczniu 2022 zawodach w Willingen[24]. Cykl zakończył na 22. pozycji w klasyfikacji generalnej z 333 punktami[10]. Wystąpił na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2022. Indywidualnie na skoczni normalnej zajął 24. miejsce, a w drużynie męskiej wraz z Constantinem Schmidem, Markusem Eisenbichlerem i Karlem Geigerem zdobył brązowy medal[24].
Sezon 2022/2023
W Pucharze Świata 2022/2023 zajmował głównie lokaty w drugiej i trzeciej dziesiątce. Najwyżej sklasyfikowany został na 12. pozycji, którą zajął w lutym 2023 w Willingen[26]. Sezon ukończył na 28. miejscu w klasyfikacji generalnej z 231 punktami[10].
Sezon 2023/2024
W Letnim Grand Prix 2023 trzykrotnie kończył zawody w pierwszej dziesiątce, a 30 września w Hinzenbach zajął 2. pozycję. Na podium stawał również w konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego 2023 w Lake Placid, które ukończył na 2. i 3. miejscu[27]. Na Mistrzostwach Niemiec 2023 zdobył srebrny medal w zawodach indywidualnych[28].
Puchar Świata 2023/2024 rozpoczął od 3. miejsca w Ruce, powracając na podium cyklu po blisko czteroletniej przerwie. Był to najlepszy występ Leyhe w sezonie, w pozostałych konkursach cyklu zajmował najczęściej lokaty w drugiej i trzeciej dziesiątce[27]. W klasyfikacji generalnej Puchar Świata zakończył na 23. pozycji z 425 punktami[10]. Wystartował na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2024. Indywidualnie zajął na nich 10. miejsce, a w drużynie wraz z Piusem Paschke, Karlem Geigerem i Andreasem Wellingerem zdobył brązowy medal[27].
Sezon 2024/2025
W Pucharze Świata 2024/2025 najwyżej sklasyfikowany był na 18. pozycji, którą zajął dwukrotnie – 24 listopada w Lillehammer i 7 grudnia w Wiśle. W drugiej połowie sezonu startował naprzemiennie w Pucharze Świata i Pucharze Kontynentalnym, w którym najwyżej znalazł się na 4. lokacie. Został powołany na Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym 2025 w Trondheim, gdzie wystąpił w jednym konkursie – zawodach drużynowych mężczyzn, które ukończył na 4. miejscu[29].
W oficjalnych zawodach międzynarodowych organizowanych przez FIS po raz ostatni wystąpił 22 marca 2025, zajmując 25. pozycję w konkursie Pucharu Świata w Lahti[29]. Po sezonie 2024/2025 zakończył karierę sportową[30].
Indywidualnie
Drużynowo
Starty S. Leyhe na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo
| Miejsce
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Konkurs
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Strata
|
Zwycięzca
|
2.
|
19 lutego
|
2018
|
Pjongczang
|
Alpensia Jumping Park
|
K-125
|
HS-142
|
druż.[a]
|
128,0 m
|
129,0 m
|
1075,7 pkt (250,1 pkt)
|
22,8 pkt
|
Norwegia
|
| 24.
|
6 lutego
|
2022
|
Zhangjiakou
|
Snow Ruyi
|
K-95
|
HS-106
|
indywid.
|
97,5 m
|
95,0 m
|
244,4 pkt
|
30,6 pkt
|
Ryōyū Kobayashi
|
3.
|
14 lutego
|
2022
|
Zhangjiakou
|
Snow Ruyi
|
K-125
|
HS-140
|
druż.[b]
|
127,5 m
|
129,0 m
|
922,9 pkt (222,0 pkt)
|
19,8 pkt
|
Austria
|
Indywidualnie
Drużynowo
Starty S. Leyhe na mistrzostwach świata – szczegółowo
| Miejsce
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Konkurs
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Strata
|
Zwycięzca
|
| 13.
|
25 lutego
|
2017
|
Lahti
|
Salpausselkä
|
K-90
|
HS-100
|
indywid.
|
94,0 m
|
94,0 m
|
244,9 pkt
|
25,9 pkt
|
Stefan Kraft
|
| 16.
|
2 marca
|
2017
|
Lahti
|
Salpausselkä
|
K-116
|
HS-130
|
indywid.
|
125,0 m
|
117,5 m
|
247,2 pkt
|
32,1 pkt
|
Stefan Kraft
|
| 4.
|
4 marca
|
2017
|
Lahti
|
Salpausselkä
|
K-116
|
HS-130
|
druż.[c]
|
124,5 m
|
103,5 m
|
1052,9 pkt (224,2 pkt)
|
51,3 pkt
|
Polska
|
1.
|
24 lutego
|
2019
|
Innsbruck
|
Bergisel
|
K-120
|
HS-130
|
druż.[d]
|
126,0 m
|
128,5 m
|
987,5 pkt (240,2 pkt)
|
–
|
| 6.
|
1 marca
|
2019
|
Seefeld
|
Toni-Seelos-Olympiaschanze
|
K-99
|
HS-109
|
indywid.
|
96,5 m
|
99,0 m
|
210,6 pkt
|
7,7 pkt
|
Dawid Kubacki
|
| 4.
|
6 marca
|
2025
|
Trondheim
|
Granåsen
|
K-124
|
HS-138
|
druż.[e]
|
122,5 m
|
127,0 m
|
1005,8 pkt (225,6 pkt)
|
75,0 pkt
|
Słowenia
|
Indywidualnie
Drużynowo
Starty S. Leyhe na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo
| Miejsce
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Konkurs
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Skok 3
|
Skok 4
|
Nota
|
Strata
|
Zwycięzca
|
| 19.
|
15–16 stycznia
|
2016
|
Tauplitz
|
Kulm
|
K-200
|
HS-225
|
indywid.
|
193,5 m
|
190,5 m
|
205,0 m
|
–[i]
|
467,0 pkt
|
173,1 pkt
|
Peter Prevc
|
2.
|
17 stycznia
|
2016
|
Tauplitz
|
Kulm
|
K-200
|
HS-225
|
druż.[f]
|
168,0 m
|
202,0 m
|
1357,3 pkt (291,9 pkt)
|
110,4 pkt
|
Norwegia
|
| 20.
|
19–20 stycznia
|
2018
|
Oberstdorf
|
im. Heiniego Klopfera
|
K-200
|
HS-235
|
indywid.
|
183,5 m
|
197,5 m
|
184,5 m
|
–[i]
|
502,9 pkt
|
149,0 pkt
|
Daniel-André Tande
|
| 4.
|
21 stycznia
|
2018
|
Oberstdorf
|
im. Heiniego Klopfera
|
K-200
|
HS-235
|
druż.[g]
|
200,0 m
|
186,5 m
|
1581,2 pkt (363,3 pkt)
|
80,8 pkt
|
Norwegia
|
| 10.
|
26–27 stycznia
|
2024
|
Tauplitz
|
Kulm
|
K-200
|
HS-235
|
indywid.
|
207,5 m
|
216,5 m
|
218,5 m
|
–[i]
|
588,8 pkt
|
58,6 pkt
|
Stefan Kraft
|
3.
|
28 stycznia
|
2024
|
Tauplitz
|
Kulm
|
K-200
|
HS-235
|
druż.[h]
|
198,5 m
|
164,5 m
|
1549,9 pkt (314,1 pkt)
|
66,5 pkt
|
Słowenia
|
Indywidualnie
Drużynowo
Starty S. Leyhe na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo
| Miejsce
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Konkurs
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Strata
|
Zwycięzca
|
| 22.
|
28 stycznia
|
2010
|
Hinterzarten
|
Adlerschanze
|
K-95
|
HS-108
|
indywid.
|
97,0 m
|
92,5 m
|
225,5 pkt
|
57,0 pkt
|
Michael Hayböck
|
2.
|
30 stycznia
|
2010
|
Hinterzarten
|
Adlerschanze
|
K-95
|
HS-108
|
druż.[j]
|
96,0 m
|
99,5 m
|
1010,5 pkt (238,5 pkt)
|
20,0 pkt
|
Austria
|
| 48.
|
28 stycznia
|
2011
|
Otepää
|
Tehvandi
|
K-90
|
HS-100
|
indywid.
|
80,5 m
|
–
|
91,0 pkt
|
164,0 pkt
|
Władimir Zografski
|
2.
|
30 stycznia
|
2011
|
Otepää
|
Tehvandi
|
K-90
|
HS-100
|
druż.[k]
|
91,5 m
|
83,5 m
|
913,0 pkt (215,5 pkt)
|
7,5 pkt
|
Austria
|
| 15.
|
23 lutego
|
2012
|
Erzurum
|
Kiremitliktepe
|
K-95
|
HS-109
|
indywid.
|
99,0 m
|
102,5 m
|
251,5 pkt
|
35,0 pkt
|
Nejc Dežman
|
| 5.
|
25 lutego
|
2012
|
Erzurum
|
Kiremitliktepe
|
K-95
|
HS-109
|
druż.[l]
|
92,5 m
|
96,0 m
|
913,0 pkt (221,5 pkt)
|
75,5 pkt
|
Norwegia
|
Indywidualnie
Drużynowo
Starty S. Leyhe na zimowym olimpijskim festiwalu młodzieży Europy – szczegółowo
| Miejsce
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Konkurs
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Strata
|
Zwycięzca
|
| 12.
|
17 lutego
|
2009
|
Szczyrk
|
Skalite
|
K-95
|
HS-106
|
indywid.
|
92,5 m
|
99,0 m
|
229,0 pkt
|
40,5 pkt
|
Peter Prevc
|
| 4.
|
19 lutego
|
2009
|
Szczyrk
|
Skalite
|
K-95
|
HS-106
|
druż.[m]
|
96,0 m
|
97,5 m
|
906,5 pkt (235,0 pkt)
|
61,0 pkt
|
Słowenia
|
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie
Miejsca na podium
| Sezon PŚ |
1. miejsce |
2. miejsce |
3. miejsce |
Razem
|
| 2014/2015 |
– |
– |
– |
–
|
| 2015/2016 |
– |
– |
– |
–
|
| 2016/2017 |
– |
– |
– |
–
|
| 2017/2018 |
– |
– |
– |
–
|
| 2018/2019 |
– |
1 |
– |
1
|
| 2019/2020 |
1 |
2 |
1 |
4
|
| 2021/2022 |
– |
– |
– |
–
|
| 2022/2023 |
– |
– |
– |
–
|
| 2023/2024 |
– |
– |
1 |
1
|
| 2024/2025 |
– |
– |
– |
–
|
| Suma |
1 |
3 |
2 |
6
|
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Świata chronologicznie
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Lok.
|
Strata
|
Zwycięzca
|
| 1.
|
18 listopada
|
2018
|
Wisła
|
im. Adama Małysza
|
K-120
|
HS-134
|
124,5 m
|
130,5 m
|
256,7 pkt
|
2.
|
6,7 pkt
|
Jewgienij Klimow
|
| 2.
|
2 lutego
|
2020
|
Sapporo
|
Ōkurayama
|
K-123
|
HS-137
|
125,5 m
|
142,0 m
|
247,4 pkt
|
2.
|
21,1 pkt
|
Stefan Kraft
|
| 3.
|
8 lutego
|
2020
|
Willingen
|
Mühlenkopfschanze
|
K-130
|
HS-145
|
139,5 m
|
144,5 m
|
266,4 pkt
|
1.
|
–
|
| 4.
|
21 lutego
|
2020
|
Râșnov
|
Trambulina Valea Cărbunării
|
K-90
|
HS-97
|
99,0 m
|
97,5 m
|
264,7 pkt
|
2.
|
5,6 pkt
|
Karl Geiger
|
| 5.
|
9 marca
|
2020
|
Lillehammer
|
Lysgårdsbakken
|
K-123
|
HS-140
|
130,0 m
|
133,0 m
|
277,5 pkt
|
3.
|
1,5 pkt
|
Peter Prevc
|
| 6.
|
25 listopada
|
2023
|
Ruka
|
Rukatunturi
|
K-120
|
HS-142
|
137,0 m
|
143,5 m
|
313,2 pkt
|
3.
|
13,0 pkt
|
Stefan Kraft
|
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych LGP chronologicznie
Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych LGP
Miejsca w poszczególnych konkursach drużynowych LGP
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Zwycięstwa w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
| 1.
|
12 grudnia
|
2014
|
Rena
|
Renabakkene
|
K-99
|
HS-111
|
108,0 m
|
106,0 m
|
269,9 pkt
|
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Pucharu Kontynentalnego chronologicznie
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Lok.
|
Strata
|
Zwycięzca
|
| 1.
|
12 grudnia
|
2014
|
Rena
|
Renabakkene
|
K-99
|
HS-111
|
108,0 m
|
106,0 m
|
269,9 pkt
|
1.
|
–
|
| 2.
|
14 grudnia
|
2014
|
Rena
|
Renabakkene
|
K-124
|
HS-139
|
136,0 m
|
130,5 m
|
264,4 pkt
|
3.
|
6,4 pkt
|
Johann André Forfang
|
| 3.
|
1 marca
|
2015
|
Titisee-Neustadt
|
Hochfirstschanze
|
K-125
|
HS-142
|
109,5 m
|
128,0 m
|
220,0 pkt
|
2.
|
1,0 pkt
|
Halvor Egner Granerud
|
| 4.
|
15 marca
|
2015
|
Niżny Tagił
|
Aist
|
K-120
|
HS-134
|
125,0 m
|
127,0 m
|
217,5 pkt
|
2.
|
34,2 pkt
|
Anže Semenič
|
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych Letniego Pucharu Kontynentalnego chronologicznie
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Lok.
|
Strata
|
Zwycięzca
|
| 1.
|
9 września
|
2012
|
Lillehammer
|
Lysgårdsbakken
|
K-123
|
HS-138
|
136,0 m
|
133,0 m
|
268,4 pkt
|
3.
|
13,1 pkt
|
Wolfgang Loitzl
|
| 2.
|
29 czerwca
|
2013
|
Stams
|
Brunnentalschanzen
|
K-105
|
HS-115
|
110,5 m
|
100,0 m
|
226,9 pkt
|
3.
|
16,8 pkt
|
Krzysztof Biegun
|
| 3.
|
16 sierpnia
|
2014
|
Kuopio
|
Puijo
|
K-120
|
HS-127
|
122,0 m
|
125,5 m
|
225,3 pkt
|
3.
|
12,3 pkt
|
Cene Prevc
|
| 4.
|
30 września
|
2016
|
Klingenthal
|
Vogtland Arena
|
K-125
|
HS-140
|
137,5 m
|
127,5 m
|
249,3 pkt
|
2.
|
30,8 pkt
|
Markus Eisenbichler
|
| 5.
|
7 października
|
2023
|
Lake Placid
|
MacKenzie Intervale
|
K-115
|
HS-128
|
127,0 m
|
–
|
131,9 pkt
|
2.[n]
|
2,5 pkt
|
Fredrik Villumstad
|
| 6.
|
7 października
|
2023
|
Lake Placid
|
MacKenzie Intervale
|
K-115
|
HS-128
|
126,0 m
|
127,5 m
|
267,5 pkt
|
3.
|
5,9 pkt
|
Clemens Aigner
|
Miejsca w klasyfikacji generalnej
Zwycięstwa w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
| 1.
|
24 lutego
|
2013
|
Kranj
|
Bauhenk
|
K-100
|
HS-109
|
109,0 m
|
107,0 m
|
258,3 pkt
|
Miejsca na podium w konkursach indywidualnych FIS Cupu chronologicznie
| Lp.
|
Dzień
|
Rok
|
Miejscowość
|
Skocznia
|
Punkt K
|
HS
|
Skok 1
|
Skok 2
|
Nota
|
Lok.
|
Strata
|
Zwycięzca
|
| 1.
|
23 lutego
|
2013
|
Kranj
|
Bauhenk
|
K-100
|
HS-109
|
109,0 m
|
107,0 m
|
258,3 pkt
|
1.
|
–
|
| 2.
|
2 sierpnia
|
2013
|
Kuopio
|
Puijo
|
K-120
|
HS-127
|
119,5 m
|
114,5 m
|
215,2 pkt
|
2.
|
0,5 pkt
|
Ulrich Wohlgenannt
|
| 3.
|
15 sierpnia
|
2014
|
Kuopio
|
Puijo
|
K-120
|
HS-127
|
119,0 m
|
119,5 m
|
210,1 pkt
|
3.
|
7,4 pkt
|
Olli Muotka
|
Miejsca w poszczególnych konkursach FIS Cupu
Uwagi
- ↑ a b Skład zespołu: Karl Geiger, Stephan Leyhe, Richard Freitag i Andreas Wellinger
- ↑ a b Skład zespołu: Constantin Schmid, Stephan Leyhe, Markus Eisenbichler i Karl Geiger
- ↑ a b Skład zespołu: Markus Eisenbichler, Stephan Leyhe, Richard Freitag i Andreas Wellinger
- ↑ a b Skład zespołu: Karl Geiger, Richard Freitag, Stephan Leyhe i Markus Eisenbichler
- ↑ a b Skład zespołu: Karl Geiger, Stephan Leyhe, Philipp Raimund i Andreas Wellinger
- ↑ a b Skład zespołu: Andreas Wellinger, Stephan Leyhe, Richard Freitag i Severin Freund
- ↑ a b Skład zespołu: Andreas Wellinger, Stephan Leyhe, Markus Eisenbichler i Richard Freitag
- ↑ a b Skład zespołu:Pius Paschke, Karl Geiger, Stephan Leyhe i Andreas Wellinger
- ↑ a b c Seria konkursowa została odwołana.
- ↑ a b Skład zespołu: Felix Schoft, Stephan Leyhe, Tobias Bogner i Pascal Bodmer
- ↑ a b Skład zespołu: Daniel Wenig, Stephan Leyhe, Marinus Kraus i Richard Freitag
- ↑ a b Skład zespołu: Tobias Löffler, Tobias Lugert, Michael Dreher i Stephan Leyhe
- ↑ a b Skład zespołu: Lukas Ramesberger, Marc Ganserer, Jan Mayländer i Stephan Leyhe
- ↑ Ex aequo z Piusem Paschke
Przypisy
- ↑ a b c Stephan LEYHE - sylwetka. skijumping.pl. [dostęp 2024-07-16].
- ↑ Rekordy życiowe skoczków narciarskich. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2024-07-16].
- ↑ Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2007. fis-ski.com. [dostęp 2019-04-07]. (ang.).
- ↑ Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2009. fis-ski.com. [dostęp 2019-04-07]. (ang.).
- ↑ Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2010. fis-ski.com. [dostęp 2019-04-07]. (ang.).
- ↑ Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; FIS Junior World Ski Championships. fis-ski.com. [dostęp 2024-04-21]. (ang.).
- ↑ Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2013. fis-ski.com. [dostęp 2019-04-07]. (ang.).
- ↑ Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2014. fis-ski.com. [dostęp 2024-04-12]. (ang.).
- ↑ Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2015. fis-ski.com. [dostęp 2024-04-12]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; World Cup Standings. fis-ski.com. [dostęp 2024-04-12]. (ang.).
- ↑ a b Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2016. fis-ski.com. [dostęp 2020-04-10]. (ang.).
- ↑ a b Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2017. fis-ski.com. [dostęp 2019-04-07]. (ang.).
- ↑ a b Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2018. fis-ski.com. [dostęp 2019-04-07]. (ang.).
- ↑ Dominik Formela: Seyfarth, Althaus i D. Siegel mistrzami Niemiec. skijumping.pl, 2018-07-13. [dostęp 2018-07-24].
- ↑ a b Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2019. fis-ski.com. [dostęp 2019-04-07]. (ang.).
- ↑ Dominik Formela: Leyhe zakończył sezon. skijumping.pl, 2019-03-17. [dostęp 2019-04-07].
- ↑ a b Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2020. fis-ski.com. [dostęp 2020-04-10]. (ang.).
- ↑ Adam Bucholz: PŚ w Willingen: Niedzielny konkurs odwołany, Leyhe triumfatorem Willingen Five!. skijumping.pl, 2020-02-08. [dostęp 2020-04-10].
- ↑ Adam Bucholz: Raw Air w Trondheim: R. Kobayashi najlepszy w prologu, Żyła drugi, upadek Leyhe. skijumping.pl, 2020-03-11. [dostęp 2020-04-10].
- ↑ Adam Bucholz: Puchar Świata 2019/2020 zakończony! MŚ w lotach w Planicy przełożone na następny sezon. skijumping.pl, 2020-03-12. [dostęp 2020-04-10].
- ↑ Dominik Formela: Stephan Leyhe przeszedł operację. skijumping.pl, 2020-03-13. [dostęp 2020-04-10].
- ↑ Dominik Formela: Sezon 2020/21 bez Stephana Leyhe. skijumping.pl, 2020-10-24. [dostęp 2021-03-12].
- ↑ Dominik Formela: Stephan Leyhe wrócił na skocznię. skijumping.pl, 2021-03-11. [dostęp 2021-03-12].
- ↑ a b c Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2022. fis-ski.com. [dostęp 2022-04-06]. (ang.).
- ↑ Dominik Formela: Geiger i Althaus mistrzami Niemiec. Padł rekord skoczni w Oberhofie. skijumping.pl, 2021-10-23. [dostęp 2022-04-06].
- ↑ Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2023. fis-ski.com. [dostęp 2023-05-05]. (ang.).
- ↑ a b c Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2024. fis-ski.com. [dostęp 2024-04-12]. (ang.).
- ↑ Dominik Formela: Martin Hamann i Selina Freitag mistrzami Niemiec. skijumping.pl, 2023-11-04. [dostęp 2024-04-12].
- ↑ a b Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping; Season 2025. fis-ski.com. [dostęp 2025-04-23]. (ang.).
- ↑ Adam Bucholz: Stephan Leyhe kończy karierę. skijumping.pl, 2025-03-20. [dostęp 2025-04-04].
- ↑ a b c d e f g Stephan LEYHE - Athlete Biography - Ski Jumping. fis-ski.com. [dostęp 2024-07-16]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o LEYHE Stephan 1992.01.05 GER. wyniki-skoki.pl. [dostęp 2024-07-16].
Bibliografia